အခန္း(၄)

ဦးသုမနအတြက္ ဘယ္ေနရာၾကည့္လုိက္ ၾကည့္လုိက္ ေလာကၾကီးသည္ သာယာေနသည္။ ဘယ္သူ႕ကိုပဲ ေတြ႕ရေတြ႕ရ ခ်စ္စရာေကာင္းေနသည္။ သူခ်စ္ခင္တြယ္တာမိခဲ့ေသာ မျဖူက သူ႕အခ်စ္ေတြသြန္အန္ခ်ဖို႕ရန္ လမ္းဖြင့္ေပးခဲ့ျပီ မဟုတ္ပါလား၊ မနက္ခင္းက ျဖစ္ရပ္ေလးက ယခုညေရာက္သည့္ အခ်ိန္ထိ ေပ်ာက္၍ မသြား၊ မ်က္ေစ့ထဲတြင္ ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း ျမင္ေနရတုန္းပင္ ျဖစ္သည္။
သူ႕ကို ဆြမ္းေလာင္းျပီးေတာ့ မျဖဴက လွပသပ္ရပ္ေသာ မွတ္တမ္းစာအုပ္ေလး တစ္အုပ္ကို သူ႕အားကမ္းေပး၇င္း
“ဦးပဥၥင္းရဲ႕ အေထြေထြမွတ္စုထဲက တပည့္ေတာ္အတြက္ အသံုးတည့္တာေတြ ေရးေပးမယ္လုိ႕ ေျပာတာမွတ္မိေသးတယ္ မဟုတ္လား၊ အခုစာအုပ္၀ယ္လာျပီ ေရးေပးေတာ့”
ဟုေျပာလာသည္။ သူက မျဖဴမ်က္ႏွာေလးကို ေသခ်ာၾကည့္လုိက္ရင္း
“မွတ္စုထဲကတင္မကဘူး၊ တျခားအေၾကာင္းအရာေတြလည္း ေရးခ်င္တယ္၊ မျဖဴက ဖတ္မွာလား” ဟုေမးလုိက္ေတာ့ သူေျပာတဲ့ အဓိပၸာယ္ကို ရိပ္မိလုိ႕ပဲလားေတာ့ မသိ။ မျဖဴက-
“ဦးပဥၥင္းေရးတာဆုိရင္ အကုန္ဖတ္မွာေပါ့“
တဲ့။ ဒါဆုိရင္ သူငါ့ရင္ထဲကျဖစ္ေနတာကို နားလည္မွာပါ။ ေယာက်ာ္းကေလးျဖစ္တဲ့ ငါက ဖြင့္ေျပာဖို႕ပဲ လုိေတာ့တယ္။ ထုိအခ်ိန္မွာပင္ တစ္ခန္းတည္းေန ဦးေခမိႏၵႏွင့္ ဦးသီလာစာရတို႕ သူ႕ကုတင္ေပၚ ေရာက္လာၾကသည္။ ဦးေခမိႏၵက လွပသပ္ရပ္ေသာ မွတ္တမ္းစာအုပ္ေလးကို ေကာက္ကိုင္ရင္း
“ဦးသုမန၊ ဒါ မျဖဴက လွဴလုိက္တာ မဟုတ္လား၊ တပည့္ေတာ္ ဆြမ္းခံၾကြရင္း ျမင္လုိက္ပါတယ္”
ဟုေမးလာသည္။ ဦးေခမိႏၵလည္း မျဖဴတုိိ႕အိမ္ဆြမ္းခံၾကြသူပင္၊ ဦးသုမနထက္ပင္ ေျခာက္လခန္႕ ဦးေသးသည္။ ဦးသုမနက ရွင္းျပလုိက္သည္။
“တပည့္ေတာ္ကို လွဴတာမဟုတ္ဘူး၊ ဗဟုသုတ မွတ္စုေလးေတြ ကူးေပးဖုိ႕ အကူအညီေတာင္းတာ”
ထုိအခါ ဦးသီလာစာရက
“ဒါဆိုရင္ ပထမၾကီးတန္း အလကၤာက်မး္ထဲက ဂါထားေလး တစ္ဂါထာကို ျမန္မာျပန္ပါထည့္ေရးေပးလုိက္ေပါ့”
ဦးသုမနက အဟုတ္မွတ္၍
“ဘယ္ဂါထာလည္း ဦးသီလာစာရ”
“ဂါမၼေဒါသသင့္တဲ့ ဂါထာေလးေလ၊ တပည့္ေတာ္ အလြတ္ရပါတယ္၊ အဲ...ဘာတဲ့...
ကေညကာမယ မာနံမံ
နကာမယသိ ကိႏိၵဒံ-တဲ့ ျမန္မာျပန္အနက္က
ကေည၊ ဟယ္ အပ်ိဳ၊ ကာမယမာနံ၊ နင့္ကိုခ်စ္ေနေသာ၊ မံ၊ ငါ့ကို၊ တြိ၊ သင္သည္၊ နကာမယသိ၊ မၾကိဳက္၊ ကၠုဒံ၊ ဤသို႕ ငါက နင့္ကိုၾကိဳက္ေနပါလ်က္၊ နင္က ငါ့ကိုမၾကိဳက္ျခင္းသည္၊ ကိႏု၊ အဘယ္ေၾကာင့္ပါနည္း တဲ့”
“ဟာ...ဦးသီလာစာရကလည္း တပည့္ေတာ္က အဟုတ္မွတ္လုိ႕ နားေထာင္ေနတာ၊ အရွင္ဘုရားက ေနာက္ေနတာပဲ”
ဦးသီလာစာရႏွင့္ ဦးေခမိႏၵက ဦးသုမနကိုၾကည့္ျပီး တဟားဟားရယ္သည္။ ထုိဂါထာသည္ အလကၤာက်မး္ထဲတြင္ တကယ္ပါပါသည္။ အရယ္ရပ္သည္ႏွင့္ ဦးေခမိႏၵက တစ္စခန္းထျပန္သည္။
“မျဖဴတုိ႕အိမ္ကို တပည့္ေတာက္ အရင္ၾကြတာ ဦးသီလာစာရရဲ႕၊ ဦးသုမနက ေနာက္မွၾကြတာ၊ ဒါေတာင္ မျဖဴတို႕ မိသားစုက တပည့္ေတာ္က်ေတာ့ သိကၡာမထပ္ဘူး၊ ေနာက္က်မွ ေရာက္လာတဲ့ ဦးသုမနက်မွ သိကၡာထပ္တယ္၊ အဲဒါ ဘာ့ေၾကာင့္လို႕ ထင္သလဲ ဦးသီလာစာရ”
“အမိန္႕ရွိစမ္းပါဦး”
“ဦးသုမနက မာယာပိုေကာင္းလုိ႕ေပါ့ ဘုရား၊ စကားရွိတယ္ မဟုတ္လား၊ မိန္းမ မာယာသံကိုးျဖာ ဆိုတာေလ၊ ေယာက္်ားမာယာက်ေတာ့ မန္ က်ည္းကိုးပင္ ထပ္ထည့္ရမယ္ဆိုတာ”
ဦးေခမိႏၵက သူ႕စကားကို ဆက္သည္။
“တပည့္ေတာ္ဖတ္ဖူးတယ္၊ တစ္ခါေတာ့ ဘုန္းၾကီးတစ္ပါးဟာ ဆြမ္းခံပ်င္းေတာ့ ေနမေကာင္းလုိ႕၊ ေခါင္းမႈးလုိ႕ အဲဒီလို အေၾကာင္း အမ်ိဳးမ်ိိဳးျပျပီး မၾကာခဏ ဆြမ္းသြားစားေနသတဲ့၊ ခဏခဏဆိုေတာ့ ဒကာမလည္း သဒၶါပ်က္လာသတဲ့၊ တစ္ရက္ေတာ့ ဘုန္းၾကီးက ဗိုက္နာလုိိ႕ ဆြမ္းခံမထြက္ႏုိင္ဘူးဆိုျပီး ဆြမ္းစားရေအာင္ သြားျပန္သတဲ့”
ဒီတစ္ခါေတာ့ ဒကာမက ဒီဘုန္းၾကီးပ်င္းကို ဆြမ္းမတင္ရေအာင္ ငါ့မာယာနဲ႕ ပထုတ္မယ္လုိ႕ ၾကိမး္၀ါးျပီး ခုလုိေျပာသတဲ့၊ အရွင္ဘုရား တပည့္ေတာ္အိမ္မွာ ဆန္ျပတ္ေနလုိ႕ ဆြမ္းကပ္စရာ မရွိဘူး၊ ဒါေပမယ့္ တျခားအိမ္မွာ ရွိလုိ႕ရွိျငား ထြက္ေခ်းၾကည့္ဦးမယ္ ဘုရားဆိုျပီး ဗန္းကေလးဆြဲ ထြက္သြားသတဲ့”
“ဘုန္းၾကီးးက အလည္ဆိုေတာ့ ဒါ ငါ့ကို ညာတာျဖစ္ႏိုင္တယ္ ဆိုျပီး ဒကာမထြက္အသြားမွာ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ၀င္ျပီး ေထာက္လွမ္းေရး လုပ္တာေပါ့။ အိုးထဲဖြင့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ငကြ်ဲဆန္ေတြ အျပည့္ေတြ႕ ရတယ္၊ ျပီးေတာ့ ဆီ၊ ငါးရံ႕ေျခာက္ျပား၊ ၾကံေခ်ာင္းၾကီးတစ္ေခ်ာင္းကို ေတာင္ နံရံမွာ ေထာင္ထားတာေတြ႕သြားသတဲ့”
“ဒကာမကေတာ့ သူ႕လုပ္ရပ္ အပိုင္ပဲဆိုျပီး တျခားအိမ္က ခဏေနေတာ့ ျပန္လာတယ္၊ အိမ္ေရာက္ေတာ့ တပည့္ေတာ္ဆန္ေခ်းလုိ႕လည္း မရဘူးဘုရား၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီေန႕ေတာ့ ဆြမ္းမကပ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး ဘုရားဆုိေတာ့ အဲဒီဘုန္းၾကီးက ထင္သားပဲ ဒါ့ေၾကာင့္လမး္မွာ မဟုတ္တာၾကီးနဲ႕ ၾကံဳရတာပဲလုိ႕ေျပာေတာ့ ဒကာမက ဘာမဟုတ္တာၾကီးနဲ႕ ၾကံဳရတာလဲဘုရားလုိ႕ ေမးလုိက္တယ္”
“ဘုန္းၾကီးက က်ဴပ္ဒီအိမ္ကို အလာလမ္းမွာ ေျမြေဟာက္ၾကီးတစ္ေကာင္နဲ႕ ေတြ႕တယ္ဗ်ာ ရွည္လုိက္တာဗ်ာ မေျပာပါနဲ႕ေတာ့ ဒကာမမီးဖုိေခ်ာင္ထဲက ၾကံေခ်ာင္းၾကီးေလာက္ ရွည္တယ္လုိ႕ ေျဖလုိက္ေတာ့ ဒကာမလည္း“ဟင္”ဆုိျပီး အ့ံၾသသြားတာေပါ့”
“တစ္ခါဆက္ျပီး ေျပာတယ္၊ က်ဳပ္ကိုျမင္ေတာ့ဗ်ာ၊ ေျမြေဟာက္က ေဒါသတၾကီးနဲ႕ ပါးပ်ဥ္းၾကီးကို ေထာင္ျပလုိက္တာ အဲဒီပါးပ်ဥ္းၾကီးက ဒကာမၾကီးမီးဖုိေခ်ာင္ထဲက ငါးရံ႕ေျခာက္ျပားၾကီးေလာက္ ရွိတယ္ဆိုေတာ့ ဒကာမၾကီးလည္း ေဟာေတာ့ဆုိျပီး အံ့ၾသသြားသတဲ့”
“တစ္ခါ ေျမြေဟာက္ၾကီး က်ဳပ္ကို ေပါက္မယ္ဆုိျပိး အစြမ္ကိုျဖီးျဖီးျပတယ္၊ အဲဒီအစြမ္က ဒကာမၾကီးဆန္အိုးထဲက ငကြ်ဲဆန္ေစ့ေလာက္ေတာ့ ရွိတယ္လုိ႕ ဆိုလုိက္ေတာ့ ဒကာမၾကီးလည္း ကဲ ကုိယ္ေတာ္ဘုရား ေအးေအးပဲေနပါေတာ့ တပည့္ေတာ္မ ဆြမ္းခ်က္ကပ္ပါေတာ့မယ္လုိ႕ ေလွ်ာက္ရရွာသတဲ့”
ဦးသီလာစာရႏွင့္ ဦးသုမနမွာ ဦးေခမိႏၵ စကားအဆံုးတြင္ တဟားဟားျဖင့္ သေဘာက် ေနၾကသည္။ ဦးသီလာစာရကလည္း တစ္မ်ိိိဳးလာျပန္သည္။
“ေယာက္်ားမာယာက မိန္းမမာယာထက္ သာတာေတာ့ အမွန္ပဲ၊ ေညာင္ကန္ဆရာေတာ္ လံုးလံုးမၾကည့္တဲ့ က်မး္စာတစ္အုပ္ရွိတယ္၊ အဲဒီက်မး္ကို သံပ်င္ဋီကာ လုိ႕ေခၚတယ္၊ ဘာျဖစ္လုိ႕ မၾကည့္တာလည္း ဆိုေတာ့ ဏွာပူးက်ျပီးေရးတဲ့ က်မး္မိုလုိ႕ မၾကည့္တာလုိ႕ ဆုိတယ္”
သီးသုမနႏွင့္ ဦးေခမိႏၵတို႕က စိတ္၀င္တစားျပိဳင္တူေမးလုိက္ မိၾကသည္။
“ဘယ္လုိဏွာပူးက်တာလဲ”
“ပုဂံေခတ္ကေပါ့။ ပိဋကတ္သံုးပံုနိကာယ္ငါးရပ္ကို က်က်နန တတ္ေျမာက္ကြ်မ္းက်င္လုိ႕ က်စြာလုိိ႕အမည္ရတဲ့ မည္းၾကီးတစ္ပါး ေပၚဖူးတယ္၊ သဒၵါငယ္ ၁၅ေစာင္ထဲက သဒၵါဗိႏၶဳက်မး္ဆိုတာ က်စြာမင္းၾကီးေရးသားခဲ့တာပါ။ အဆင့္ျမင့္တယ္၊ ပါဠိဂါထာေတြနဲ႕ ေရးထားတာ”
“ဒီမင္းၾကီးမွာ သူ႕လုိပဲ ပိဋကတ္ကို ကြ်မ္းက်င္တဲ့ သမီးေတာ္တစ္ပါး ရွိတယ္၊ သံပ်င္မင္းသမီးလုိ႕ ေခၚတယ္၊ သမီးေတာ္ကလည္း ဘယ္ေလာက္စာတတ္သလဲဆုိိရင္ ရဟန္းေတာ္ေတြကိုေတာင္ စာခ်ေပးရတယ္၊ အမ်ိဳးသမီးနဲက ရဟန္းေတြဆိုေတာ့ ျမင္ေနရင္မသင့္ေတာ္လုိ႕ တင္းတတိမ္ကန္႕လန္႕ကာျပီး စာေပပို႕ခ်ေပးတယ္”
“ဒီအခ်ိန္တုန္းက ေပရြက္ေတြပဲ ရွိေသးတာေပါ့၊ ရဟန္းေတာ္ေတြက ပါဠိလုိေရးထားတဲ့ ေပရြက္ေတြကို ၾကည့္ေနရတယ္၊ သမီးေတာ္က တင္းတိမ္ဟိုဘက္ကေန အနက္၊ ျမန္မာျပန္ျပီး အဓိပၸာယ္ ရွင္းရတာေပါ့၊ အဲဒီစာသင္သား ရဟန္းေတာ္ေတြထဲက အသက္ငယ္ငယ္ရဟန္းေတာ္ တစ္ပါးဟာ မင္းသမီးအသံကို ၾကားရတာနဲက စိတ္၀င္စားျပီး ခ်စ္ခင္သြားသတဲ့”
ထုိစကားအေရာက္တြင္ ဦးသီလာစာရႏွင့္ ဦးေခမိႏၵတို႕က ဦးသုမနကို အကဲခတ္ၾကည့္ လုိက္ၾကသည္။ သူတို႕ ႏွစ္ဦးသည္ ဦးသုမနကို ကာမဂုဏ္ႏြံထဲနစ္မွာ စိုးေသာေၾကာင့္ သူတို႕တတ္ႏိုင္သမွ် သြယ္၀ိုက္ျပီး သတိေပးေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ အခ်စ္မႈိင္းမိေနေသာ ဦးသုမနကား ဘာမွ်သတိမထားမိေသး၊ သူႏွင့္မျဖဴတို႕ စတင္ခင္မင္ေအာင္ ၾကိဳးစားခဲ့ပံုကို ျပန္သတိိရလာသျဖင့္ မ်က္ေစ့မွိတ္ကာ ခပ္ျပံဳးျပံဳးေလးျဖစ္သြားသည္ကို ေတြ႕ၾကရသည္။ ဦးသီလာစာရကသူ႕စကားကိုဆက္သည္။
“ဒီေတာ့ အဲဒီကိုယ္ေတာ္က ဘု၇င့္သမီးေတာ္ကို ျမင္ဖူးခ်င္ေတာ့ ေနာက္တစ္ေန႕ စာတက္အလာမွာ ေပရြက္ထဲစာေၾကာင္း တစ္ေၾကာင္း သူ႕ဖာသာေ၇းထည့္ထားတယ္၊ သူေရးထည့္လာတဲ့ ပါဠိက ဟိဇာေလ ေဟေဟယ်ံဳတဲ့၊ အဲဒီေန႕ စာတက္ျပီးလုိိ႕ တျခားကိုယ္ေတာ္ေတြ ျပန္သြားေတာ့ သူက တစ္ပါးတည္းက်န္မ်ာ တင္းတိမ္ထဲက မင္းသမီးကိုအသံျပဳလုိက္သတဲ့”
“မင္းသမီး အနက္ျပန္ရေအာင္ စာတစ္ေၾကာင္း က်န္ေနပါတယ္ဆုိေတာ့ မင္းသမီးက ဒီေပစာကို တပည့္ေတာ္ပို႕ခ်ေနတာ ၾကာပါျပီ၊ မက်န္ပါဘူးဘုရားလုိ႕ ေလွ်ာက္ေတာ့ အၾကံသမားကိုယ္ေတာ္က မယံုရင္ အသင္မင္းသမီး ကိုယ္တုိင္ၾကည့္ပါလုိ႕ ေျပာေတာ့ မင္းသမီးလည္း ရုတ္တရက္တင္းတိမ္ကို မ,ျပီး ၾကည့္မိသ တဲ့”
“စာေၾကာင္းကိုေတြ႕တာနဲ႕ ထပ္ျဖည့္ထားမွန္း မင္းသမီးက သိပါသတဲ့၊ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ေတာ္ေက်နပ္ေအာင္ အနက္ကေတာ့ ေပးလုိက္ပါတယ္၊ ဟိ၊ တံငါသည္တုိ႕သည္။ ဇာေလ၊ ကြန္ယက္ကို။ ေဟေဟက်ံဳ၊ ပစ္လႊတ္ၾကကုန္၏တဲ့။ မင္းသမီးကေတာ့ အနက္ေပးျပီး သူ႕ေနရာသူ ျပန္သြားတယ္။ ဘာမွမျဖစ္ဘူး။ မင္းသမီးကို ျမင္သြားတဲ့ ကိုယ္ေတာ္မွာေတာ့ အဲဒီေန႕ကစျပီး ရာဂမီးေလာင္ေနလုိက္တာ စားလည္းမစားႏုိင္ ဆြမ္းလ္းမစားႏိုင္ေတာ့ဘူးတဲ့”
ထုိစကားအေရာက္တြင္ ဦးေခမီႏၵက စကားတစ္ခ်က္ ေထာက္ေပးသည္။
“ဦးသီလာစာရ၊ မိနး္မဆိုတာ ရဟန္းေတာ္ေတြ သတိထားသင့္တဲ့အႏၱရာယ္တစ္ခုပါဘဲလား”
“ဟုတ္တာေပါ့ ဦးေခမိႏၵ၊ ဒါေၾကာင့္ ေရွးပညာရွင္မာ်းက ဘိကၡဳ ေသမင္း၊ ဓားႏွစ္စင္းလုိိ႕ ဆုိထားၾကတယ္။ မိန္းမနဲ႕ေငြဟာ ရဟန္းဘ၀က လူ႕ဘ၀ေရာက္ေအာင္ ေသေအာင္ သတ္ျဖတ္တတ္လုိ႕ ဓားႏွစ္စင္းလုိ႕ နာမည္ေပးခဲ့တာေပါ့”
ထုိအခ်ိန္က်မွ ဦးသုမနသည္ မိတ္ေဆြရဟန္းမ်ားက သူ႕ကို သတိေပးတရား မသိမသာ ေဟာေနျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ရိပ္မိလာသည္။ မိတ္ေဆြရဟန္းမ်ား၏ ေစတနာကိုလည္း ေလးစားမိ၏။ ဦးသီလာစာရက သူ႕စကားကိုဆက္သည္။
“ဒါနဲ႕ေနာက္ဆံုး က်စြာဘု၇င္ၾကီးသိသြားေတာ့ အသက္တစ္ေခ်ာင္းေတာ့ အလဟႆမဆံုးရူံးပါေစနဲ႕၊ သမီးေတာ္ကို လုိခ်င္ရင္ ဋီကာ က်မး္တစ္က်မ္းကို အဆင့္မီေအာင္ေရးျပီး ဆက္သြင္းပါလုိ႕ အမိန္႕ခ်ေတာ့ အဲဒီရဟန္းလညး္ က်မး္မ်ိဳးစံုကို ေမႊေႏွာက္ေျခာက္ျခားျပီး ေရးလုိက္တာ အခုေျပာေနတဲ့ သံပ်င္ဋီကာ ဆုိတာ ျဖစ္သြားတာေပါ့”
“ကတိအတိုင္း က်စြာမင္းၾကီးကလည္း ရဟန္းေတာ္ကို လူ၀တ္လဲေစျပိး သမီးေတာ္နဲ႕ ေပးစားခဲ့ပါတယ္”
“ေၾသာ္...ဒါ့ေၾကာင့္ ဆရာေတာ္ဦးဗုဓ္က ဏွာပူးက်ျပီး ေရးတဲ့က်မး္ မဖတ္ခ်င္ပါဘူးလို႕ ဆုိတာကိုး”
“ဟုတ္တာေပါ့။ ဒီျဖစ္ရပ္မွာ အေပၚယံၾကည့္ရင္ေတာ့ ၇ဟန္းေတာ္ဟာ သူလုိခ်င္တဲ့ ဘုရင့္သမီးေတာ္ကို ရသြားလုိ႕ ၀မ္းသာစရာေပါ့။ နက္နက္နဲနဲ ၾကည့္ရင္ေတာ့ ၀မ္းနည္းစရာၾကီးပါ”
“ဘယ္လုိ ၀မ္းနည္းစရာလည္း ဦးသီလာစာရ”
ဦးသုမနပင္ စိတ္၀င္တစား ေမးလုိက္မိသည္။ ဦးသီလာစာရက
“ဦးသုမန စဥ္းစားၾကည့္ေလ ေဂါတမျမတ္စြာဘုရားေတာင္ ေလးသေခၤ်နဲ႕ ကမၻာတစ္သိနး္ ပါရမီျဖည့္တဲ့ အခ်ိန္အတြင္းမွာ ရဟန္းဘ၀ကို ကုိးဘ၀ပဲ ရခဲ့တယ္။ အရွင္ဘုရားတိုိ႕ တပည့္ေတာ္တို႕လုိ သူလုိကိုယ္လုိ လူေတြမွာေတာ့ ရဟန္းဘ၀တစ္ဘ၀ေတာင္ ရဖုိ႕မလြယ္ပါဘူး”
“ဒါေၾကာင့္လည္း အဂၤုတၱိဳလ္ပါဠိေတာ္မွာ ပဗၺဇၨိတဘာေ၀ါ ဒုလႅေဘာ ရဟန္းဘ၀ကို ရခဲတယ္လုိ႕ ဘုရားက ေဟာတာေပါ့။ ဒီေလာက္ရခဲတဲ့ ရဟန္းဘ၀ကို စြန္႕ျပီး မငး္သမီးကို ယူလုိက္တယ္ဆိုတာ သာသနာမ်က္ေစ့နဲ႔ ၾကည့္ရင္ သူ႕အတြက္ ဆံုးရူံးသါားတာျဖစ္လုိ႕ ၀မ္းနည္းစရာၾကီးပါ”
“ဥပမာ ရုိင္းရုိင္းေပးရရင္ သေလးထမင္းနဲ႕ ေခြးအန္ဖက္ကို လဲစားရသလုိပဲေပါ့။ လူုေတြဟာ အရလြယ္တဲ့အရာကို အထင္ေသးတတ္တာဟာ ဓမၼတာပါပဲ။ အရွင္ဘုရားတုိက တပည့္ေတာ္တုိ႕ ျမန္မာျပည္က ရဟန္ေတာ္ေတြဟာ ရဟန္းဘ၀ကို လြယ္လြယ္ကူကူ ရခဲၾကေတာ့ တန္ဖိုးမထားၾကဘူး၊ အထင္ေသးၾကတယ္”
“ႏုိင္ငံျခားသား၊ ဘာသာျခား၊ လူမ်ိိဳးျခားကေန ဗုဒၶဘာသာ ရန္းေတာ္ျဖစ္လာ၇တဲ့ အီတာလွ်ံလူမ်ိိဳး ဦးေလာကနာထဆိုရင္ သူ႕ဦးေလးက အီတလီကေန ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ခြင့္မေပးဘူး။ သာသနာျပဳခြင့္မေပးဘူးလုိက အက်ပ္ကိုင္ေတာ့ အစာငတ္ခံျပီး ဆႏၵျပတယ္”
“ေလးငါးေျခာက္ရက္ ေသခါနီးေျမာ့ေျမာ့က်န္တဲ့အထိ ဆႏၵျပမွ သူ႕ဦးေလးက အေလွ်ာ့ေပးျပီးျမန္မာျပည္ကို ျပန္ခြင့္ျပဳလုိက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ပညာရွိႏွိပ္စက္နညး္နဲ႕ လမး္စရိတ္တစ္ျပားမွ မေထာက္လုိက္ဘူး။ ရဟန္းေတာ္ဆိုေတာ့ ဘယ္ကမွလည္း ေငြမရႏုိင္လုိ႕ ဦးေလာကနာထဟာ အီတလီ၊ ျပင္သစ္၊ ဆြစ္ဇာလန္၊ ၾသစေတးလ်၊ ပါလက္စတုိင္း၊ အိႏၵယစတဲ့ ႏုိင္ငံေပါင္း ဆယ္ႏိုင္ငံကို ေျခက်င္ေက်ာ္ျဖတ္ျပီး ျမန္မာႏိုင္ငံကို အေရာက္ျပန္ခဲ့တယ္”
“ျမန္မာျပည္က ျပင္ဦးလြင္ျမိဳ႕မွာဘဲ ပ်ံလြန္ေတာ္မႈတဲ့အထိ သီတင္းသံုးသြားခဲ့တယ္။ ရဟန္းဘ၀ကို ဘာျဖစ္လုိိ႕ ဒီေလာက္ထေအာင္ တန္ဖိုးထားရသလဲဆုိိရင္ ေနာက္ဘ၀မွာ
“လူျဖစ္ဖို႕၊ ေယာက္်ားျဖစ္ဖုိ႕ ၊ ျမန္မာျပည္မွာျဖစ္ဖုိ႕၊ ဗုဒၶဘာသာျဖစ္ဖုိ႕၊ ရဟန္းျဖစ္ဖုိ႕
ဆုိတဲ့ အခ်က္ငါးခ်က္နဲ႕ ျပည့္စံုဖုိ႕မလြယ္လုိ႕ဆိုတာ ေသခ်ာသိထားလုိိ႕ဘဲ။ အရွင္ဘုရားတိုိ႕ တပည့္ေတာ္တို႕လည္း ရဟန္းဘ၀ကို လြယ္လြယ္ရခဲ့တာဆုိျပီး အထင္မေသးသင့္ဘူး။ ေနာက္ဘ၀မွာ ဒီအခ်က္ငါးခ်က္နဲ႕ ျပည့္စံုဖို႕ဆိုတာလညး္ ေတာ္ေတာ္ခဲယဥၤးတာ မဟုတ္လား”
ဦးသီလာစာရက စကားအဆံုးတြင္ ဦးသုမနကို အကဲခတ္ၾကည့္လိုက္သည္။ ဦးသုမနမ်က္ႏွာတြင္ ေလးေလးနက္နက္ ေတြးေတာေနေသာ အမႈအယာကို ေတြ႕ရသျဖင့္ မိမိေနရာသို႕ အသာအယာပင္ ဦးေခမိႏွင့္အတူ ထျပန္သြားၾကသည္။ ဦးသုမနအဖို႕ ဒီတစ္ည ေကာင္းေကာင္း အိပ္ရဖုိ႕မလြယ္။ သေလးထမင္းႏွင့္ ေခြးအန္ဖတ္တို႕ စစ္ခငး္ရဦးမည္ မဟုတ္ပါလား။

အခန္း (၅)

“ဆြမ္းခံထြက္ခါနီးတြင္ ညက တစ္ညလံုးေရးထားေသာ မျဖဴ၏ မွတ္တမး္စာအုပ္ေလးကို ျပန္ဖတ္ေနမိသည္။
သိုိိ႕
မျဖဴ........
တရား၀င္အခ်စ္ေတာင္းခံလႊာ စာတစ္မ်က္ႏွာ ေရးလုိက္ပါတယ္။ တုိ႕မ်က္ေစ့နဲ႕ မျဖဴရဲ႕အခ်စ္ကို ေတာင္းခံေနတာေတာ့ ရက္ေပါင္း (၇၃၀) ေက်ာ္ခဲ့ပါျပီ။ ဒီေတာင္းခံမႈကိုေတာ့ အမ်ားက လက္ခံတာမဟုတ္လုိ႕ အခုလုိစာေရးေတာင္းခံရတာပါ။
တုိ႕ရဲ႕ဆယ္ၾကိမး္ေျမာက္ ေသြးလွဴရွင္တံဆိပ္ေလးေပးေတာ့ မျဖဴက ေျပာတယ္ေလ ကိုယ့္ေသြးနဲ႔ ရင္းရတဲ့ ဒီပစၥည္းမ်ိဳးကို သူတစ္ပါးကို မေပးသင့္ဘူး။ ကိုယ္ကိုယ္တုိင္ပဲ သိမး္ထားသင့္တယ္တဲ့။ ဒီေတာ့ တုိ႕က ျပန္ေျပာလုိက္တယ္ မဟုတ္လား။ မျဖဴက သူတစ္ပါးမွ မဟုတ္တာလုိ႕
အဲဒီစကားထဲမွာ တုိကေျပာခ်င္တဲ့စကားေတြ အကုန္ပါသြားပါျပီ။ မျဖဴကို သူတစ္ပါးလုိ႕ သေဘာထားလုိိ႕ မရေတာ့ဘူး။ တုိ႕ခႏၶာကိုယ္ျဖစ္ေအာင္ တည္ေဆာက္ေပးတဲ့ အေသြးအသားနဲ႕ ထပ္တူထပ္မွ် မျဖဴကို ခ်စ္ေနျပီလုိ႕ ေျပာလုိက္တာပါ။
မျဖဴဆီက ခ်စ္ပါတယ္ဆုိတဲ့ အေျဖေလးဟာ တုိ႕ဘ၀မွာ ဆက္လက္ ရွင္သန္ေစလုိိ႕ အခြင့္ေပးလုိက္သလုိပါပဲ။ တုိ႕လူ႕ဘ၀မွာ ဆက္လက္ရွင္သန္ေနပါရေစ။ မျဖဴဆီက အေျဖကို ေမွ်ာ္လင့္ေနတဲ့
တို႕
သူေရးထားေသာ စာကိုဖတ္ျပီး ဦးသုမနက ျပံဳးလုိက္သည္။ ယေန႕ဘယ္အိမ္ကိုမွ မၾကြေတာ့ မျဖဴတို႕ ကအိမ္တစ္အိမ္ကိုဘဲၾကြျပီး ေက်ာင္းကိုျပန္ေတာ့မည္။ ဘယ္အိမ္မွလည္း ကၠုေျႏၵရစြာၾကြလုိ႕ ရလိမ့္မည္မဟုတ္။ အခုပင္ တဒိန္းဒိန္းခုန္ေနေသာရင္၊ တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားေနေသာ စိတ္တို႕ျဖင့္ ဂဏွာမျငိမ္စြာ သြားေနရသည္ မဟုတ္ပါလား။ မျဖဴဆီ စာေပးျပီးလွ်င္ ယခုထက္ပိုဆုိးေပလိမ့္မည္။
မႈမမွန္ေသာစိတ္ေၾကာင့္ လူကလည္း ကၠုေျႏၵမရ မျဖဴတို႕အိမ္ထဲ ေရာက္သည္ႏွင့္ စားပြဲေဘးကုလားထုိင္တြင္ အသင့္ထုိင္ေနေသာ မျဖဴကို ေတြ႕လုိက္ရသျဖင့္ ၀မ္းသာသြားသည္။ ဦးသုမန ထုိင္ခံုေပၚမွာပင္ မထုိင္မိ မတ္တပ္ရက္လ်က္ကပင္ စာအုပ္ေလးကို လွမ္းေပးလုိက္သည္။ စကားလည္း မေျပာမိ။
အံ့ၾသစရာေကာင္း၏။ မျဖဴလက္ထဲ စာအုပ္ေပးေနေသာ အခ်ိန္မွာပင္ မျဖဴအေဖ ဦးသက္ထြန္း အခန္းထဲက ထြက္အလာႏွင့္ ပက္ပင္းတုိးေနသည္။ ဦးသုမန၏ မ်က္ႏွာသာ ပံုမွန္အတုိင္းဆိုလွ်င္ ဦးသက္ထြန္း ရိပ္မိစရာမရွိ။ ယခု ပံုပ်က္ေနေသာ ဦးသုမနကို ျမင္လုိက္သည္ႏွင့္ မသကၤာေသာ စိတ္တို႕က ဦးသက္ထြန္းကို သတိေပးလုိက္သလုိ ျဖစ္သြားသည္။
ဦးသက္ထြန္း အခ်ိန္မဆြဲေတာ့ မျဖဴလက္ထဲမွ စာအုပ္ကို ဆတ္ကနဲဆြဲယူျပီး ဖြင့္ဖတ္လုိက္သည္။ သြားျပီဟူေသာ အေတြးႏွင့္အတူ ဦးသုမနတစ္ကိုယ္လံုး တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခား သြားသည္။ စာဖတ္ျပီးသည္ႏွင့္ ဦးသက္ထြန္းမ်က္ႏွာၾကီး မဲပုပ္သြားကာ မ်က္ေစ့က မီး၀င္း၀င္းေတာက္သကဲ့သို႕ေသာ အေရာင္ျဖင့္ ဦးသုမနကို စိုက္ၾကည့္လုိက္သည္။
ဦးသုမနကား အားေဆးထည့္ ခံရသကဲ့သို႕ ဘာမွမေျပာႏိုင္၊ ဦးသက္ထြန္းက စာအုပ္ကို ၾကမ္းျပင္ေပၚ ပစ္ေပါက္ခ်လုိက္ျပီး-
“ၾကည့္စမ္း၊ ကိုယ္ေတာ္က ပစၥည္းေလးပါး အလွဴရွင္ ဒကာ၊ ဒကာမေတြအေပၚ ေက်းဇူးဆပ္တာေပါ့ေလ။ သကၤန္းကို အားနာလုိိ႕ နုိ႕မို႕ဆိုရင္ ဒီေနရာမွာတင္ ကိုယ္ေတာ္ကို အေသသတ္ပစ္တယ္။ ေနာက္ ကိုယ္ေတာ္ဒီအိမ္ကို ဘယ္ေတာ့မွ မလာနဲ႔”
“နင္လဲ ဒီေန႕ကစျပီး ဘယ္ကိုယ္ေတာ္ကိုမွ ဆြမ္းမေလာင္းရေတာ့ဘူး။ ငါတို႕အမ်ိိဳးထဲမွာ ေက်ာင္းၾကီးဖ်က္မ တစ္ေယာက္မွ မရွိေစရဘူး လာခဲ့”
ဟုဆိုကာ မျဖဴကို တရြတ္တိုက္ အခန္းထဲဆြဲေခၚသြားသည္။ ဦးသုမန ခ်ာကနဲအိမ္ထဲမွ အျမန္ထြက္လာခဲ့မိသည္။ ရွက္လုိက္တာ ကိုယ့္မ်က္ႏွာကို ဓားနဲ႕လွီးပစ္ခ်င္သည္။ ဘယ္သူ႕ကိုမွလည္း မေတြ႕ခ်င္ေတာ့။ ေသျခင္းတရားကို သာ မက္မက္ေမာေမာ တမ္းတမိသည္။ အသက္ႏွင့္ လူလုပ္တာမဟုတ္။ အရွက္ႏွင့္ လူလုပ္တာ ဟူေသာ စကား၏အဓိပၸာယ္ကိုလည္း ျပည့္၀စြာ နားလည္သြားသည္။
သူေနေသာ သံုးထပ္တုိက္အေပၚဆံုးအခန္းကို ဘယ္လုိကဘယ္လုိ ေရာက္လာသည္မသိ။ သပိတ္ကို ကုတင္ေပၚတင္ျပီးသည္ႏွင့္ ျပဴတင္းတံခါးေပါက္ ေဘာင္ေပေးတက္ျပီး ေဆာင့္ေၾကာင့္ ထုိက္လုိက္သည္။ ေလမ်ားက တရႊီးရႊီးျဖင့္ သူကမ်က္ႏွာႏွင့္ ရင္ဘတ္ကို တိုးျဖတ္လို႕ေနသည္။ မ်က္လံုးကိုမွိတ္ျပီး ခုန္ခ်ဖို႕ အသင့္ျပင္လုိက္သည္။
အေၾကာက္တရား တစ္ခုေပၚလာသည္ကို အ့ံၾသစြာေတြ႕ရသည္။ ေသျခင္းတရားေတာ့မဟုတ္။ မျဖဴႏွင့္ေသကြဲကြဲရျခင္း။ အုိ...ေနာက္ဘ၀မွပဲ ေပါင္းၾကပါစို႕ မျဖဴရယ္။ အသံတိတ္ေျပာမိရင္း ေအာက္သိုီ႕ ဆတ္ကနဲခုန္ခ်လုိက္ေတာ့သည္။ သူ႕ခႏၶာကိုယ္သည္ ေျမ၏ဆြဲအားအတိုင္း ဒေယာေသာပါး က်ဆင္းသြားသည္။
သံုးထပ္တုိက္ေအာက္ေျခမွ ကြန္ကရစ္အခင္းတုိ႕က သူ႕မ်က္ႏွာႏွင့္ နီးသထက္နီးလာျပီးေနာက္ ရင္ထဲတြင္ ေအးကနဲ ျဖစ္သြားသည္။ သူ႕နဖူးႏွင့္ ကြန္ကရစ္အခင္းတုိ႕၏ ျပင္းထန္ေသာ ရုိက္ခတ္သံႏွင့္အတူ နာနာၾကည္းၾကည္း ေအာ္လုိက္ေသာ“အား”ဟူေသာ အသံက သူ႕ႏူတ္မွ အလုိလုိထြက္သြားသည္။ ထုိ႕ေနာက္သူသည္ မဲေမွာင္ေသာ အေမွာင္ထုတြင္းသို႕ ၀င္ေရာက္သြားသည္။
“ဦးသုမန” “ဦးသုမန”ဟူေသာ ေခၚသံတို႕က အေ၀းမွတစ္ဆင့္ တေျဖးေျဖးနီးလာသည္။ သူမ်က္ေစ့ကို အားယူဖြင့္လုိက္ေသာအခါ ဦးသီလာစာရႏွင့္ ဦးေခမိႏၶကို သူ႕ေဘးမွာ ေတြ႕လုိက္ရသည္။ ပူေနေသာ သူ႕နဖူးကို လက္ႏွင့္စမ္းျပီး ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ပူေႏြးေႏြး အရည္တခ်ိဳ႕ကို ကိုင္မိသည္။ လက္ကို ေအာက္ယူၾကည့္လုိက္ေတာ့ နီးေစြးေစြးေသြးစမ်ား။
သူ႕ေဘးကို ေ၀့၀ိုက္ၾကည့္လုိက္ေတာ သံုးထပ္တုိက္ေအာက္က ကြန္ကရစ္အခင္းေပးမွာေတာ့ မဟုတ္။ သူ႕ ကုတင္ေဘးမွ ၾကမး္ျပင္ေပၚမွာသာျဖစ္၏။ ေၾသာ္- အိပ္မက္ပါလားဟု သိလုိက္ရေသာ အခါတြင္မွ သူ႕ရင္ထဲမွ အပူလံုးၾကီးက်သြားသည္။ သူသည္ ခုန္ခ်သည္ကေတာ့ ဟုတ္ပါ၏။ သို႕ေသာ္ သံုးထပ္တုိက္ေပၚမွမဟုတ္၊ သူ႕ကုတင္ေပၚမွသာ ျဖစ္သည္။
သူ႕နဖူးကို ရုိက္မိသည္မွာလည္း ကြန္ကရစ္အခင္းႏွင့္မဟုတ္၊ ကုတင္ေဘးနားတြင္ ခ်ထားေသာ သံေသတၱာ အစြန္းႏွင့္သာ ျဖစ္သည္။ ဦးသီလာစာရက အံ့ၾသေသာ မ်က္ႏွာႏွင့္ေမးလာသည္။
“ဦးသုမန အိပ္မက္က ေတာ္ေတာ္ဆိုးတယ္ထင္တယ္။ ဘယ္လုိဟာေတြ မက္လို႕လည္း”
“ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ဆိုးတယ္ဘုရား”
သီးသူမနဒါပဲ ေျဖႏုိင္သည္။ ဒီထက္ပိုလည္း မေျပာခ်င္။ အိပ္မက္သည္ပင္လွ်င္ ရွက္စရာေကာင္းလွျပီ။ တကယ္မ်ားျဖစ္သြားမည္ဆုိလွ်င္ ဦးသုမနေရွ႕ဆက္၍ပင္ မေတြးရဲေတာ့။ အိပ္မက္ထဲက စိတ္ဆင္းရဲမႈသည္ အျပင္ဘက္ထိ ဂယက္ရုိက္လ်က္ရွိသည္။ သူတစ္ခုခုကို ဆံုးျဖတ္ရေတာ့မည္။ ေရွ႕တုိးမည္လား၊ ေနာက္ဆုတ္မည္လား။
ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ ေရွ႕တုိးလုပ္မည္ဆုိလွ်င္ သူ႕ဆရာႏွင့္ မိဘမ်ား မ်က္ႏွာပ်က္ၾကမည္။ သာသနာသိကၡာက်မည္။ သူအင္မတန္ ျမတ္ႏိုးေသာ မျဖဴကိုလည္း ပတ္၀နး္က်င္က ေက်ာင္းၾကီးဖ်က္မဆိုျပီး ကဲ့ရဲ႕ရူတ္ခ်ၾကမည္။ ေနာက္ဆုတ္လွ်င္ေတာ့ သူနဲ႕မျဖဴတုိ႕ ႏွစ္ေယာက္သား စိတ္ဆင္းရဲရမည္။
အပ်ိဳႏွင့္လူပ်ိဳ ခ်စ္ခင္ေပါင္းသင္းၾကျခင္းသည္ ေလာကအလုိအာျဖင့္ ဘာမွ်အျပစ္မရွိေသာ္လည္း သာသနာအလိုအားျဖင့္ စာရိတၱေဖာက္ဖ်က္မႈၾကီး တစ္ခုသာျဖစ္၏။ စူးစိုက္ျပီးေတြးေတာေနရာ နဖူးမွဒဏ္ရာကိုပင္ သတိမရ၊ ခဏၾကာေတာ့ ဦးေခမိႏၵက ဆားကို အမႈန္႕ၾကိတ္ျပီး ဒဏ္ရာမွာလာသိပ္ေပးရင္း-
“ဦးသုမန အရွင္ဘုရားစိတ္ေတြ သိပ္လႈပ္ရွားေနတယ္ထင္တယ္၊ ဒီေန႕ ဆြမ္းခံမထြက္နဲ႕ေတာ့ နားလုိက္ပါ”ဟု ေျပာလာသည္။ ဦးသုမန ေခါင္းျငိမ့္ျပရင္း အိပ္ရာေပၚ အသာလွဲလုိက္သည္။ ဘာကိုမွ တိတိက်က် မဆံုးျဖတ္ႏုိင္ပဲ သို႕ေလာသုိ႕ေလာ ေတြးေတာရင္းျဖင့္ အခ်ိန္ေတြကုန္လာသည္။ ဦးသီလာစာရႏွင့္ ဦးေခမိႏၵတုိ႕ပင္ ဆြမ္းခံထါက္သြားၾကျပီိ။ နာရီကိုလွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ နံနက္(၉)နာရီခြဲ၊ ထုိအခ်ိန္မွာပင္ ေအာက္ထပ္မွာ ကိုယ္ေတာ္တစ္ပါး တက္လာျပီး-
“ဦးသုမနရွိသလား၊ ေတာင္သာက စာလာတယ္”ဟု ေျပာသျဖင့္ “ရွိပါတယ္” ဟုေျပာျပီး စာကိုလွမ္းယူလုိက္သည္။
စာအိတ္ေနာက္ေက်ာကို ၾကည့္လုိက္သည္ႏွင့္ အေဖ့လက္ေရးမွန္း သိလုိက္သည္။ စာကို ကမန္းကတန္း ေဖာက္ဖတ္လုိက္သည္။
သို႕
သားေမာင္ပဥၥင္း
ဒကာၾကီးစာေရး ေလွ်ာက္ထားလုိက္ပါတယ္။ အေၾကာင္းထူးရွိလုိ႕ ေရးလုိက္တာပါ။ ေတာင္ဘက္ရြာက ေက်ာင္းထုိင္ဘုန္းၾကီး ဦိိိိိိိိိိးေသာမ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္နဲ႕ ထြက္ေျပးသြားျပီ။ တစ္ရြာလံုး စိတ္ဆင္းရဲက်န္ခဲ့ၾကတာေပါ့။ အဆိုးဆံုးကေတာ့ ဦးေသာမမယ္ေတာ္ ေဒၚအိၾကီးပါပဲ၊ သားဘုန္းၾကီး ရွိစဥ္တုန္းကေတာ့ ရဟန္းမယ္ေတာ္ၾကီးဆိုျပီ းအေတာ္မ်က္ႏွာၾကီး ခဲ့တာကလား။
အခုသားဘုန္းၾကီးက အမ်ိိဳးသမီးနဲ႕ ထြက္သြားတယ္လညး္ဆုိေရာ ေတာ္ေတာ္ကို စိတ္ထိခုိက္သြားဟန္တူတယ္။ အိပ္ယာထဲ လဲေတာ့တာပဲ၊ ဘာေရာဂါမွလည္း ရွာလုိ႕မေတြ႕ဘူး၊ ေလးရက္ပဲခံတယ္။ အခုဆံုးသြားရွာျပီ။ ေဒၚအိအျဖစ္ကိုၾကည့္ျပီး ေမာင္ပဥၥင္းမယ္ေတာ္က သူလည္း ဒီအျဖစ္ဆုိးၾကံဳမလားဆုိျပီး ေတာ္ေတာ္ စိုးရိမ္ပူပန္ေနတယ္။
ေမာင္ပဥၥင္းသာ မိန္းမတစ္ေယာက္နဲ႕ေဖာက္လြဲေဖာက္ျပန္ ျဖစ္သြားခဲ့ရင္ သူလညး္ ေဒၚအိလုိေသမွာပဲလုိ႕ ဒကာၾကီးကို ေျပာတယ္။ အဲဒါေ ေမာင္ပဥၥင္းကိုလည္း မိန္းမေတြနဲ႕ အေနအထုိင္ဆင္ျခင္ဖုိ႕ သတိေပးခုိင္းလုိီ႕ ဒီစာကို ေရးလုိက္ရတာပဲ။ ေမာင္ပဥၥင္းလည္း ဗုဒၶစာေပေတြ အမ်ားၾကီးသင္ေနရတာပဲ၊ ဒကာၾကီး အထူးသတိေပးစရာ လုိမယ္မထင္ပါ။
ပညာရွ သတိျဖစ္ခဲျဖစ္မွာစိုးလို႕ တစ္ခုေတာ့ သတိေပး ေလွ်ာက္ထားပါရေစ၊ ဗုဒၶပရိနိဗၺာန္စံေတာ္မႈခါနီးေတာ့ မရွင္းမလင္းတာကို ငါဘုရား ပရိနိဗၺာန္မ၀င္စံခင္ ေမးၾကလုိ႕ မိန္ေတာ္မႈတဲ့အခါ အရွင္အာနႏၵာက-
“ျမတ္စြာဘုရား၊ အမ်ိဳးသမီးနဲ႕ပတ္သက္ျပီး ရဟန္းေတာ္မ်ား ဘယ္လုိေနထုိင က်င့္သံုးရမယ္ဆုိတာ သိခ်င္ပါတယ္ဘုရား”
လုိ႕ေလွ်ာက္ေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက
“အာနႏၵာ အမ်ိဳးသမီးမ်ားနဲ႕ မေတြ႕ေအာင္ေနပါ”လုိ႕ မိန္႕ေတာ္မႈပါတယ္။ ငါ့စိတ္ငါႏိုင္ပါတယ္ေလဆုိျပီး အနီးကပ္ေရွာင္ရင္ မလြတ္ဘူး၊ အေ၀းကေရွာင္မယ္ဆိုတာကို သိေစခ်င္လုိ႕ ဒီစကားကို မိန္႕ေတာ္မႈတာေပါ့ ေမာင္ပဥၥင္း၊ ေမာင္ပဥၥင္းလည္း ေရွာင္မယ္ဆုိရင္ အေ၀းကေရွာင္ပါ။
ေနာက္တစ္ခါ အာနႏၵာက-
“မေတြ႕မျဖစ္လုိ႕ ေတြ႕ရရင္ ဘယ္လုိက်င့္သံုးရမလဲ ဘုရားလုိ႕“ ဆက္ေမးေတာ့ ဗုဒၶက
“အာနႏၵာ အမ်ိဳးသမီးမ်ားကို မေတြ႕မျဖစ္လုိက ေတြ႕ရရင္ စကားမေျပာပါနဲ႕”တဲ့။
တစ္ခါအာနႏၵာက စကားမေျပာမျဖစ္လုိ႕ ေျပာရရင္ေကာဘုရားလုိိ႕ ေမးေလွ်ာက္ေတာ့ ဗုဒၶက“စကားကို အေျပာမျဖစ္လုိ႕ ေျပာရရင္ အေမအရြယ္ကို အေမလုိ၊ ႏွစ္မအရြယ္ကို ႏွစ္မလုိ၊ အစ္မအရြယ္ဆို အစ္မလုိ သေဘာထားေျပာပါတဲ႕”
စိတ္အခ်ရဆံုးကေတာ့ အမ်ိဳးစမီးကို မေတြ႕ေအာင္ေနရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးေပါ့ ေမာင္ပဥၥင္းရယ္၊ အခုရြာက ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္ၾကီးဟာ သက္ေတာ္တအားၾကီးလာေတာ့ က်န္းမာေရးမေကာင္းေတာ့ဘူး၊ အိပ္ယာထဲလဲေနတဲ့အခ်ိန္ကမ်ားတယ္၊ ေဟာေျပာဆံုးမႈလည္း မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ ဒကာမၾကီးတုိ႕ မိသားစုအပါအ၀င္ တစ္ရြာလံုးက ေမာင္ပဥၥင္းကို ျမန္ျမန္ျပန္လာေစခ်င္ၾကျပီ။
တျခားရြာက ကိုယ္ေတာ္ေလးေတြ ရြာေက်ာင္းဆရာေတာ္နဲ႕ ရြာသူရြာသားေတြရဲ႕ အေထာက္အပံ႕ေတြေၾကာင့္ ျမိဳ႕တက္စာသင္ျပီး စာေမးပြဲေတြ ေအာင္ၾကတယ္၊ ျမိဳ႕လည္အေနၾကာေရာ ဇီးသီးသည္မဗ်ိဳင္း ျဖစ္ကုန္တာပဲ၊ မဗ်ိဳင္းအမည္ရွိတဲ့ ေတာသူမဇီးသီးသည္ တစ္ေယာက္ဟာ ဘုရင္က ေတာ္ေကာက္သြားလုိ႕ ျမိဳ႕မွာ မိဖုရားၾကီး ျဖစ္သြားတာေပါ့။
မိဖုရားလည္းျဖစ္သြားေရာ မာနေတြေထာင္ျပီး ဘ၀ေမ့သြားတယ္၊ တစ္ေန႕ ဘုရင္ကလာဆက္သတဲ့ ဇီးသီးမ်ိဳးေကာင္းေတြစား မယ္လုပ္ေတာ့ မိဖုရားျဖစ္ေနတဲ့ မဗ်ိဳင္းကေမးသတဲ့၊ ေမာင္ေတာ္ အဲဒါဘာသီးေတြလညး္တဲ့ အဲဒီမွာတင္ ဘုရင္က ဘ၀ေမ့တဲ့ မဗ်ိဳင္းကို မိဖုရားအရာကခ်ျပီး ေတာရြာျပန္ပို႕လုိက္သတဲ့။
အခုလည္း ျမိိဳ႕ေပၚေရာက္ေနတဲ့ ေတာသားရဟန္းေတာ္ အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ဘ၀ေမ့ျပီး ကိုယ့္ေတာရြာ ကိုယ္ျပန္ျပီး သာသနာမျပဳခ်င္ၾကေတာ့ဘူး။ ရြာသူရြာသားေတြခမ်ာ ငယ္ျဖဴ ကိုယ္ေတာ္ေတြ ျပန္မလာေတာ့ ဘာမွမတတ္၊ မသိတဲ့ ေတာ္ထြက္ၾကီးေတြပဲ ဆရာေတာ္လုပ္ ကိုးကြယ္ရေတာ့တာေပါ့။
ေတာထြက္ဆိုတာ မ်ားေသာအားျဖင့္ သာသနာၾကီးပြားလုိစိတ္ မရွိၾကဘူး၊ လာဘ္လာဘ တစ္ခုပဲ အေရးထားတယ္။ ဒီေတာ့ ေက်ာင္းသားမရွိဘူး၊ စာမွသင္မေပးပဲကိုး၊ ေက်ာင္းသားမရွိေတာ့ ကိုရင္မရွိဘူး၊ ကိုယ္ရင္မရွိေတာ့ ဘယ္မွာလာရွိေတာ့မွာလဲ ရဟန္း၊ ရဟန္းေတြ အလ်င္မီေအာင္မရွိရင္ ဒီသာသနာ အေႏွးနဲ႕အျမန္ကြယ္ရေတာ့မွာေပါ့”
ဒကာၾကီးလည္း ျမိဳ႕မွာေနခဲ့ဖူးပါတယ္၊ ျမိဳ႕ေပးလူတန္းစားဆုိတာ မ်ားေသာအားျဖင့္ သာသနာကို အသံုးခ်ပစၥည္းတစ္ခုေလာက္သာ တန္ဖိုးထားၾကတာပါ။ အလွဴလုပ္ခ်ိန္၊ အသုဘခ်ခ်ိန္ေလာက္တင္ သာသနာကို သတိရိၾကတာပါ။ ကိုယ့္သားသမီးကို ရဟန္း၊ သာမေဏဘ၀ေရာက္ောအင္ အားေပးသူဆိုတာ မရွိသေလာက္ရွားပါတယ္။
တစ္ခ်ိဳ႕ဆုိ၇င္ ပါရမီရွိလုိ႕ ကိုရင္ဘ၀ျမဲေနတဲ့သားကိုေတာင္ ပညာေရးစေကာစက ျဖစ္မယ္ဆိုတဲ့ စြဲခ်က္္နဲ႕ သကၤန္းကို အတင္းဆြဲခြ်တ္တဲ့ မိဘမ်ားကိုေတာင္ ေတြ႕ဖူးတယ္၊ ဒကာၾကီးတုိ႕ ေတာသားေတြကေတာ့ သားေမြးျပီဆုိတာနဲ႕ ဘုန္းၾကီးျဖစ္ဖုိ႕ နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႕ ၾကိဳးစားေတာ့တာပဲ။
အခု ၂၀၀၃ ခုႏွစ္မွာ ျမန္မာတစ္ျပည္လံုးသံဃာေတာ္ေပါင္း ေလးသိန္းခန္႕ရွိတယ္။ ဒကာၾကီးေျပာရဲတယ္၊ အဲဒီေလးသိန္းထဲက သံုးသိန္းကိုးေသာင္းကိုးေထာင္ေလာက္ဟာ ေတာသားေတြခ်ည္းပါ။ ျမန္မာျပည္သာသနာကို အသက္ဆက္ေပးေနတာ ေတာသားေတြပါ။
ေမာင္ပဥၥင္းကို ခုလုိျမိဳ႕တက္ျပီး စာတတ္ေပတတ္ ျဖစ္ေအာင္ ရြာက ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး အနစ္နာခံခဲ့ရတာပါ။ သူလည္း ျမိဳ႕မွာ အဆက္အသြယ္ရွိတာပဲ၊ မေနခဲ့ရွာပါဘူး၊ အခု ေမာင္ပဥၥင္းတုိ႕ အလွည့္ေရာက္ျပီ၊ တာ၀န္သိသူအတြက္ တာ၀န္ရွိပါတယ္။ ရဟန္းဆုိတာ ဘာသာေရးမွာ ေခါင္းေဆာင္ပါ။
ကိုယ့္တစ္ဘ၀တာ သာယာေရးကိုၾကည့္ျပီး ရပ္ရြာသာသနာေရးကိစၥေတြမွာ ေခါင္းမေရွာင္သင့္ပါဘူး။ အခုဆုိရင္ ေမာင္ပဥၥင္း စာခ်တန္စာေတြ ျပည့္ျပည့္စံုစံုလုိက္ျပီးေနျပီပဲ၊ ကိုယ့္ရြာကိုယ္ျပန္ေနျပီး သာသနာျပဳရင္း စာေမးပြဲေျဖလည္းရပါျပီ။
သားေမာင္ပဥၥင္း ဘုရားသားေတာ္ပီပီ ဘုရားရွင္ကဲ့သို႕ ေလာကကို မိမိအတြက္အသံုးမခ်ပဲ မိမိကိုသာ ေလာကအတြက္အသံုးခ်ေသာ ပါရမီရဓွင္ သူေတာ္ေကာင္းၾကီးျဖစ္ပါေစ။
ဒကာၾကီး ဦးဖိုးစ
အုန္းပင္ေတာ၇ြာ
ေတာင္သာျမိဳ႕နယ္၊ မႏၱေလးတုိင္း။
ဖခင္ၾကီး၏စာသည္ ဦးသုမနရင္ကို နင့္ကနဲျဖစ္သြားေစသည္။ ေၾသာ္...ငါဟာ ဆရာေတာ္နဲ႕ ရပ္ရြာရဲ႕ ေက်းဇူးကို မသိိရုံတင္မကဘူး၊ ေက်းဇူးကန္းဖုိ႕ပါ အားထုတ္ေနမိတာပါလား၊ မျဖစ္ဘူး၊ မျဖစ္ဘူး၊ ငါဒီေန႕ပဲ ေတာင္သာကို ျပန္ေတာ့မယ္၊ ဒကာၾကီးေျပာသလုိ ငါမျဖဴကို ေ၀းေ၀းကေရွာင္မွပဲျဖစ္မယ္ဟု ဆံုးျဖတ္ျပီး ပစၥည္းပစၥယမ်ားကို ခရီးေဆာင္အိတ္ၾကီးထဲ အျမန္ထည့္ေနမိသည္။
ျပီးသည္ႏွင့္ ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္ၾကီးအား ရြာကိုအျပီး ျပန္ေတာ့မည့္အေၾကာင္း သြားေရာက္ ေလွ်ာက္ထားလုိက္သည္။ မျဖဴကို ဘယ္လုိအသိေပး၇မည္နည္းဟူေသာ ျပႆနာက ေခါငး္ထဲ၀င္လာသည္။ ထုိအေတြးႏွင့္ အတူ မျဖဴႏွင့္တစ္သက္လံုး ခြဲရေတာ့မွာပါလားဟူေသာ အသိက ရင္ထျမွာ အလံုးၾကီးတစ္လံုးဆို႕သလုိ ျဖစ္လာသည္။ မေနတတ္မထုိင္တတ္ ျဖစ္လာသျဖင့္ လမး္ထေလွ်ာက္ေသာ္လည္း အလံုးဆို႕ေနျခင္းက ေျပမသြား၊ ငါဘယ္လုိ ျဖစ္တာပါလိမ့္ဟု ေတြးေသာ္လည္း ေတြးမရ။
ကုတင္ေပၚျပန္ထုိင္ျပီး မျဖဴေပးထားေသာ မွတ္တမ္းစာအုပ္ေလးကို ဖြင့္လုိက္သည္။ ဘယ္တုန္းက ရထားမွန္းမသိေသာ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ကို ေကာက္ကာငင္ကာ ေရးလုိက္သည္။ ကဗ်ာေရးဆဲမွာပင္ သူ႕မ်က္လံုးမွ မ်က္ရည္ေပါက္ၾကီးႏွစ္ေပါက္က စာအုပ္ေပၚက်သြားသည္။ ကဗ်ာေရးျပီးသြားေတာ့ အလယ္စာေၾကာင္း တစ္ေၾကာင္းေပၚမွာ က်လာေသာ မ်က္ရည္ႏွစ္စက္ေၾကာင့္ အကြက္ႏွစ္ကြက္ျဖစ္သြားသည္။
သူစာအုပ္ကို ေခါင္းအံုးေဘးခ်ကာ ကုတင္ေပၚလွဲခ်ရင္း သကၤန္းကိုေခါငး္ျမီးျခံဳ၍ ကေလးတစ္ေယာက္လုိ ရူိက္ၾကီးတငင္ ငိုေနမိသည္။ သူတသိမ့္သိမ့္ၾကာေအာင္ မည္မွ်ငိုေနမိသည္ မသိ၊ ေခၚသံတစ္သံၾကားမွ သကၤန္းကို ဖြင့္ၾကည့္လုိက္ရာ ညွိးငယ္ေသာမ်က္ႏွာမ်ားႏွင့္ ရပ္ေနၾကေသာ ဦးသီလာစာရႏွင့္ ဦးေခမိႏၵတို႕ကို ေတြ႕ရသည္။
သူ႕ေခါင္းအံုး၊ သကၤန္းႏွင့္ မ်က္ႏွာတုိ႕တြင္ မ်က္ရည္တုိ႕ျဖင့္ စိုရႊဲေနသည္။ သူ႕ရင္ထဲတြင္ ဆို႕ေနေသာအလံုးၾကီးသည္လည္း ေျပသြားသည္ကို အံ့ၾသစရာၾကံဳရသည္။ မ်က္ရည္သည္ ႏွလံုးသားေ၀ဒနာကို ကုစားျခင္းတစ္မ်ိဳးပါလားဟု သေဘာေပါက္သြားသည္။
ဦးသီလာစာရက သူ႕ကို နားလည္စြာၾကည့္ရင္း
“ဦးသုမန ဆြမး္စားရေအာင္ ၁၁ နာရီေတာင္ခြဲ ေနျပီ”
“တပည့္ေတာ္ ဆြမး္စားလုိ႕လည္းရမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး၊ ဒီေန႕မွီရာနဲ႕ဘဲ ရြာကိုျပန္ေတာ့မယ္၊ ဦးသီလာစာရစကားကိုလည္း တပည့္ေတာ္ နားေထာင္ေတာ့မွာပါ၊ ဒီမွတ္တမ္း စာအုပ္ေလးကိုေတာ့ ဦးေခမိႏၵက မျဖဴကိုေပးလုိက္ပါ။ မျဖဴမိဘေတြကိုေတာ့ အက်ိဳးအေၾကာင္းသိသြားေအာင္ ဒကာၾကီးေရးလုိက္တဲ့စာကိုပဲ ေပးဖတ္လုိက္ပါ၊ အရွင္ဘုရားတုိ႕လညး္ ဖတ္ၾကည့္လုိက္ေပါ့။ ကဲ...တပည့္ေတာ္သြားျပီ။”
ခရီးေဆာင္အိတ္ၾကီးကိုဆြဲ၍ ေလွကားမွ တစ္ထစ္ခ်င္း ဆင္းလာခဲ့သည္။ ေက်ာင္းအျပင္ေရာက္သည္ႏွင့္ ကားလမး္မေပၚေရာက္ပါျပီ။ ကက တက္စီကို လက္ျပတားျပီး တက္စီးလုိက္ပါသည္။
ကားေပၚေရာက္သည္ႏွင့္ ဒရုိင္ဘာက
“ဘယ္ကိုပို႕ရမလဲ ဘုရား”
“ေစာ္ဘြားၾကီးကုန္း အေ၀းေျပးဂိတ္ကိုသြားမယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေအးရိပ္မြန္အိမ္ရာ ၅လမး္ဘက္ကေန ေမာင္းပါ”
“အဲဒါဆိုရင္ လမး္မတည့္ဘူးဘုရား၊ ျပည္လမး္အတုိင္းေမာင္းမွပဲ လမး္တည့္မယ္”
ဒရုိင္ဘာက အူတိအူေၾကာင္လွမး္ၾကည့္ကာ သူေျပသည့္ ေအးရိပ္မြန္အိမ္ရာလမး္အတုိင္း ေမာင္းေပးသည္။ ငါဘာျဖစ္လုိ႕ မျဖဴတို႕အိမ္ေရွ႕က ျဖတ္ေမာင္းခိုင္းပါလိမ့္၊ ဦးေႏွာက္၏ မတရား ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္မႈေအာက္မွ ႏွလံုးသား၏ရွိသည့္ အင္အားျဖင့္ ေနာက္ဆံုး ေတာ္လွန္မႈေလးတစ္ခုျဖစ္ေၾကာင္း သူသေဘာေပါက္သြားသည္။
ရြာကို ခ်က္ျခင္းျပန္ရမယ္၊ ဤကား ဦးေႏွာက္၏အမိန္႕ေပးမႈ၊ မျဖဴကို ေနာက္ဆံုးျမင္သြားခ်င္ေသးတယ္၊ ဤကားႏွလံုးသား၏ဆႏၵ၊ မျဖဴတုိကအိမ္ကို နည္းနည္းေက်ာ္ျပီး ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ ကားကိုရပ္ခုိင္းလုိက္သည္။ သီလရွင္ဆယ္ပါးခန္႕ ဆြမး္ဆန္ရပ္ေနသည္။ လာပါျပီ ဆြမး္ေလာင္းခ်ိန္တိုင္း ၀တ္ေလ့ရွိသည့္ ေယာဂီထမီ၊ အျဖဴေရာင္ လက္ရွည္အကၤ်ီေလးႏွင့္ မျဖဴကို ေတြ႕လုိက္ရသည္။
သီလရွင္မ်ားကို ဆြမ္းဆန္ႏွင့္ ၀တၱဳေငြတစ္ပါးျခင္းလွဴေနသည္ကို ၾကည္ႏူးဖြယ္ျမင္ေနရသည္။ ေယာဂီေရာင္ တဘတ္ကေလးကိုလည္း ပုခံုးေပၚတင္ထားသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ နာမည္ႏွင့္လုိက္ေအာင္ ျဖဴ၀င္းႏုစိုေနေသာ မ်က္ႏွာေလးကို ေနာက္ဆံုးၾကည့္ျခင္း အေနျဖင့္ သူမြတ္သိပ္စြာ ၾကည့္ေနမိသည္။ သူတို႕ႏွစ္ဦးသည္ စိတ္ကူးႏွင့္ ခ်စ္ခဲ့ၾကျပီး ကိုယ္ႏွင့္ ထိစပ္ျငိတပ္ျခင္းမရွိခဲ့ၾကေပ။
ထုိ႕ေၾကာင့္ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး စိတ္ဆက္သြယ္မႈတြင္ အျခားေသာ ခ်စ္သူမ်ားထက္ ျမန္ဆန္လြယ္ကူေလသေလာမသိ၊ ယခုလည္း အေတာ္ခပ္လွမး္လွမ္းမွၾကည့္ေနေသာ ဦးသုမန၏ စိတ္ကို မျဖဴက အလုိလုိသိသြားသည္။ သီလရွင္ေတြေလာင္းျပီးသြားသည္ႏွင့္ ဦးပဥၥင္းကို သတိရလုိက္တာဟူေသာ အေတြးႏွင့္အတူ ဦးသုမနစီးလာေသာကားကုိ အိမ္ထဲမ၀င္ေသးဘဲ လွမ္းၾကည့္မိသည္။
ခ်စ္သူႏွစ္ဦးေနာက္ဆံုးအေနျဖင့္ အၾကည့္ခ်င္းဆံုၾကျခင္းပင္၊ သို႕ေသာ္ ဦးသုမနက မျဖဴမွန္းသိေသာ္လည္း မျဖဴက ဦးသုမနမွန္းမသိ ရဟန္းတစ္ပါးဟု သာမာန္ေလာက္သာ သိသည္။ ဦးသုမန မ်က္ေတာင္မခတ္မိဘဲ စိုက္ၾကည့္ေနရင္းက မျဖဴ၏ပံုစံက မပီသေတာ့ဘဲ ေ၀၀ါးလာသည္။ အုိဘယ္လုိျဖစ္တာပါလိမ့္ဟု ေတြးျပီး မ်က္ေတာင္ခတ္လုိက္ေသာအခါတြင္မွ မ်က္ရည္ဥၾကီးႏွစ္လံုး သူ႕ပါးေပၚျပဳတ္က်သြားသည္။
ေၾသာ္...ငါ့ႏွလံုးသားက ဒုတိယအၾကိမ္ ငိုေနျပန္ပါမေကာဟု သိလုိက္ခ်ိန္မွာပင္ မျဖဴတစ္ေယာက္ ဆန္ထည့္ေသာ ဇလံုေလးကိုပင္ အိမ္ထဲျပန္မထားႏုိင္ဘဲ သူတို႕ကားဆီေလွ်ာက္လာသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ သူကမန္းကတန္း မ်က္ရည္သုတ္ျပီး ကားဆရာကို ျမန္ျမန္ေမာင္းထြက္ရန္ ေျပာလုိက္သည္။
ကားထဲက ဦးပဥၥင္းပဲ ျဖစ္ရမယ္။ ငါတို႕ အိမ္ထဲမ၀င္ဘဲ ဘာျဖစ္လုိ႕ အေ၀းၾကီးမွာသြားရပ္ေနတာလည္း မသိဘူးဟူေသာ အေတြးႏွင့္အတူ မျဖဴကားေလးဆီသို႕ ခပ္သြက္သြက္ေလွ်ာက္သြားမိသည္။ သို႕ေသာ္ သူကားနားေရာက္ခါနီးမွာပင္ ကားက ဂူကနဲေမာင္းထြက္သြားသည္။
ကားေမာင္းထြက္သြားသည္ႏွင့္ မျဖဴရင္ထဲ ဟာကနဲက်န္ခဲ့သည္။ ဘာျဖစ္လုိ႕ ကားကို ေမာင္းထြက္သြားတာပါလိမ့္၊ ဦးပဥၥင္း မဟုတ္လုိ႕ဘဲလား၊ ဦးပဥၥင္းမ်က္ႏွာကို ဘယ္ေလာက္ေ၀းေ၀းက ၾကည့္ၾကည့္ ငါမွတ္မိတယ္၊ ငါက မ်က္ေစ့နဲ႕တင္မကဘူး၊ ႏွလံုးသားနဲ႕ပါ ၾကည့္လုိက္တာ မွားစရာမရွိဘူး၊ အို...အေတြးရခက္လုိက္တာ။
မျဖဴဆက္မေတြးတက္ေတာ့သျဖင့္ ဆြမ္းဆန္ဇလံုကို ပိုက္ကာ ေလးကန္ေသာ ေျခလွမး္မ်ားျဖင့္ တုိက္ထဲသို႕ ျပန္ခဲ့ရေတာ့သည္။

အခန္္း (၆)

ကိုယ္ေတာ္တစ္ပါး ဆြမး္သပိတ္ကပ္ရင္းျဖင့္ မျဖဴတုိင္ကပ္နာရီကို လွမး္ၾကည့္လုိက္သည္။ ကိုးနာရီထုိးျပီ ဒီအခ်ိန္ဆိုရင္ ဦးပဥၥင္းၾကြလာေနက်ပဲ၊ စိတ္ေစာေနသျဖင့္ အိမ္ေရွ႕ထြက္၍ လမး္မဆီသို႕ လွမး္ၾကည့္မိသည္။ ကိုယ္ေတာ္တစ္ပါးေတာ့ ၾကြလာတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဦးမဥၥင္းမဟုတ္ဘူး၊ မ်က္ႏွာကရင့္တယ္၊ ဦးပဥၥင္းမ်က္ႏွာက ကေလးေလးလုိႏုေနတာပဲ စသည္ျဖင့္ေတြးရင္း ဆက္ၾကည္ေနမိျပန္သည္။
ထိုအခ်ိန္တြင္ တျခားလမ္းမွ ကိုရင္တစ္ပါးၾကြလာျပန္သျဖင့္ ေျပးျပီးဦးခ်သည္။ ျပီးေတာ့ ဆြမ္းႏွင့္ ဆြမ္းဟင္းေလာင္း၊ ေနာက္သပိတ္ကပ္၊ ဦးခ်ျပီး တစ္ဖန္အိမ္ေရွ႕သို႕ထြက္ကာ ဦးသုမနကို ေမွ်ာ္မိျပန္သည္။
“ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာနဲ႕ အသက္သိကၡာဂုဏ္၀ါၾကီးတဲ့ သူေတြကို ရွိခိုးဖုိ႕၊ အရုိအေသေပးဖို႕ ၀န္မေလးရဘူးေနာ္ သိလားမျဖဴ၊ ဘာျဖစ္လုိ႕လည္းဆိုေတာ့ ရွိခိုးတဲ့သူ၊ အရုိအေသျပဳတဲ့သူဟာ ျဖစ္ရာဘ၀ အသက္ရွည္ျခင္း၊ အဆင္းလွျခင္း၊ ခ်မ္းသာၾကီးျခင္း၊ ခြန္အားဗလၾကီးမားျခင္းဆိုတဲ့ ေကာင္းက်ိဳးေလးမ်ိဳးကို ရရွိခံစားရတယ္”
“အရွိခိုးခ့ရသူ၊ အရုိအေသအျပဳခံရသူမွာေတာ့ ဘာေကာင္းက်ိဳးမွ မရပါဘူး၊ ရွိခိုးခံထုိက္တဲ့၊ အရုိအေသျပဳခံထုိက္တဲ့ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာမရွိရင္ တစ္ခ်ိဳ႕ အပါယ္ငရဲေတာင္ သြားရေသးတယ္”
တန္ဖိုးျဖတ္လုိိ႕မရသည့္ အေတြးအေခၚပါေသာ ဦးသုမန၏ ၾသ၀ါဒစကားေလးမ်ားကိုလည္း နားထဲတြင္ တစ္ရစ္၀ဲ၀ဲ ၾကားေနသည္။ မျဖဴရပ္ေစာင့္ေနသည္မွာ နာရီ၀က္ခန္႕ပင္ရွိေနျပီ။ ေျခေထာက္မ်ားပင္ ေညာင္းကိုက္လုိ႕လာသည္။ ထုိအခ်ိန္မွာပင္ လမ္းထိပ္ဘက္ဆီသို႕ သူရင္းႏွီးျပီးသား မ်က္ႏွာတစ္ခုကို လွမ္းျမင္လုိက္သည္။ ဒါဦးေခမိႏၵျဖစ္ရမယ္၊ သီးေခမိႏၵေတာင္ၾကြလာရင္ ဦးပဥၥင္း မၾကြေတာ့ဖူးေနမွာဟူ၍ စိတ္ကို ေလွ်ာ့ခ်လုိက္သည္။
အိမ္ထဲကိုေတာ့ ျပန္မ၀င္ျဖစ္ေသး၊ ဦးပဥၥင္းဘာျဖစ္လုိ႕ မၾကြတာလည္းဆိုတာ ေသခ်ာေမးရဦးမယ္၊ အတန္ၾကာေတာ့ ဦးေခမိႏၵ မျဖဴတို႕အိမ္ေရွ႕ ေရာက္လာသည္။ မျဖဴကမန္းကတန္းေမးမိသည္။
“ဦးေခမိႏၵ ဦးပဥၥင္းဘာျဖစ္လုိ႕ မၾကြတာလဲ”
ဦးေခမိႏၵက မျဖဴကို ေငးမႈိင္ေသာမ်က္ႏွာျဖင့္ ၾကည့္ရင္း
“မျဖဴ ဦးသုမန သူ႕ရြာကိုျပန္သြားျပီ”
“ဟင္”
ဟူေသာ အလန္႕တၾကား အာေမဍိတ္အသံေလးက မျဖဴႏႈတ္မွ ခုန္ေပါက္ထြက္သြားသည္။
“ဘာ...ဘာျဖစ္လုိ႕ ျပန္သြားတာလဲ ဘုရား”
“သူ႕ရြာက ေက်ာင္းထုိင္ဘုန္းၾကီး က်န္းမာေရးမေကာင္းလုိ႕ အေရးတၾကီးျပန္ရတာပဲ၊ သူ႕အေဖဆီက ထည့္လုိက္တဲ့စာကိုလည္း မျဖဴမိဘေတြဆီ ေပးခုိင္းလုိက္တယ္။ ျပီးမွ မျဖဴလည္း ဖတ္ၾကည့္ေပါ့။ ေရာ့...ဒါက မျဖဴရဲ႕ မွတ္တမ္းစာအုပ္ ဦးသုမနက မျဖဴကို ေသခ်ာေပးပါလုိ႕ မွာခဲ့တယ္”
မျဖဴစာအုပ္ေလးကို လက္ကမ္းယူလုိက္ရင္း မ်က္ရည္မက်လာေအာင္ မနည္းထိန္းထားရသည္။ အိမ္္ထဲ အျမန္ျပန္၀င္ရင္-
“ေမေမ ဒီမွာ သီးေခမိႏၵက ေပးစရာရွိလုိ႕တဲ့“
ဟု ေဒၚခင္၀င္းကို ေအာ္ေျပာကာ သူ႕အခန္းထဲ ေျပး၀င္လုိက္သည္။ တံခါးကို ၈်က္ထုိးပိတ္ျပီးလွ်င္ စာအုပ္ေလးကို ခပ္ျမန္ျမန္ လွန္လုိက္သည္။ တျခားစာသားဘာကိုမွ မေတြ႕ရ။ တစ္ေၾကာင္းႏွင့္ တစ္ေၾကာင္း ခပ္ခြာခြာေရးထားေသာ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ကိုသာ ေတြ႕ရသည္။ ေ၀့တက္လာေသာ မ်က္ရည္မ်ားကို မ်က္ေတာင္ျဖင့္ ပုတ္ခတ္ထုတ္လုိက္ျပီး ကဗ်ာကို ေသခ်ာ ဖတ္ၾကည့္လုိက္သည္။
ပ်ိဳျမစ္ႏုနယ္
လွမ်ိဳးသြယ္ကို
ခ်စ္လ်က္သာ
ခြဲရပါသည္
ကမၼ၀ါထမ္း
ေရႊစာက်မ္းႏွင့္
ေမာင့္မွာရဟန္း ျဖစ္ေသာေၾကာင့္။
မျဖဴသိလုိက္ပါျပီ။ စိတ္နဲ႕သာ ခ်စ္ခဲ့ၾက။ စိတ္နဲ႕သာ စကားေျပာခဲ့ၾကေသာ သန္႕ရွင္းျဖဴစင္သည့္ ကၠုေျႏၵရွင္ ခ်စ္သူေတြရယ္ပါ။ အမ်ားၾကီးေျပာစရာ၊ ေရးစရာမလုိ စာပိုဒ္ေလး ခုႏွစ္ပိုဒ္ ဖတ္ရသည္ႏွင့္ သူတို႕ႏွစ္ဦး ဒီဘ၀မွာျဖင့္ ဘယ္ေတာ့မွ မေတြ႕ၾကရေတာ့ဆိုသည္ကို အလုိလုိသိေနသည္္။ စာအုပ္ကို မပိတ္လုိက္မိခင္မွာပင္ မ်က္ရည္ႏွစ္စက္ ကဗ်ာစာေၾကာင္းမ်ားေပၚ က်သြားျပီး အကြက္ေလးႏွစ္ကြက္ ျဖစ္သြားသည္။
ခ်စ္သူႏွစ္ဦး မဆံုဆည္းႏိုင္ ႏုိင္ေသာ္ျငားလည္း မ်က္ရည္စက္ေလး စြန္းထင္းထားေသာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေပၚတြင္ မ်က္ရည္စက္ေလးျခင္း ဆံုဆည္းက်ေလရာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္သာပါသည္႔ စာအုပ္ေလးကို ပိတ္လုိက္ျပီး သည္ႏွင့္ မျဖဴတစ္ေယာက္ ေခါင္းအံုးေပၚမ်က္ႏွာအပ္ကာ အသံမထြက္ေအာင္ထိန္းျပီး တသိမ့္သိမ့္ငိုေနသည္။ တစ္သက္တာ ေ၀းရျပီဟူေသာ အသိက ႏွလံုးသားကို ေၾကြမြေအာင္ အဖ်စ္ညွစ္ခံရသလုိ နာက်င္လွသည္။
အေတာ္ေလးၾကာေတာ့ ေဒၚခင္၀င္းက မျဖဴအခန္းတံခါးကို လာေခါက္ျပီး
“သမီးမျဖဴ ထမင္းစားရေအာင္ေလ သမီးအခန္းထဲ ေအာင္းေနတာၾကာလွျပီိ”
“ေမေမသမီး ေနမေကာင္းလုိ႕ ထမင္းမစားခ်င္ဘူး”
ဟူ၍သာ အသံကိုထိန္း၍ ျပန္ေျဖလုိက္သည္။ ထုိအခါေဒၚခင္၀င္းက-
“အဲဒါဆို ေမေမၾကည့္ဦးမယ္ေလ၊ သမီးေတာ္ေတာ္ ဖ်ားေနသလား”
“တအားမဖ်ားပါဘူး ေမေမ၊ ေခါငး္အံုတာေလာက္ပါ”
ထိုအခါက်မွ ေဒၚခင္၀င္း ျပန္လွည့္ထြက္သြားေသာ အသံကို ၾကားရသည္။ မျဖဴဘယ္သူ႕ကိုမွ မေတြ႕ခ်င္ တစ္ေယာက္ထဲပေနခ်င္ေနသည္။ ညစာစားခ်ိန္ထိ သမီးျဖစ္သူထြက္မလာေသာ အခါတြင္ကား ေဒၚခင္၀င္း စိတ္တအားပူသြားသည္။ သမီးအခန္းကို သြားပုန္ရျပန္သည္။
“သမီး မျဖဴ ညေနစာစားၾကမယ္ေလ”
အခန္းထဲမွ ဘာသံမွထြက္မလာ၊ ေဒၚခင္း၀င္းက အသံကို ျမွင့္လုိက္ကာ
“သမီးမျဖဴ၊ အေမေခၚေနတယ္ေလ ၾကားရဲ႕လား”
အခန္းထဲမွကား တိတ္ဆိတ္ေနျမဲ ေဒၚခင္၀င္း စိုးရိမ္စိတ္ေၾကာင့္ တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခား လာသည္။ တံခါးကို တအားထုျပီး ေခၚျပန္သည္။ အထဲမွ ဘာသံမွ ထြက္မလာေသာအခါတြင္ကား ဦးသက္ထြန္းထိုင္ေနေသာ ဧည့္ခန္းဆီသိုိ႕ အေျပးသြားသည္။ ႏူတ္မွလည္း-
“ကိုသက္ထြန္းလုပ္ပါဦး သမီးေလးကို ေခၚလုိ႕မရေတာ့ဘူး။ သူ႕ အိပ္ခန္းတံခါးၾကီးလည္း ပိတ္ထားတယ္”
“ေဟ...အိပ္မ်ားေပ်ာ္ေနပါဦးမယ္ကြာ”
“ဘယ္ကအိပ္ေပ်ာ္ရမွာတုန္း၊ ကြ်န္မတံခါးကို တအားပုတ္ႏႈိးတာ”
“ကဲ...အဲဒါဆုိျမန္ျမန္လာ တံခါးကို သံတံရြင္းနဲ႕ ကလန္႕ျပီး ဖြင့္ရမွာပဲ”
ေဒၚခင္၀င္းေအာ္သံေၾကာင့္ တစ္အိမ္လံုး ရုန္းရင္းဆန္ခတ္ျဖစ္ျပီး မျဖဴအိပ္ခန္းဆီ စုျပံဳေရာက္သြားသည္။ ဦးသက္ထြန္းက ေယာက္်ားအားျဖင့္ အခန္းတံခါးကို တအားပုတ္ကာ မျဖဴနာမည္ေခၚျပီး ႏႈိးၾကည့္ျပန္သည္။ အခ်ီးႏွီးသာ၊ ဘယ္လုိမွ မရေတာ့သည့္အဆံုး လူ၀င္တံခါးကို သံတူရြင္းႏွင့္ ခက္ခက္ခဲခဲ ကလန္႕ျပီးဖြင့္ရေတာ့သည္။
အခန္းတံခါးပြင့္လာသည္ႏွင့္ အရင္ဆံုးတုိး၀င္သြားသူက ေဒၚခင္၀င္း၊ ကုတင္ေပၚတြင္ကား ပက္လက္ကေလး အသက္ေပ်ာက္ေနေသာ မျဖဴ၏ရုပ္အေလာင္းကို ေတြ႕ရသည္။ ဆြမ္းေလာင္းစဥ္က ေယာဂီ၀တ္စံုေလး၀တ္လ်က္အတိုင္းပင္။
“အျဖစ္ဆုိးလွခ်ည္လား သမီးရဲ႕”ဟူေသာ ေဒၚခင္၀င္းငိုသံက ည၏တိတ္ဆိတ္မႈကို ေဖာက္ထြင္းထြက္ေပၚလာသည္။ ဦးသက္ထြန္း မ်က္ရည္မ်ားက တစ္ေပါက္ခ်င္း လိမ့္က်လာသည္။ သမီးကို ရင္ခြင္ထဲ ေပြ႕ယူရင္း အိပ္ယာေဘးမွ ပုလင္းတစ္လံုးကို ေတြ႕၍ ေကာက္ယူ ၾကည့္လုိက္သည္။
“အဆိပ္ပုလင္းပါလား”
ဟူေသာ ျငီးတြားသံႏွင့္အတုူ ဦးသက္ထြန္းလက္ထဲမွ ပုလင္းက ၾကမ္းျပင္ေပၚ ျပဳတ္က်သြားသည္။ ဦးသက္ထြန္းက မ်က္ရည္မ်ားၾကားမွ ေဒၚခင္၀င္းကို လွမး္ၾကည့္ရင္း
“သမီးမွာ ဘာစိတ္ညစ္စရာေတြမ်ား ရွိေနသလဲကြာ”
“ကြ်န္မသိသေလာက္ေတာ့ ဘာစိတ္ညစ္စရာမွ မရွိပါဘူး”
ထုိခဏမွာပင္ မျဖဴ၏ညာဘက္လက္က တစ္စံုတစ္ရာကို မလြတ္တမ္းဆုပ္ထားသည္ကို ေတြ႕ရသျဖင့္ ေဒၚခင္၀င္းကလက္ကို ေျဖၾကည့္သည္။
သူတစ္ပါးလုယူသြားမွာ စိုးသည့္အလား တင္းၾကပ္စြာဆုပ္ထားေသာ လက္ေခ်ာင္းမ်ားကို ေဒၚခင္၀င္းေျဖ၍မရေပ”
ဦးသက္ထြန္းႏွင့္ ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းေျဖၾကည့္မွ ဆယ္ၾကိမ္ေျမာက္ ေသြးလွဴရွင္ တံဆိပ္ရင္ထိုးေလး ျဖစ္ေနသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ သို႕ေသာ္ ဦးသူမနေပးထားမွန္း ႏွစ္ေယာက္စလံုးမသိၾက။ မျဖဴသူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ကေပးထားသည္ဟု ထင္ၾကသည္။
ဦးသက္ထြန္းက ရင္ထုိးေလးကိုကိုင္ၾကည့္ရင္း
“သမီးႏွစ္သက္တဲ့ပစၥည္းကို သမီးနဲ႕အတူ ထည့္ေပးလုိက္မွပါကြယ္” ဟုဆုိျပီး မျဖဴရင္ဘတ္မွာ တြယ္ေပးလုိက္သည္။ ေဒၚခင္၀င္း၏ မခ်ိတင္ကဲ ငိုေၾကြးသံမ်ားက တစ္ညလံုး မစဲေတာ့ပါေခ်။

အခန္း(ရ)

ဦးသုမနေရာက္လာေတာ့ အုန္းပင္ေတာတစ္ရြာလံုး ၀မ္းသာၾကသည္။ ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္ၾကီးကလည္း စိတ္ခ်ရေအာင္ေက်ာင္းကို ဦးသုမနအား တစ္ခါတည္း လႊဲအပ္လုိက္သည္။ ေက်ာင္းသာယာေရးကိစၥ၊ ေက်ာင္းသားမ်ား ပညာေရးကိစၥ၊ သာေရး နာေရး ကိစၥမ်ားျဖင့္ တရစပ္ အလုပ္မ်ားေနရာ ရန္ကုန္မွလာေသာ ႏွလံုးသားဒဏ္ရာက သက္သာစျပဳသလုိိရွိလာသည္။
ထုိအခ်ိန္မွာပင္ သက္သာစျပဳေနေသာ ဒဏ္ရာကို ဓားႏွင့္ ဆြသလုိျဖစ္ေစသည့္ အေၾကာင္းတစ္ခု ေပၚေပါက္၍ လာသည္။ ေပါ့ေစလုိလုိ ေၾကာင္ရုပ္ထုိး၊ ေဆးအတြက္ေလးဟူေသာ စကားပံုအတုိင္းျဖစ္ေစမည့္ စာတစ္ေစာင္က ဦးသုမနဆီကို ေရာက္လုိ႕လာသည္။ ဦးေခမိႏၵဆီမွ ေရးလုိက္ျခင္းျဖစ္သည္။ စာေပးသူျပန္သြားသည္ႏွင့္ ဦးသုမနက စာအိတ္ကို ခ်က္ျခင္းေဖာက္ျပီးဖတ္လုိက္သည္။
သို႕
ဦးသုမန
သတိတရစာသ၀ဏ္လႊာပါးလုိက္ပါတယ္။ အေၾကာင္းထူးရွိလို႕ ေရးလုိက္ရတာပါ။ ဒီအေၾကာင္းကို ဦးသုမနဆီ ေရးသင့္၊ မေရးသင့္ တပည့္ေတာ္နဲ႕ ဦးသီလာစာရတို႕ အထပ္ထပ္အခါခါ ေဆြးေႏြးတုိင္ပင္ၾကတယ္။ ေနာက္ဆံုး အသိေပးသင့္တယ္လုိ႕ယူဆလုိ႕ ဒီစာကို တပည့္ေတာ္ေရးလုိက္တာပါ။
ဦးသက္ထြန္းတုိ႕ ေဒၚခင္၀င္းတို႕ကလည္း ဒီအေၾကာင္းကို အရွင္ဘုရားဆီ အေၾကာင္းၾကားေပးဖုိိ႕ ေလွ်ာက္ထားလာတယ္။ အရွင္ဘုရားရဲ႕ ရဟန္းအမလုိ႕လည္းေခၚႏုိင္၊ ဆြမး္အမလို႕လည္းေခၚႏုိင္တဲ့ မျဖဴတစ္ေယာက ေဆးေသာက္ျပီး သူ႕ကိုယ္သူ အဆံုးစီရင္သြားရွာတယ္။
“ဟင္”
“ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ မျဖဴရယ္”
ဟုျပီးတြားရင္း စာရြက္ကေလးသည္ ဦးသုမနလက္ထဲမွ လြတ္က်သြားသည္။
“ငါမွားတယ္၊ ငါမွားတယ္၊ ဘာအက်ိဳးအေၾကာင္းမွမေျပာျပဘဲ သူရဲေဘာေၾကာင္ျပီး လက္လြတ္ေျပးခဲ့တဲ့ ငါ့ရဲ႕အမွားပဲ”
“တျခား ဘာအေၾကာင္းမွ မရွိပါဘူး မျဖဴရယ္၊ ေမာင္ဟာ ရဟန္းျဖစ္ေနတာ တစ္ခုေၾကာင့္ပါ”
“ေမာင္ဟာ ရဟန္းျဖစ္ေနတာ တစ္ခုေၾကာင့္ပါ မျဖဴ”
“ေမာင္ဟာ ရဟန္းျဖစ္ေနတာ တစ္ခုေၾကာင့္ပါ မျဖဴ”
ဦးသုမနသည္ ထုိစကား၀ါက်ကိုသာ အထပ္ထပ္အခါခါ ေျပာေနသည္။ စာတက္ခ်ိန္က်၍ ကိုင္ရင္ေက်ာင္းသားမ်ား သူ႕ကုလားထုိင္ေဘးမွ ၀ိုင္း၍ ထုိင္ေနၾကေသာ္လည္း သူကား သတိထားမိဟန္မရွိ။ အထက္ပါ စကား၀ါက်ကိုသာ ခပ္က်ယ္က်ယ္ၾကီး ဆက္ကာဆက္ကာ ေျပာေနသည္။
ေသခ်ာစိုက္ၾကည့္လွ်င္ သူ၏ မ်က္စိသူငယ္အိမ္သည္ ၀ဲလွည့္သလုိလည္ေနသည္ကို ေတြ႕ရမည္ျဖစ္သည္။ ဦးသုမနက စာမခ်ဘဲ သူတို႕ကို စိုက္ၾကည့္ျပီး ေျပာခ်င္ရာ ေျပာေနေသာအခါ ကိုရင္ေက်ာင္းသားမ်ား ထေျပးၾကျပီး လူၾကီးမ်ားကို သြားေခၚၾကသည္။
ရပ္ရြာလူၾကီးမ်ားသည္ တျခားအိမ္က လူနာကိုလာၾကည့္ေသာ ဆရာ၀န္ကိုပင္ အက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာျပျပီး ေမတၱာရပ္ခံကာ ေခၚလာၾကသည္။ လူၾကီးမ်ားေခၚေဆာင္မႈျဖင့္ ဦးသုမနသည္ သူ႕အခန္းက ကုတင္ေပၚေရာက္ျပီး ပက္လက္ကေလးျဖစ္ေနသည္။ သို႕ေသာ္ ဦးသုမနကား အထက္ပါစကား၀ါက်က္ို အဆက္မျပတ္ ေျပာေနဆဲသာျဖစ္၏။
ဆရာ၀န္က မ်က္ခြံေတြကိုပါ လွန္ၾကည့္လုိက္ျပီး
“စိတ္ေတာ္ေတာ္ ထိခုိက္သြားတယ္၊ လအေတာ္ၾကာေအာင္ စိတ္ျငိမ္ေဆးတိုက္ေပးရမယ္”
ဟူေသာ စကားသည္ အုန္းပင္ေတာရြာသားမ်ား ရင္ကို ေျခႏွင့္ ကန္လုိက္သလုိ ျဖစ္သြားသည္။ ဦးသုမနကား တျခားဘာအသိမွမရွိေတာ့”
“ေမာင္ ဟာ ရဟန္းျဖစ္ေနတာ တစ္ခုေၾကာင့္ပါ မျဖဴရယ္”
ဟူ၍သာ အထပ္ထပ္အခါခါ ေျပာေနလွ်က္...။

လွပခ်င္ရင္ ရုပ္ကိုလည္းျပင္ စိတ္လည္းျပင္ပါ

စကားခ်ီး။ ။ မနၱေလး မစိုးရိမ္ေက်ာင္းတုိက္၊ မဟာနာယက အဂၢမဟာပဏိတ အဘိဓဇမဟာရ႒ဂုရု မစိုးရိမ္ ပ႒ာန္းဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး အရွင္၀ိသုဒၶါဘိ၀ံသက အမ်ားသူငါ အျမဲႏွလံုးသြင္းဖုိ႕ ဆံုးမေတာ္မႈခဲ့တဲ့ ဆံုးမစာတစ္ပုဒ္ကို ေကာက္ႏုတ္တင္ျပလုိပါတယ္။
ေကာက္ႏုတ္ခ်က္မ်ာကေတာ့-
“တန္းတူေတြ႕ရင္ ေမတၱာ၀င္၊ မ၀င္ႏုိင္က ျပိဳင္တတ္တယ္။
ျပိဳင္မယ့္အစား ေမတၱာပြား၊ စိတ္ထားျပဳျပင္ ေျပာင္းပါ့မယ္။
ကိုယ့္ေအာက္ေတြ႕ရင္ ကရုဏာ၀င္၊ မ၀င္ႏိုင္က ႏိုင္တတ္တယ္။
ႏိုင္မယ့္အစား ကရုဏာပြား၊ စိတ္ထားျပဳျပင္ ေျပာင္းပါ့မယ္။
ကိုယ့္ထက္သာရင္ မုဒိတာ၀င္၊ မ၀င္ကၠုသာ ယိုင္တတ္တယ္။
ယိုင္မယ့္အစား မုဒိတာပြား၊ စိတ္ထားျပဳျပင္ ေျပာင္းပါ့မယ္။
ရုပ္ကိုလည္းျပင္၊ စိတ္လည္းျပင္၊ ျပင္ဆင္တုိင္းလွ၊ ျပဳတုိငး္ရ၊ သုခန္ဗၺာနတုိင္လိမ့္မယ္” လုိ႕ ျဖစ္ပါသည္။
မ်ားေသာအားျဖင့္ ကေလးမ်ား လူငယ္မ်ား တက္ေရာက္ၾကတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈသင္တန္းမ်ားမွာ အဲသည္ဆံုးမစာမ်ိဳးေတြကို သင္ၾကားေပးေလ့ရွိပါတယ္။
ေသေသခ်ာခ်ာ ႏွလံုးသြင္းရင္း ရြတ္ဆိုပူေဇာ္ရင္ စိတ္ကိုမ်ားစြာ ေအးခ်မ္းသြားေစတဲ့ ဆံုးမစာျဖစ္ပါတယ္။
လက္ေတြ႕လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ရင္ ပိုျပီးအက်ိိဳးရွိမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲသည္ဆံုးမစာကို အင္မတန္မွလည္း သေဘာက်ႏွစ္ျခိဳက္ပါတယ္။ လူေတြဟာ စိတ္ကိုအလွျပင္ရင္ ရုပ္လည္း ပိုမိုလွပလာတယ္ဆုိတာကို သတိေမ့ေမ့ေနတတ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ပ်ိဳပ်ိဳမ်စ္မ်စ္ ခ်စ္စရာ့အရြယ္ သားသမီးကေလးမ်ားဟာ သူ႕အရြယ္နဲ႕သူ လွပေအာင္ျပင္ခ်င္ေလ့ ရွိပါတယ္။
အဲသည္လူငယ္ လူရြယ္ မိန္းကေလး ေယာက္်ားကေလးမ်ားအတြက္ စိတ္ညႊတ္ျပီး စာကေလးနည္းနည္းေရးၾကည့္ခ်င္လုိ႕ ဆရာေတာ္ၾကီးရဲ႕ ဆံုးမစာထဲက “ရုပ္ကိုလည္းျပင္ စိတ္လည္းျပင္” ကိုမွီးယူလုိက္ရပါတယ္။
လာျပန္ျပီ။ အလွျပင္တာကိုလည္း ဘုရားစာထဲက မွီးျပန္ျပီလုိ႕ ေျပာမယ့္ သူေတြလည္း ရွိခ်င္ရွိမွာပဲေလ။ မွီးရမွာေပါ့၊ ျမတ္စြာဘုရား အဆံုးအမပဲဟာ။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္တုိင္က တပည့္သာ၀ကမ်ားကို တင့္တယ္ေအာင္ သကၤန္းအစရွိသည္တုိ႕ကို ၀တ္ဆင္ၾကဖို႕ မိန္႕ေတာ္မႈခဲ့ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေနရတဲ့ ေလာကၾကီးထဲမွာ ကိုယ့္ရုပ္ကိုေရာ ကိုယ့္စိတ္ကိုေရာ ပစ္စလက္ခတ္ထားလုိ႕ မျဖစ္ပါဘူး။ သင့္တင့္ေအာင္ ျပဳျပင္ေနရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ သကၤန္းကို ၀တ္ရုံတဲ့အခါမွာ အ၀န္းအ၀ိုင္းညီေအာင္ ၀တ္ဆင္ၾကဖုိ႕လည္း ပညတ္ေတာ္မႈခဲ့ပါတယ္။ တစ္ခုေတာ့ သတိထားရပါလိမ့္မယ္။ ၀တ္ဆင္သင့္တဲ့ သကၤန္းနဲက မသံုးစြဲသင့္တဲ့ ပစၥည္းမ်ားကိုလည္း ၀ိနည္းသိကၡာပုဒ္မ်ားနဲ႕ ပညတ္တားျမစ္ျပီးသား ျဖစ္ပါတယ္။ အဲသည္လုိ တားျမစ္ထားတဲ့ သကၤန္း၊ အဲသည္ပစၥည္းကို ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕ သာ၀ကမ်ားက မသံုးဘဲ ေရွာင္ရွားေတာ္မႈၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အားလံုးဟာ အနိစၥခ်ည္းပဲ။ မျမဲမွမျမဲတာဆုိတဲ့ ဆင္ေျခကိုေပးျပီး ညစ္ေပနံေစာ္ေနတဲ့ သကၤန္းကို မေသမသပ္ ၀တ္ရုံသြားလာေနရင္ အာပတ္သင့္ပါတယ္။
လူမွာေတာ့ အာပတ္နဲ႕ ပညတ္ထားတာ မရွိဘူးေပါ့။ သို႕ေသာ္ လူအမ်ားနဲကေနထုိင္ေနရတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ထဲမွာ ကိုယ္ထင္သလို ေနထုိင္လုိ႕ မျဖစ္ပါဘူး။ တစ္ကိုယ္ေရသန္႕ရွင္းေရးဆုိတာ ကိုယ့္အတြက္လည္း သန္႕ရွင္းျပီး စိတ္ေရာလူပါ ရြင္လန္းကာ က်န္းမာေစပါတယ္။ ထုိ႕အတူ ကိုယ့္ကို ျမင္ရတဲ့သူမ်ားမွာလည္း စိတ္အေႏွာက္အယွက္ မျဖစ္ေတာ့ူးေပါ့ ဆံပင္က ဖရုိဖရဲပြရူပ္ေနျပီး အ၀တ္ကလည္း အေကာင္းစားျဖစ္ေပမယ့္ ကိုယ္ေပးမွာ မသေမသပ္ျဖစ္ေနရင္ လူေတြအဖို႕ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္မွာ ေသခ်ာပါတယ္။ အဲသည္လုိေျပာတာဟာ မိန္းကေလးေရာ ေယာက္်ားကေလးပါ ပါရွိတယ္ေနာ္။ တစ္ကိုယ္ေရသန္႔ရွင္းေရးကို ဂရုမစိုက္ဘဲ အနံ႕တေထာင္းေထာင္းနဲ႕ ေနတဲ့သူမ်ားကို လူေတြက မတတ္သာလုိ႕သာ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေနရတာပါ၊ ႏွစ္လုိခင္မင္ျခင္းေတာ့ မရွိတတ္ပါဘူး။
ေရေမႊးေတာ့ သံုးပါရဲ႕၊ သန္႕ရွင္းေအာင္ ေရခ်ိဳးျခငး္မလုပ္ဘဲ ေရေမႊးသံုးရင္ ေရေမႊးနံ႕နဲ႕ ေပါင္းစပ္လုိက္မွ သူမ်ားမွာ ပိုျပီး ဒုကၡေရာက္သြားေစတဲ့အနံ႕ကို ရတတ္ေသးလုိ႕ သတိထားရပါတယ္။ ေရေသေသခ်ာခ်ာခ်ိဳးျပီး သန့္ျပန္႕တဲ့အ၀တ္အစားကို အရြယ္နဲကေရာသြားမယ့္ေနရာနဲ႕ေရာ လုိက္ေလ်ာေအာင္၀တ္တတ္မွ ၾကည့္လုိ႕လွပပါတယ္။
ၾကီးၾကီးတုိ႕ငယ္ငယ္က ၾကီးၾကီးတုိ႕ထက္ငယ္တဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ဟာ အပ်ိဳၾကီးဂိုက္ဖမ္းျပီး ျပင္ဆင္ေလ့ရွိပါတယ္။ သူက သူ႕ေခတ္နဲ႕သူ လုိးလားႏွစ္သက္ဖြယ္ေကာင္းတဲ့ အရာရွိတစ္ေယာက္ကို မွန္းေနတာကို။ ေနာက္ေတာ့ သူသာဘူးသီးႏုႏု အေမႊးသပ္ထားသလုိ ျဖစ္သြားပါတယ္။ အရာရွိက ကန္ကုန္ျပန္သြားေရာ။ တကယ္ေတာ့ သူ႕အရြယ္နဲ႕သူ၀တ္ဆင္ေနထုိင္မွ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ မဆြတ္ခင္က ညႊတ္ခ်င္ေနတာကို သိသာေအာင္ျပသျခင္းဟာလည္း စိတ္၀င္စားမႈကို ေလ်ာ့ပါးေစပါတယ္။
အ၀တ္အစား၀တ္တဲ့ ေနရာမွာလည္း အထက္မွာေျပာခဲ့သလုိ ကိုယ္နဲ႕မလုိက္ဖက္တဲ့ ကိုယ့္အရြယ္နဲက မလုိက္ဖက္တဲ့ အ၀တ္အစားကို ၾကီးသူေရာ ငယ္သူပါ မ၀တ္သင့္္ပါဘူး။ အထူးသျဖင့္ ၾကီးၾကီးတုိ႕ဆုိရင္ အရြယ္နဲ႕ မလုိက္ဖက္ဘဲျဖစ္ေနမွာကို သတိထားရပါတယ္။ မိမိအသက္အရြယ္နဲ႕ မလုိက္ဖက္တဲ့ အဆင္အေသြး၊ ဖက္ရွင္နဲ႕ အဆင္တန္ဆာေတြကလည္း တြဲလြဲဆြဲေနေသးတယ္ဆုိိရင္ေတာ့ လွလာမွာထက္ ကလက္သြားမွာက ေသခ်ာသေလာက္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ပါဠိလုိလည္း ေ၀ါဟာရတစ္ခု ရွိပါတယ္တဲ့။ အဲသည္လုိ အရြယ္နဲ႕မလုိက္ ၀တ္ဆင္ျပီး အခ်ိဳးမေျပျဖစ္ေနတဲ့ အဘိုးေတြ အဘြားေတြဟာ ဥမၼတေကာ ၀ိယ၊ အရူးနဲကတူတယ္တဲ့။ မွတ္ကေရာ။
လူပ်ိဳ အပ်ိဳအရြယ္ သမီးတုိ႕ သားတို႕ အရြယ္ကေတာ့ ကလက္သြားမွာ မစိုးရပါဘူး။ သို႕ေပမဲ့ ပ်က္တက္တက္အသြင္ကို ေဆာင္သြားမွာ စိုးရပါတယ္။ အခုေခတ္က ဆန္းသည္ထက္ဆန္းတဲ့ ဖက္ရွင္ေတြကိုထြင္ျပီး ၀တ္ေနၾကေတာ့ ကိုယ္နဲ႕လုိက္သလား၊ မလုိက္ဘူးလားဆိုတာကို မစဥ္စားေတာ့ဘဲ ဆန္းတယ္ေဟ့ဆုိရင္ ကိုယ္ေပၚတင္ခ်င္တတ္ၾကပါတယ္။ အဲသည္ေတာ့ လံုျခံဳအပ္တဲ့ ကိုယ္ခႏၶာအစိတ္အပို္င္းမ်ားက မလံုျခံဳေတာ့ဘဲ အျမင္မွာ မတင့္တယ္ေအာင္ ျဖစ္သြားတတ္ပါတယ္။
ျမ၀တီရုပ္ျမင္သံၾကားက လႊင့္သြားတာၾကာျပီ ျဖစ္ေပမယ့္ မွတ္မိေနၾကဦးမယ့္ ဇာတ္ကားေလးတစ္ကားေလ။ “ဖန္ေျခနင္းနဲက ယမင္းေရႊစင္” ဆိုရင္မွတ္မိၾကမွာပါ။ ဂ်န္ဂ်ယ္ေဟာ့၊ ဂင္ထယ္နီး၊ လီေဆာင္းဦးနဲ႕ ဆြန္ဟီးတို႕ပါတဲ့ ဇာတ္ကားထဲမွာ ဇာတ္လုိက္မင္းသမီးျဖစ္တဲ့ လီေဆာင္းဦးဟာ လူဆိုးမကေလးျဖစ္တဲ့ ဆြန္စီကို လွတဲ့ေနရာမွာ နည္းနည္းကေလးမွ မမီပါဘူး၊ ဆြန္ဟီးက လွပါတယ္။ သိုိ႕ေပမဲ့ သူ႕ဇာတ္ရုပ္ကလုိ သူပီျပင္ေအာင္ မလံုမလဲ ဖရုိဖရဲအ၀တ္အစားေတြကို ၀တ္ထားရေတာ့ သူ႕ပင္ကိုယ္လွတာက မေပၚလြင္ေတာ့ဘဲ ပ်က္တက္တက္ျဖစ္ေနပါတယ္။ ေဆာင္းဦးကေတာ့ သူ႕ဇာတ္ရုပ္ကို ရုပ္နဲကမထိန္းဘဲ (ဒါရုိက္တာက ခုိင္းတာ ောတ္တာလည္းပါမွာေပါ့) တက္ၾကြဖ်တ္လတ္မႈ၊ ၾကည္သာရႊင္လနး္မႈ၊ အ၀တ္အဆင္ ရုိးသားေျပျပစ္မႈတုိ႕နဲ႕ ထိနး္ထားတာကို ၾကီးၾကီး သတိထားမိလုိက္ပါတယ္။
တခ်ိဳ႕ေသာကေလးတုိ႕က ဆြန္ဟီးလုိမျဖစ္ေအာင္ အျပဳမႈနဲ႕ ထိန္းလို႕ရပါတယ္လို႕ ဆင္ေျခေပးေကာင္းေပးပါလိမ့္မယ္။ အ၀တ္ကဖ်က္၊ ဆံပင္အျပင္အဆင္က ဖ်က္ျပီးရင္ေတာ့ တည္ၾကည္တဲ့ ၾကည္စင္ရႊင္လနး္တဲ့ အလွမ်ိဳးကို ရဖုိ႕ခက္သြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့လည္း ဟီရိၾသတပၸနည္းပါးတဲ့ အ၀တ္အဆင္နဲက မိန္းမသားကို လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက မေလးစားတတ္ပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ အ၀တ္အစား၀တ္တယ္ဆိုတာ ယဥ္ေက်းမႈတိုးတက္တဲ့ သေဘာကိုေဆာင္တာပါပဲ။ အပူအေအးက လံုျခံဳေအာင္၊ အရွက္မရေအာင္၊ လွပေအာင္ဆိုတဲ့ ပဓာနရည္ရြယ္ခ်က္ေတြနဲ႕ အ၀တ္၀တ္ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ လွပတာ၊ ႏ်စ္သက္စဖြယ္ျဖစ္တာ၊ ေလးစားဖြယ္ျဖစ္တာေတြဟာ ကာယကံရွင္ရဲ႕ သေဘာထား မဟုတ္ပါဘူး။ ရူျမင္သူမ်ားရဲ႕ သေဘာထားျဖစ္ပါတယ္။ အခုေခတ္မွာ ေခတ္မီမွ လူၾကိဳက္တာ၊ ပံုတံုးရင္ လူမၾကိဳက္ဘူးလုိ႕ ဆင္ေျခေပးရင္လည္း ရပါတယ္။ သို႕ေသာ္ အဲသည္လုိ ကိုယ္ေခတ္မီေနတာကို ၾကိဳက္တဲ့သူရဲ႕ စိတ္ေနသဘာ၀နဲ႕ ရင့္က်က္မႈ ဆင္ျခင္တံုတရား ရွိမႈတို႕ကိုပါ ထည့္သြင္းစဥ္းစားဖုိ႕ေတာ့ လုိအပ္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။
သမီးတို႕ သားတုိ႕မွာ အလွရတနာတစ္ခု ရွိေနျပီးသားပါ။ အရြယ္၏ေကာင္းျခင္းဆိုတဲ့ ရတနာဟာ ၀ယ္လုိ႕ မရပါဘူး။ ၾကီးၾကီးတုိ႕လုိ အိုမင္းသြားတဲ့သူမ်ိဳး မေျပာနဲ႕၊ လူလတ္ပိုင္းကို ေရာက္သြားတဲ့သူမ်ိဳးေတာင္မွ သမီးကေလးတုိ႕လုိ ပ်ိဳပ်ိဳရြယ္ရြယ္ကေလးမ်ားကို တုပလုိ႕မျဖစ္ပါဘူး။ အဲသည္လုိလွပတဲ့အရြယ္မွာ လွပေအာင္ ျပင္ဆင္ခါင့္ အျပည့္အ၀ရွိပါတယ္။ လွပေအာင္ ျပင္တဲ့ေနရာမွာ ကာလ ေဒသနဲ႕ လုိက္ေလ်ာစြာ တင့္တယ္ေနသင့္ပါတယ္။
ေခတ္က ေျပာင္းသလုိ ၀တ္ဆင္မႈလည္း ေျပာင္းသြားတာပါပဲ။ တစ္ခါတုန္းက ျပိဳင္ပြဲတစ္ခုမွာ ျပိဳင္ပြဲ၀င္တဲ့ကေလး တစ္ေယာက္က ျမန္မာအ၀တ္အစားကို ရုိးရာအ၀တ္အစားျဖစ္လုိ႕ ၾကိဳက္ပါတယ္လုိ႕ ေျဖခဲ့ပါတယ္။ ကေလးဆုိေတာ့ သင္ထားတဲ့အတုိင္း ေျဖတာျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ျမန္မာတုိ႕လည္း အေျခအေန အခ်ိန္အခါအလုိက္ ၀တ္ဆင္ပံု ေျပာင္းလဲသြားတာပါပဲ။ ဟိုတုန္းကလုိ ဘီးဆံထံုးၾကိး ထံုးျပီး ထဘီေျခဖ်ားခတ္နဲ႕ မေနႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ထုိင္မသိမး္ဆုိရင္လညး္ ေ၀လာေ၀းေပါ့။ အဲသည္လုိ အ၀တ္အဆင္ေျပာင္းရတာက လူေနမႈစနစ္ ေျပာင္းလဲသြားတာေၾကာင့္လည္း ပါတာေပါ့။ မိန္းကေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ ေယာက္်ားကေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ သုတ္သုတ္သြား သုတ္သုတ္လာၾကရတာေလ။ အဲသည္လုိ သုတ္သုတ္သြားလာေနတာေတာင္မွ ပုဆုိးနဲ႕ ထဘီနဲ႕ ၀တ္ဆင္လို႕က အေတာ္အဆင္ေျပေနပါတယ္။ ပူအုိက္လုိိ႕ ေခြ်းစိုတာပဲျဖစ္ေစ၊ မိုးမိတာပဲျဖစ္ေစ ထဘီတုိ႕ ပုဆိုးတို႕က လွည့္၀တ္လုိ႕ရပါတယ္။ ပူလြန္းရင္ လူမျမင္တဲ့ေနရာမွာသြားျပီး လံုကြင္းကိုလွည့္ျပီး အပူအအိုက္ သက္သာေအာင္ ခါထုန္ႏုိင္ပါေသးတယ္။
အကၤ်ီ၀တ္တဲ့အခါမွာ မိမိနဲ႕လုိက္ေလ်ာတဲ့ အဆင္၊ ပံုစံမ်ိဳးမ်ားကို ခ်ဳပ္လုပ္ျပီး ၀တ္ႏိုင္ပါတယ္။ သို႕ေပမယ့္ အမိအဘ ေမာင္ဖားမ်ားနဲ႕ ဦးၾကိး ဦးေလးမ်ားေရွ႕ေမွာက္မွာ သိုသိပ္စြာ၀တ္ဆင္ႏိုင္တဲ့ပံု ျဖစ္သင့္ပါတယ္။ ရင္ဟိုက္ထားတဲ့ အကၤ်ီကို ၀တ္ျပီး အဲသည္လုိေလးစားရမယ့္ သူမ်ားေရွကမွာ မေနသင့္ပါဘူး။
အထူးသျဖင့္သတိေပးခ်င္တာက အမ်ိဳးသမီးကေလးမ်ားဟာ လုပ္ငန္းခြင္မ်ားမွာ ျဖစ္ေစ၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲက လြတ္လပ္စြာ သြားလာလည္ပတ္တဲ့အခါမွာ ျဖစ္ေစ ၀တ္ေလ့ရွိတဲ့စကတ္အကြဲေတြ ဂ်င္းေဘာင္းဘီအပါအ၀င္ ေဘာင္းဘီေတြကို ၀တ္ျပီး ဘုရားေက်ာင္းကန္မ်ားကို မသြားသင့္ပါဘူး။ ထုိင္းမွာဆုိရင္ သူတို႕ျမဘုရားကို ဖူးမယ့္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားကို ထဘီလုိ လံုျခံဳတဲ့အ၀တ္ ၀တ္လာရင္ေတာ့ ခြင့္ျပဳတာ၊ စကတ္၀တ္လာရင္ လံုခ်ည္လုိပတ္ျပီး ၀တ္လုိ႕ရတဲ့ အစတစ္စကို သူတို႕ဆီက ငွားျပီး ၀တ္ရပါတယ္။ ေျခညွပ္ဖိနပ္ေတာင္မွ ခြင့္မျပဳဘဲ ေျခအိတ္နဲကရူးဖိနပ္ကို အစီးခိုင္းပါတယ္။ ၾကီးၾကီးတုိိ႕ ေရႊတိဂံုဆံေတာ္ရွင္ ေစတီေတာ္ၾကီး လုိ အထင္ကရ သာသနိက အေဆာက္အဦးၾကီးရဲ႕ ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚမွာ ႏိုင္ငံျခားသူမ်ားက ထုိင္းမွာလုိ အတင္းအက်ပ္၀တ္ခုိင္းတာမဟုတ္ဘဲ သတိုိ႕ဘာသာသူတုိိ႕ ၀ယ္ျပီး ၀တ္လာတဲ့ ရုိးရာဆင္ ထဘီနဲ႕ တက္လာၾကတာကို ျမင္ျပီး စိတ္ခ်မး္သာမယ္ ၾကံကာရွိပါေသးတယ္၊ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီး ကေလးမ်ားက ေဘာင္းဘီနဲ႕တစ္မ်ိဳး ေတာ္ေတာ္ခြဲထားတဲ့ စကတ္နဲ႕တစ္ဖံု တက္ေရာက္လာတာကို ျမင္ရေတာ့ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ ဘုရားကိုတက္ျပီး ငရဲယူတာပါပဲ။ အဂါရ၀ ျဖစ္ပါတယ္။ စာနဲ႕ေရးျပီး တားျမစ္ထာတာကိုလည္း ဂရုမစိုက္၊ ဘုရားရုပ္ပြားေတာ္ေရွ႕ေတာ္ေမွာက္မွာလည္း မလံုမျခံဳနဲက ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုပင္ ဂရုမစိုက္ရာက်ေနပါတယ္။ ရုပ္ပြားေတာ္ပဲလုိ႕ မေလးမစားမလုပ္ပါနဲ႕။ တကယ္ေတာ့ ဂုဏ္ေတာ္ထံုမႊမ္း ပံုေတာ္မွန္းျပီး ကန္ေတာ့ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကေလးတုိ႕ေရ၊ ကိုယ္ယဥ္ေက်းမႈကိုေတာင္မွ ကိုယ္ကမေလးစားရင္ ကိုယ့္ကိုယ္လည္း သိတတ္နားလည္တဲ့သူမ်ားက ဘယ္မွာ ေလးစားၾကပါမလဲ။ စဥ္းစားၾကေစလုိပါတယ္။
ၾကီးၾကီးကေတာ့ စိတ္အားျဖင့္လည္း တျဖည္းျဖည္းေအးခ်မး္ျပီး ယဥ္ေက်းဖြယ္ရာ အမႈအရာရွိတဲ့ သူကေလးေတြအျဖစ္ ေရာက္တဲ့ေနရာမွာ အဆင္ေျပေျပျဖစ္ေစခ်င္တာပဲ။ အလုပ္ခြင္မွာ လုိအပ္လုိ႕ ၀တ္ဆင္ရတာ။ အားကစားျပိဳင္ပြဲေတြ၊ ေျခလ်င္ေတာင္တက္တဲ့အခါေတြမွာ ၀တ္ၾကစမ္းပါ။ ၾကီးၾကီးတုိိ႕ ပုပၸားေရာက္တုနး္က ဘူမိေဗဒေက်ာင္းသူကေလးေတြ ေက်ာင္းသားကေလးေတြ ကြင္းဆင္းလာလုိက္ၾကတာ ေဘာင္းဘီရွည္ေတြနဲက တင့္တယ္လုိ႕ပါပဲ။ ဘယ္လုိပဲ ေယာက္်ားကေလးမ်ားနဲ႕ ရင္ေဘာင္တနး္သည္ျဖစ္ေစ စကား၀ါပန္းကံုးကေလးေတြကို ၀ယ္လာၾကတာ ျမင္ရေတာ့ ၾကီးၾကီးက သေဘာက်မိပါေသးတယ္။ မိန္းကေလးဆိုတာ ပန္းကိုၾကိဳက္တတ္ရမွာေပါ့။
သူ႕ေနရာနဲ႕သူ ၀တ္ဆင္တဲ့အခါမွာ သားတုိ႕သမီးတိုိ႕ရဲ႕ အမႈအရာမ်ားကလည္း သဘာ၀က်က် ေျပျပစ္ဖြယ္ရာ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ စိတ္လည္းလံုျခံဳေနေတာ့ ၾကည့္ရတာကိုက တင့္တယ္ေနတာပါပဲ။ ၾကီးၾကီးက ေမတၱာေရွ႕ထားျပီး ေရးသားထားတာကို လက္ခံသင့္ လက္မခံသင့္ စဥ္းစားေစခ်င္ပါတယ္။ ဘယ္ကိစၥမဆို ကိုယ့္မွာ ခုိင္မာတဲ့ခံယူခ်က္ရွိရွိနဲက လုပ္တာဆုိရင္ေတာ့ တစ္ေကြ႕ေကြ႕မ်ာ ျပႆနာနဲ႕ၾကံဳရင္ ျဖရွင္းဖုိက ခက္သြားတတ္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႕လည္းဆုိေတာ့ ကိုယ့္မွာ ကိုယ္ပိုင္အေျဖမရွိတတ္လုိ႕ပါပဲ။ အားလံုး စဥ္းစားၾကည့္ၾကေစလုိပါတယ္။
ေရလုိေအးလုိ႕ ပန္းလုိလန္းၾကပါေစ။
ေဒါက္တာမတင္၀င္း

{ေမာင္အရင္လုိမဟုတ္ေတာ့ဘူးလုိ႕}

• “ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ေလ ေမာင္ဟာ ႏွင္း အတြက္ ဘုရားတစ္ဆူ ဂူတစ္လံုးစဖြယ္ပါပဲ ေမာင္္၊ ေမာင္ဟာ အခ်စ္အတြက္ တစ္ဘ၀ပါ၊ ေမာင့္ကို အျမဲ ခ်စ္ခင္ ျမတ္ႏိုး၊ စံုမက္တဲ့ ႏွင္းရဲ႕ ဗစၥကၡဘ၀ဟာ ေမာင္္ရဲ႕ သမုဒယ အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ ထာ၀ရေပ်ာ္ပိုက္ေနသူပါ ေမာင္္၊ ခုေတာ့ ေမာင္္ရယ္္၊ ႏွင္း အေပၚမွာ ေမာင္္ရဲ႕ ျပဳမႈ ဆက္ဆံပံုေတြဟာ မခင္မၾကင္ တမင္စိမ္းေနသလိုပါပဲ၊ ႏွင္းမွာ ေမာင္ျငိဳျငင္ ျငီးေငြ႕စရာ ေတြရွွိလို႕ ပါလဲဟင္၊ ေမာင္ရဲ႕ျပဳမႈ ဆက္ဆံပံုေတြက အသည္းစပ္ ကြ်ဲခတ္သလို အေနရခက္လုိက္တာ ေမာင္္ရယ္ သိရဲ႕လား။
• “ခ်စ္ၾကတဲ့သမုဒၵယသစၥာကို အရင္းခံျပီး တစ္ဦးနဲ႕တစ္ဦး ခ်စ္တံု႕လွယ္ခဲ့ၾကျပီး လက္တြဲမျဖဳတ္ၾကစတမ္း ခ်စ္ခရီးလမး္ကို တူျပိိဳင္လွမ္းၾကမယ္လုိ႕ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တာေတြကို ေမ့ေပ်ာက္သြားျပီလား၊ သခင္ဘယ့္တြက္ မုန္းရသလဲဆိုတာ ႏွင္း မေတြးတတ္ေတာ့ဘူး ေမာင္ရယ္၊ ဒါမွ မဟုတ္ ခ်စ္သခင္က အျပစ္ျမင္ေလာက္ေအာင္ အသစ္ေတြ႕ေနလုိ႕လား ေမာင္္ရယ္၊ သိတယ္ေလ သိပ္သိတာေပါ့၊ ေမာင့္္ရဲ႕ မ်က္ႏွာကို မ်က္ေတာင္မခတ္ဘဲ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႕ ၾကည့္ေနခ်င္တဲ့ ႏွင္းက သိပ္သိတယ္ေလ၊ ႏွင္း အေပၚ ေမာင္ ေျပာင္းလဲသြားျပီဆိုတာ ႏွင္းနဲ႕ ေမာင္ ခ်စ္သျဖစ္လာတာ အခ်ိန္ေတြလည္း ၾကာေညာင္းလာေတာ့ အခ်စ္ေတြ ေဟာင္းသြားျပီလားလုိ႕၊ ႏွင္း အေပၚ စိတ္ကုန္သြားဟန္ရွိတဲ့ ေမာင့္ရဲ႕ မ်က္ႏွာေပၚမွာ အခ်စ္ရဲ႕ ဆိတ္သုဥ္းျခင္းဆိုတဲ့ အႏူတ္လကၡဏာဟာ ေပၚလြင္ေနသလိုပဲ၊ ဘာေၾကာင့့္သိလဲ သိလား၊ ႏွင္းက ေမာင္တစ္မ်က္ႏွာကို တစ္ကမၻာလုိ႕ထင္ေနမိလိုိ႕ပဲ ေမာင္ရယ္။
• ႏွင္း ခ်စ္္သူ၏ အျပန္လမ္းကို ေမွ်ာ္မွန္းရင္း ေတြးလုိက္ ေဆြးလုိက္ႏွင့္ ႏွလံုးသားမွ ခံစားခ်က္မ်ားကို တီးတိုး ေရရြတ္ ေနေလသည္။ ဤႏွယ္ ခံစားရေလာက္ေအာင္လည္း ခ်စ္သူေမာင္၏ အျပဳမႈမ်ား ေျပာင္းလဲသြားခဲ့သည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။ ေရႊဖူးစာ ဂေဟဆက္၍ ေသြမပ်က္သည့္ ေမတၱာႏွင့္ ႏွစ္ကို္ယ္တူျပိဳင္ သစၥာဆိုခ်စ္ခဲ့ၾကသည့္ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးမဟုတ္ေပမဲ့ ေမာင့္ကိုေတာ့ ႏွင္းတစ္သက္မွာေတာ့ တစ္ဘ၀မွာ တစ္ေယာက္ဆိုသလုိ သစၥာရွိစြာခ်စ္ခဲ့တာပါ ေမာင္။ ေမာင့္အျပဳအမႈတုိိ႕သည္ ႏွင္း အေပၚ၀ယ္ မသိက်ိဳးကြ်န္ ျပဳရာေရာက္ ေနေလသည္။ သည္ေတာ့ ေမာင္၏ မ်က္ႏွာကို တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္၍ တသိမ့္သိမ့္ ၾကည္ႏႈးေနရသူ ႏွင္းအဖို႕ တစ္ခုခုေတာ့ တစ္ခုခုေၾကာင့္ပဲဟု ေတြးေတာ စိုးရိမ္မိေပမည္။ ေၾသာ္-ေမာင္အရင္လုိ မဟုတ္ေတာ့ဘူးလုိ႕။
• “ေဟာ-ေမာင့္ နာမည္ အြန္လုိင္းေပၚေရာက္လာျပန္ျပီ”
• ႏွင္း နာမည္ကိုေတြ႕လုိိ႕ စေခၚမလားဆိုျပီး မသိသလုိ တိတ္တဆိတ္ ေနလုိက္ေသာ္လည္း ႏွင္းအဖိုိ႕ ေရႊရင္လႈိင္းထရျပန္သည္။ ရင္ထဲတြင္ ေမာင့္နာမည္ေလးေတြ႕လုိက္ရလို႕ ၾကည္ႏူးမႈႏွင့္အတူ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းဆိုေသာအရာကို တစ္မုဟုတ္ခ်င္း ခံစားလုိက္ရျပန္သည္။ ႏွင္းသည္ေနာက္္ဆံုး အလြန္ေနႏုိင္ေသာ ေမာင့္ကိုသာ စတင္ႏူတ္ဆက္လိုက္ မိေတာ့သည္။ ခါတုိင္းဆုိလွ်င္လည္း ေမာင့္ကသာ ႏွင္းကုိ စတင္ႏူတ္ဆက္ ေနျမဲျဖစ္သည္။ ႏွင္းကို လည္း အျမဲတမး္လုိ ေစာင့္ေနျမဲျဖစ္သည္ မဟုတ္ပါလား။ ခုေတာ့ ႏွင္းက ေမာင့္ကို စတင္ႏူတ္ဆက္လုိက္ ရေသာ္လည္း ေမာင့္မွာပင္ ေက်ာက္ဆစ္ရူပ္၊ တုတ္တုတ္မွ် မလႈပ္၊ ႏူတ္ေတာ္ကလည္း မဖြင့္ဟ၊ ေတမိပမာ ဆိတ္ဆိတ္သာ၊ ျပန္၍ ႏူတ္ဆက္ေဖာ္ပင္ မရေတာ့။ ေၾသာ္-ေမာင္အရင္လုိ မဟုတ္ေတာ့ဘူးလုိ႕။
• ေမာင့္ရဲ႕ ျပဳမႈပံုေတြ မဆန္းလား၊ ၾကင္နာသူက တမင္စိမး္ရက္ေလျခင္းဟု သံသယ၀င္ေနမိသူ ႏွင္းအဖိုိ႕ ေသြးထြက္ေအာင္ မွန္ေနေပျပီ။ ႏွင္းရဲ႕ ပထမအခ်စ္တြက္ ရင္ထဲနင့္ေအာင္ ခံစားလုိက္ရျပီး လႈိက္ဖုိေသာ ေ၀ဒနာျဖင့္ ရူိက္ငိုပြဲသာ ဆင္လုိက္ခ်င္ေတာ့သည္။ စိတ္အညစ္မွာေတာ့ သိပ္ဟစ္၍ ငိုလုိက္ခ်င္ေတာ့သည္။ ေမာင္ရယ္ ျပဳရက္ေလျခင္းရယ္လုိ႕သာ။ Online ဆိုတာ လူေတြေျပာသလုိ အေပ်ာ္ဆိုတာ အမွန္ဘဲလား။ အေပ်ာ္စကားကို ယံုစားသံေယာဇဥ္ထားခဲ့မိသူမွာေတာ့ ခံစားေနရေလျပီေပါ့။ ႏွင္းက ေမာင့္ကို တစ္ကယ္ခ်စ္ခဲ့မိတာမုိ႕ ေနာင္တဆိုတာ လံုး၀ကို မရွိေစရပါဘူး။ ေပ်ာ္သလုိေနပါ ေမာင္။ ေမာင္ေပ်ာ္ေနရင္ ႏွင္းလည္းရင္ထဲမွာ ငိုရူိက္ရင္း ေက်နပ္ေနမွာပါ။
• ပါးျပင္မို႕မို႕ေပၚ၀ယ္ မ်က္ရည္ဥမ်ား စို႕လာျပီ ဟီးေလး ခုိေနၾကျပီ။ သမုဒယ မ်က္ရည္မိုး ပါးျပင္တစ္ျပင္လံုး ပူေလာင္ေနသည္။ ႏွင္းအဖို႕ အသည္းထဲက က်သည့္မ်က္ရည္။ ႏွလံုးသားထဲက က်သည့္ မ်က္ရည္ျဖစ္၍ ပူေလာင္လြန္းလွသည္။ ႏွင္းသည္ ႏြမ္းလ်ေသာ စိတ္၊ ႏံူးလ်ေသာ ခႏၶာ၊ ေလးကန္ေသာ ေျခလွမး္မ်ားျဖင့္ မိုးေရထဲ အပူေသာကမ်ားကို ေဆးေၾကာရန္ ေျဖးညွင္းေသာေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္သာ ရင္ထဲမွအပူေတြ ေအးျမေစရန္ မိုးေရေလးေတြကို အေဖာ္ျပဳေနရေပါ့။ ထုိအခ်ိန္မွာေတာင္ ေမာင္သိပ္ၾကိဳက္ျပီး ႏွင္းကို ဆိုျပေနျမဲျဖစ္တဲ့ (ရဲေလး-မိုး) သီခ်င္းေလးကို သတိရေနပါေသးတယ္။ မိုးေတြရြာေနတယ္ ခုေတာ့ တစ္ေယာက္တည္းပါ။ “အျပစ္မဲေသာ ႏွင္းကိုမွ ေက်ာခိုင္းသြား၇က္တယ္လား ေမာင္္ရယ္၊ ေမာင္အရင္လုိ မဟုတ္ေတာ့ဘူးေနာ္”
• ေမာင္ ကိုစိမး္ကားၾကီးက စိမး္ရက္ျပန္ေခ်ျပီ။ ေမာင့္ကို ေတြ႕ေတာ့ ႏွင္းလည္း မေခၚမႏူတ္ဆက္ဘဲ မေနႏိုင္ပါ။ ႏွင္းက ခ်စ္ရသူမဟုတ္လား။ ဒါလည္းသူကဘဲစျပီး ခ်စ္ေရးဆိုခဲ့တာေလ။ ႏွင္းကိုက လူယံုးမွားခဲ့ေလသလား။ ႏွင္းကလည္း ခင္မင္တာၾကာေတာ့ သံေယာဇဥ္ေတြ ရစ္ပတ္မိခဲ့တာကိုေလ။ ဒါကိုက ႏွင္းရဲ႕ ပထမအရူံးဘဲေပါ့။ ဒါေတြထားပါေတာ့။ ခုလည္းႏွင္းက စေခၚလုိက္ေလကာမွ offline ျဖစ္သြားတယ္ေလ။ တစ္ခုခုေတာ့ တစ္ခုခုပဲဟု ေတြးေတာရင္း ငိုခ်င္လ်က္လက္တုိိိ႕ဆုိသလုိ အခံရခက္လွသည္။ “မ်က္စိေရွ႕ေမွာက္တြင္ ရွိေနေသာ ႏွင္းနာမည္ကို ေတြ႕မွ ေအာက္သြားရေအာင္ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္လံုးကိုပင္ ေမ့သြားေလျပီလား၊ ႏွင္းမွာ ဘာအျပစ္ေတြမ်ားရွိေနလုိ႕လဲ” ဟု ေမာင့္ကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေမးပစ္လုိက္ခ်င္သည္။
• သို႕တေစ ႏွင္းအဖုိ႕ တစ္ကယ္ေမးျမန္းရမည္ဆိုေတာ့လည္း ေမာင့္ကို ခ်စ္လည္းခ်စ္၊ ရုိလည္းရုိေသ၊ ေၾကာက္လညး္ေၾကာက္၍ မေမး၀ံ႔ဘဲ သည္အတုိငး္ၾကည့္ေနရရွာသည္။ ႏွင္း၏ ပူေလာင္ေနေသာ ႏွလံုးသားသည္ တဆတ္ဆတ္တုန္ေနသလား ထင္ရသည္။ မိမိ၏ ခႏၶာကိုယ္ကို လဲက်မသြားေအာင္ေတာင္ အားယူ၍ ရပ္ေနရသည္။ ေမာင္မွတစ္ပါး အျခားမရွိျပီဟု ေတြးထင္မိခဲ့ေသာ ႏွင္းအဖုိ႕ ေမာင္၏အျပဳမႈမ်ားေၾကာင့္ အထင္ႏွင့္အျမင္ ပါစင္ေအာင္ လြဲေခ်ာ္ေနျပီဟု ယံုၾကည္လုိက္မိသည္။ “ေၾသာ္-ေမာင္အရင္လုိ မဟုတ္ေတာ့ဘူးလုိိ႕”
• ညသည္တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ ေႏြဦးကာလ၏ အကာလ ညတစ္ည၀ယ္ လတေပါင္း၏ ရြက္ေဟာင္းေၾကြက်သံမ်ားသည္ ဂီတသံႏွယ္ ထင္မွတ္ေနရသည္။ ရြက္ေျခာက္ကေလး မ်ားသည္ ရွပ္တုိက္ ေျပးလႊား ေဆာ့ကစားေနပံုရသည္။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ကသုန္ကရက္ အေျပးအလႊား တုိက္ခတ္လာေသာ ေလျပည္ေလညင္းသည္ ရင္ထဲစိမ့္္နဲ႕ ေအးျမသြားေအာင္ ဖန္တီးေပးသလုိရွိေနသည္။ လေရာင္သည္ ျပတင္းေပါက္မွ ေဖာက္ထြင္း ၀င္ေရာက္လာ၍ အိပ္ခန္းေဆာင္အတြင္း အလင္းေရာင္ ယွက္သန္းျဖာက်လ်က္ရွိသည္။ “ေၾသာ္-ေရႊလသာေသာ ညတစ္ညပါ”
• ရင္ထဲတြင္ ခံစားေနရေသာ ပူပင္ေသာက ေ၀ဒနာေၾကာင့္ ေႏြဦးည၏ ၾသကာသအလွကို အၾကည့္ုျမင္၊ မခံစားႏူိင္ ျဖစ္ေနရသည္။ ေအးျမေသာ ေလျပည္ေလညင္းသည္ ႏွင္း၏ ပူေလာင္မႈကို ေျဖသိမ့္ႏူိင္ျခင္းငွာ မစြမး္ႏိူင္ပါေခ်။ မခ်ိသည့္ဘ၀င္၊ မရႊင္သည့္ ႏွလံုးသား၊ ႏံူးလ်ေသာ အသည္းမွာ သမုဒယ အစြဲအလမး္သည္ ကဲ၍ကဲ၍သာလာသည္။ ေ၀ဒနာ အျဖစ္ဆိုးက တစ္ရစ္ျပီး တစ္ရစ္ တိုး၍သာ လာေနသည္။ သခင္ဘယ့္အတြက္ မုနး္ရသနည္းဟူေသာ ေမးခြန္းမ်ားသည္ သူမ၏ ႏွလံုးသားတဲတြင္ အၾကိမ္ၾကိမ္ တီးတိုး ေရရြတ္ေနမိသည္။ အျေဖမသိေသာ ထုိေမးခြန္းကို ႏွင္းကိုယ္တုိင္ ေျဖဆိုႏူိင္ျခင္းမရွိပါေခ်။ ေမာင္၏ ထူးဆန္းစြာ ေျပာင္းလဲသြားေသာ အျပဳမႈမ်ားက သစ္စိမ္းခ်ိဳး ခ်ိဳးလုိက္သည္ႏွင့္ ပမာတူေနသည္။
• ႏွင္းသည္ မိမိကိုယ္ မိမိဟန္မေဆာင္ႏူိင္ေတာ့သည့္ အဆံုးတြင္ မေျပာမျပီး၊ မတီးမျမည္ဆိုသလုိ ေမာင္၏ သေဘားထားဆႏၵကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သိရွိရန္ ဖြင့္ဟဆံုးျဖတ္ဖို႕ ဆံုးျဖတ္လုိက္သည္။ “ေမာင္စိတ္ဆိုးေနလား၊ ဒါမွမဟုတ္ရင္ မိမိအျပင္ အသစ္ျမင္ကာ အခ်စ္၀င္မိလို႔ ငါးစိမ္းျမင္ငါးကင္ကို ပစ္ခ်င္ေနလုိ႕လား”ဟု ခြဲခြဲျခားျခား ကြဲကြဲျပားျပား သိရေအာင္ ေမးရေပေတာ့မည္။ မိမိမွာ“ေမာင့္ကို အသည္းနင့္ေအာင္ ခ်စ္္ေနမွန္းသိလ်က္ႏွင့္ အျပစ္မဲ့တဲ့ အခ်စ္ရဲ႕ ခ်စ္တတ္တဲ့အသည္းကို ခြဲလုိက္ေလသလား ကိုစိမး္ကားၾကီးရယ္” ဟုပင္ မွတ္ခ်က္ခ်လုိက္မိသည္။
• ေနာက္တစ္ေန႕ေတာ့ ေမာင္တုိ႕ေက်ာင္းပိတ္ရက္မုိိ႕ ႏွင္းသိလုိေသာ ေမးခြန္းမ်ားေမးရန္ ေစာင့္ေနမိေတာ့သည္။ ဒီလုိနဲ႕ ညေနပိုင္းေလာက္ေရာက္ေတာ့ ေမာင္ Online ေပၚသို႕ ေရာက္လာသည္ေပါ့။ ႏွင္းေမးမည္ျပဳစဥ္ စတင္ႏူတ္ဆက္လုိက္ရာမွာေတာ့ အစ္ကိုမအားေသးဘူးႏွင္းတဲ့ ကြ်န္မေလးရင့္နင့္ေအာင္ ခံစားရတယ္။ ေမာင့္ကို ခ်စ္ခဲ့မိတာႏွင္းရဲ႕ ပထမဆံုး အခ်စ္ဦး မဟုတ္ေပလား။ ႏွင္းသိလုိက္တာေတာ့ ၾကာပါျပီ။ ေမာင္က ရုပ္ရည္ေလးကနဲနဲရွိေတာ့ သိပ္ေပြတတ္တာကိုေလ။ ႏွင္းက စိတ္ထဲသိပ္ခံစားရလိုု႕ ေမးတာေတာင္ ေမာင္ကသေရာ္သလုိမ်ိဳးနဲ႕ အျမဲေျပာတယ္။ မအားဘူုးလား၊ ေကာင္မေလးေတြနဲ႕ chat ေနတာလားေမးေတာ့။ ေမာင့္အေျဖက အင္မတန္ ေပါ့ပ်က္ပ်က္ႏုိင္လွသည္။ ႏွင္းရ ဟုတ္တယ္ေလ။ ဘယ္သူနဲ႕ေျပာရမွနး္ေတာင္ မသိေတာ့ဖူး။ ေကာင္မေလးေခ်ာေခ်ာ ေလး ေတြေပါလုိ႕ေလတဲ့။ ဘယ္သူကိုခ်စ္ရမွန္းကို မသိေတာ့ဖူး။ အစ္ကို႕ကိုလာခ်စ္တဲ့ ေကာင္မေလးေတြက သိပ္မ်ားေနေတာေလတဲ့။ ေအာ္- ေမာင္ရယ္လုိ႕သာ ညည္းရုံမွအပ တစ္ျခားေျပာစရာ မရွိေအာင္ကို ပင္အသြားမိတယ္။
• ဘာသေဘာလဲဟင္၊ လုပ္ရက္လုိက္တာ၊ ႏွင္းရင္ထဲ မခ်ိေအာင္ခံစားရတယ္။ ခုေတာ့မွ ေမာင့္ရဲ႕ရင္ထဲက မပါတဲ့ အခ်စ္ေတြတြက္ ႏွင္း ေနာင္တရေန ေသာ္လညး္ အခ်ိန္ကေႏွာင္းခဲ့ျပီ မဟုတ္ပါလား။ ႏွင္း ဆိုတဲ့ ကြ်န္မဟာ လူတစ္ေယာက္ကို လြယ္လြယ္နဲ႕ မခ်စ္တတ္သလုိ၊ လြယ္လြယ္နဲ႕လည္း ေမ့ပစ္လုိ႕မရဖူး။ ဒါကေတာ့ ႏွင္းရဲ႕ အားနည္းခ်က္ လုိ႕ဆိုရမယ္ေပါ့။
• ေမာင္ဟာ ႏွင္းကို တစ္ကယ္မခ်စ္ဘူးဆိုးတာၾကီးကို သိသိိၾကီးနဲ႔ေတာင္ ေမာင္စိတ္ညစ္တယ္လုိ႕ ၾကားရရင္ ဟာသေလးေတြ ေျပာျပလုိ႕ ေမာင့္ကို အျမဲျပံဳးရႊင္ေနေအာင္ ထားခဲ့သူပါ။ ႏွင္းကိုေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ ဘယ္တုန္းက အခ်ိန္ေပးလုိ႕ စကားေလးေတာင္ ေျပာခဲ့ဖူးသလဲ။ ေမာင္လုိအပ္မွသာ၊ ပ်င္းေနမွ၊ စိတ္ညစ္မွသာ၊ ႏွင္းကို အပ်င္းေျပသေဘာထားျပီး စကားေျပ ေနတာပါ။ ေမာင္က ႏွင္း အခ်စ္ကို တစ္ကယ္မသိတာလား၊ ႏွင္းကိုနားလည္မေပး ႏုိင္တာလား။ ေမာင္က ႏွင္းရဲ႕ ျဖဴစင္ရုိးသားတဲ့ အခ်စ္ကို နားမလည္ႏိုင္ရင္ေတာင္မွ ႏွင္း ေမာင့္ကို အျမဲနားလည္ေပးေနမွာပါ။ ခုေတာ့ ဘယ္သူ႕ကိုမွလည္း အျပစ္မတင္၊ အျပစ္မျမင္ခ်င္ေတာ့၊ ေနာက္ဆံုးအျပစ္ရွိသူက မိမိဘဲမဟုတ္လား။
• ႏွင္းေလ ေမာင့္ကို blog ေပးတာေရတြက္လုိ႕ေတာင္ မရေတာ့ပါဖူး။ သို႕ေပမယ့္ အြန္လုိင္းေပၚေရာက္လာတာနဲ႕ ေမာင့္အသံေလးကို ၾကားခ်င္ေနမိတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း Unblock ေတြလည္းမ်ားေနျပီေလ။ ေမာင္ကေတာ့ ႏွင္းအတြက္ ထည့္စဥ္းစားဖို႕ေနေနသာသာ စိတ္ထဲမွာေတာင္မရွိေလာက္ပါဖူး။ အစကတည္းက အေပ်ာ္သေဘာနဲ႕ ေျပာခဲ့ေတာ့ ႏွင္းဆိုတဲ့ နာမည္ဟာ သူ႕အသည္းမွာေတာ့ အရည္ေပ်ာ္က်ခဲ့တာ ၾကာေလာက္ေပါ့။ ႏွင္းက သာ ေမ့မရေသးတာပါ။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း အရမ္းစိတ္နာမိတယ္။ ဒီလုိနဲ႕ဘဲႏွင္း ၾကိဳးစားျပီး ေမာင့္ကို ေမ့ထားလုိက္တယ္။ ေမ့ထားတယ္ဆုိေပမယ့္လုိိ႕ ရင္ထဲမွာ အျမဲအမွတ္ရေနတယ္။ ေမာင့္ကို သတိရမိတုိင္း “လြမး္လုိက္တာ ” ဆိုတဲ့ စကားအစား “မုန္းလုိက္တာ” ဆိုတဲ့ စကားေလးကို အစားထိုးျပီး ေျဖသိမ့္လုိက္ပါေတာ့မယ္္။ ခုေတာ့ ေမာင့္ကို ႏွင္းေမ့လုိက္ပါျပီ။ ႏွင္းေမ့ႏိုင္ေအာင္လည္း ၾကိဳးစားေနတယ္။ ေမာင့္စိတ္ထဲမွာလည္း ႏွင္းဆိုတဲ့ နာမည္ကို ထာ၀ရ block ေပးလုိက္ပါေတာ့လား။ ႏွင္းကို ေမာင္လုိအပ္မွသာ အရမး္ခ်စ္တာပဲ၊ သိပ္ခ်စ္တာပဲဆိုတဲ့ စကားေတြနဲ႕ ထပ္မႏွိပ္စက္ပါနဲ႔ေတာ့ ေမာင္။ တစ္ကယ္ေတာ့ ကိုယ္ကစခ်စ္ရတာဟာ အင္မတန္ကို ပင္ပန္းလွပါတယ္။ အခ်စ္ဆိုတာကို သူငယ္ခ်ငး္ေတြေျပာရင္ ဟာသတစ္ခုလုိ ၇ယ္ခဲ့တဲ့ ကြ်န္မ ခုေတာ့ ၀ဋ္လည္တာပါ။ ခုခ်ိန္မွာ တစ္ခ်ိန္ကသူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ေျပာျပတဲ့ သူ႕ ခံစားခ်က္ကို ႏွင္း တစ္ေယာက္ ကိုယ္ခ်င္းစာနာတတ္ခဲ့ပါျပီ။
• ဒီလုိနဲ႕ ႏွင္း ခုဆို ေမာင့္ စကားသံေလးေတြ မၾကားရလည္းဘဲ ေနသားက်ေနပါျပီ။ ေမာင္သာ ေပ်ာ္ေနရင္ ႏွင္း ေက်နပ္ေနပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း (ရဲေလး-မိုး) ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလးကို နားေထာင္ေနမိိတယ္။ ေမာင္သိပ္ၾကိဳက္တဲ့ သီခ်င္းေလး မဟုတ္လား။ တစ္ကယ္ေတာ့ (စိုင္းစိုင္း သီခ်င္း)လုိ အခ်စ္ဆိုတာဟာ ခ်စ္သူေပ်ာ္ရႊင္ဖုိ႕ အရာရာကို စြန္႕လႊတ္၊ ေပးဆပ္ ၊ အနစ္နာခံျခင္း ရယ္ပါ။ အခ်စ္ဆုိတာ ခ်စ္ေနဖုိ႕ကသာ အဓိကျဖစ္လုိိ႕ ေမာင္ ကြ်န္မအနားမွာ ရွိသည္ျဖစ္ေစ၊ မရွိသည္ျဖစ္ေစ။ ကြ်န္မ ကေတာ့ ဆက္ျပီးခ်စ္ေနဦးမွာပါ။ ခ်စ္သူ တစ္ေယာက္ မဟုတ္ေတာ့ေပမဲ့လို႕။ အခ်စ္ဦးတစ္ေယာက္ အျဖစ္နဲ႕ေပါ့ ေမာင္။
• ေနာက္ျပီး ကြ်န္မေယာက်ာ္းေတြ ပါးစပ္က စကားဆိုလွ်င္ လံုး၀ကုိ အထင္မၾကီး မယုံေတာ့ပါ။ အတၱၾကီးတယ္လုိ႕ ထင္ခ်င္ထင္ၾကမယ္။ လူတုိင္း၊ ေယာက်ာ္းတုိင္း ဒီလုိလူမ်ိိဳးေတြ မဟုတ္ေပမယ့္လုိ႕ ကြ်န္မလုိမာနနဲ႕ ေနခဲ့တဲ့ မိန္းခေလးတစ္ေယာက္ဟာ ဘာမဟုတ္တဲ့ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေပ်ာ္တမး္စကားကို ယံုၾကည္ သံေယာဇဥ္ထား မွားခဲ့မိတဲ့တြက္ ခုလုိပညာေပးခံရတာ ဒါဟာပထမဆံုး နဲ႕ ေနာက္ဆံုးဘဲ ျဖစ္မွာပါလုိ႕ေျပာရင္း ကြ်န္မခ်စ္သူကို ကြ်န္မအသည္း တစ္ေနရာမွာ ေျမျမဳပ္လုိ႕ထာ၀ရျမဳပ္ႏွံ သျဂိဳလ္လုိက္ပါျပီရွင္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ႏွင္းေျပာလုိက္မိတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကေတာ့ “ေၾသာ္-ေမာင္အရင္လုိ မဟုတ္ေတာ့ဘူးလုိ႕” သာ။

ရည္မွန္းခ်က္ႏွင့္ပန္းတုိင္

• ရည္မွနး္ခ်က္ေအာင္ျမင္ေစရန္ လုပ္ေဆာင္ၾကရာတြင္ ေၾကာက္ရြံ႕စိတ္၊ သံသယစိတ္၊ သိမ္ငယ္စိတ္တို႕ကို ေမြးျမဴထားလွ်င္ စိုးရိမ္ပူပန္စိတ္မ်ား ျဖစ္ေပၚလာတတ္သည္။ စိတ္ဓာတ္ေရးရာ ခ်ည္နဲ႕လာသည္ႏွင့္ အမွ် ကိုယ့္ကိုကုိယ္ယံုၾကည္စိတ္၊ ေလးစားတန္ဖုိးထားသည့္ စိတ္မ်ား ေလ်ာ့ပါး ေစႏုိင္သည္။ တစ္နည္းဆို၇ေသာ္ ေအာင္ျမင္ေရးလမ္းေၾကာင္းေပၚမွ ေသြးဖည္သြားႏုိင္သည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ သင့္ဘ၀ကို ေအာင္ျမင္မႈႏွင့္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈပန္းတုိင္ဆီသို႕ အမွန္တကယ္ ေရာက္လုိပါလွ်င္ ကိုယ့္ကို ကုိယ္ယံုၾကည္စိတ္ ေမြးဖို႕လုိေၾကာ္ငး လမး္ညႊန္ျပထားပါသည္။
• မိမိတို႕ဘ၀ ေအာင္ျမင္မႈရရွိရန္ မိမိကိုယ္မိမိတို႕ အရွင္သခင္အျဖစ္ ရဲရဲ၀ံ႔၀ံ႔ ခံယူကား သတၱိရွိရွိ ခံယူရမည္ ျဖစ္သည္။ လက္ေ၀ွ႕သမားတုိ႕ကို ႏွလံုးမႈရမည္။ ယင္းမွာ ၾကိဳး၀ိုင္းဒိုင္၏ အမွတ္ေရတြက္သံကို နားေထာင္၊ မႈးေ၀ေနေသာ ဦးေခါငး္ကို ၾကည္ေအာင္ရွင္း၊ စိတ္အာ၇ုံမ်ား ျပန္လည္စုစည္း၊ မိမိႏႊဲေနသည့္ ပြဲကို ႏုိင္ေအာင္ဆက္တုိက္ရမည္။ ဘယ္လုိေသာ အေျခအေနမ်ိဳးႏွင့္ ရင္ဆုိင္ေနရေစကာမႈ အႏိုင္ရေအာင္ ႏႊဲရမည္သာ ျဖစ္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ အတၱာဟိ အတၱေနာ္နာေထာ- မိမိကိုယ္ကို ကိုးကြယ္ရမည္သာ ျဖစ္သည္။
• ေအာင္ႏိုင္ျခင္းဆိုတာ ကေတာ့ ေရွးဆံုးက ျဖစ္လာျခင္း သို႕မဟုတ္ ေငြေတြအမ်ားၾကီး ရလာသည့္အတြက္ စိတ္ခ်မ္းသာျခင္းသာ ျဖစ္၏။ မွားသလိုႏွင့္ အမွန္ေတြပါေနသည့္ ဆုိရုိးတစ္ခုကို ကြ်န္ုပ္တုိ႕အားလံုး အသိအမွတ္ျပဳၾက၏။ ေအာင္ျမင္မႈ၏ အဓိပၸာယ္ကေတာ့ ခ်မး္သာၾကြယ္၀ျခင္း၊ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားျခင္း၊ ျမိဳ႕ထဲက ဘယ္စားေသာက္ဆုိင္မဆို တနး္မစီဘဲ ေက်ာ္ျဖတ္၀င္ခြင့္ရျခင္း၊ ေနာက္ျပီး ျပိဳင္ကားေတြ၊ မိန္းမေခ်ာေခ်ာလွလွေတြ၊ ျပီး ေတာ့ ဘက္ဗာလီေတာင္ကုန္းမ်ားတြင္ မဟာအိမ္ၾကီးတစ္လံုး။ ဤအရာမ်ားကိ ကြ်န္ုပ္တုိ႕ စိတ္ကူး အယဥ္ၾကီးယဥ္ေနမသည့္ ဆုလာဘ္မ်ား၊ ကြ်နု္ပ္နုိ႕ လိုခ်င္တပ္မက္၇ွိလွသည့္ -နတ္သုဒၶာဟင္းခြက္ၾကီး။
• ေအာင္ျမင္ျခင္းသည္ ကံတရားႏွင့္ ဆုိင္သည့္ ကိစၥမဟုတ္၊ ကံတရားဆုိသည္မွာ အလွ်ဥ္းသင့္ ၾကံဳၾကိဳက္သည့္ ကိစၥျဖစ္ျပီး ေအာင္ျမင္ျခင္းကေတာ့ စီစဥ္ပံုေဖာ္ရသည့္ ကိစၥျဖစ္၏။ သင္၏ ရည္မွန္းခ်က္ကို စံုမက္ျမတ္ႏိုးေနဖုိ႕လို၏။ သင့္ရည္မွနး္ခ်က္ပန္းတုိင္ကို မ်က္စိတစ္မွိတ္ လွ်ပ္တစ္ျပက္ကယ္မွ်ပင္ မ်က္ျခည္ျပတ္မခံဖုိ႕လုိ၏။