ေမာင္စံသည္နံနက္ေစာေစာ အိပ္ရာမွ ထေလ့ရွိသည္။ အိပ္ရာမွထၿပီးေနာ္က တင္းတိမ္ကိုၿခံဳ ကာ မီးဖုိေခ်ာင္၌ ေဆးေပါ့လိပ္ကိုဖြာရင္း စိတ္ကူးဥာဏ္ထုတ္၍သာ ေနေလ့ရွိ၏။
ေယကၡမေယာက်ာ္းႀကီးႏွင့္ မိန္းမႀကိးသည္ကား ရခါစျဖစ္ေသာသားမက္ကို နံနက္တိုင္းအကဲ ခတ္လ်က္ အားတက္၍ေနၾကေလ၏။ “ေတာ္လိမ့္မယ္ရွင္မရဲ႕၊ စကားေတာ့ အင္မတန္ႀကီးမ ေျပာဘူး၊ ႀကိတ္ႀကံေနတဲ့ပံုပဲ” ဟု ေယာကၡမေယာက်ာ္းႀကီးက ေျပာေလ၏။
ေယာက်ာ္းႀကီးက “ေအး...ကုသိုလ္ပဲ၊ “လူေျပာမသန္၊ လူသန္မေျပာ”တဲ့၊ တစ္ေယာက္တည္း ႀကိတ္ၿပိးႀကံတဲ့လူမ်ားဟာ မည႔ံဘူးေနာ္၊ ဒါနဲ႔အလ်င္ကေတာ့ မင္းကဘာေလးညာေလး ေျပာေသးတယ္၊ ငါကလူကဲၾကည့္ၿပီး စီမံလုိက္တာ၊ မင္းကေတာ့ မီးပံုအေလွာ္ေကာင္းလုိ႔ ငါပါတယ္ထင္တာေပါ့။ အခုဘယ့္ႏွယ္ရွိစ ဒါမ်ိဳးမွအဖုိးတန္ရုပ္ကေတာ့ ေနာက္ပိတ္နဲ႔ ေခါင္း ေပါင္းနဲ႔ဆုိရင္ ပြဲစားရုပ္ပဲ၊ ဟင္ မဟုတ္ဘူးလား”
“ပြဲစားဆုိတာ စကားမ်ား ရတယ္ေတာ့၊ ေတာ့သားက စကားနည္းတာ”
“စကားမ်ားတုိင္း အသားပါတာမဟုတ္ဘူးကြယ္၊ တစ္လံုးေျပာရင္ ေျပာသာေလာက္ အရာ ေရာက္မွ စကားေျပာက်ိဳးနပ္တာ၊ မင္းသားက ဒီလုိအစားမ်ိဳးထဲက”
“ဟုတ္တယ္၊ က်ဳပ္လဲအကဲခတ္ရက္ပဲ၊ မနက္တုိင္းေစာေစာထတယ္၊ ေစာေစာထတာဟာ ၀ီရိယပဲ”
“၀ီိရိယလဲ ၀ီရိယပဲကြယ့္၊ လူဟာႀကံၿပီဆုိရင္ အိပ္မေနႏိုင္ဘူး၊ ႏိုးရတာမ်ိဳး၊ သည္ေတာ့အႀကံ ေတြ စိတ္ကူးေတြ မ်ားအားႀကီးလုိ႔ အိပ္ရာထဲမွာ မေနႏုိင္ဘဲထၿပီး၊ လူႀကီးမိဘကို ေၾကာက္ရြံ႕ရုိေသတဲ့စိတ္ကလဲ တစ္ဖက္မုိ႔ မီးဖုိနားမွာေခ်ာင္ခုိၿပီး စဥ္းစားတာပဲ”
“အင္း...အခုအိမ္ေပၚေရာက္တာ တစ္လနီးၿပီ၊ ႀကံရက္ခ်ည္းေနတာပဲ၊ ဘာမ်ားႀကံသလဲ မသိ ဘူး”
“ဟုတ္တယ္၊ အႀကံဘယ္ေလာက္ေကာင္းေစကာမႈ လကၡဏာ မရွိေတာ့လဲ ၾကိတ္မႏိုင္ခဲမရ ျဖစ္ေနရတာပဲ၊ မိဘဆီမွာ ေငြေၾကးေတာင္းဖုိ႔ဆိုလဲ ခက္ေနတယ္ ထင္ပါရဲ႕”
“အႀကံေကာင္းရင္ ေငြဘာအေရးႀကီးသလဲကြယ့္၊ ေငြဆိုတာ ႀကံဖို႔စ္ဖုိ႔ဟာပဲ၊ ေငြကိုစုထားလို႔ ဘာလုပ္မွာတုန္း၊ ကိုယ့္သားသမက္ကို ကူလီစာရင္ ငွားအလုပ္သမားလုိလဲမခုိင္းႏုိင္ဘူးကြယ့္၊ သည္ေတာ့ အႀကံေကာင္း အစည္ေကာင္းရွိ၇င္ ခန္႔ခန္႔ညားညား ေနာက္လုိက္ေနာက္ပါနဲ႔ သြားလာႀကံဖတ္ႏိုင္ေအာင္ေေငြထုတ္ဖုိ႔ရွိတာပဲ”
“ေမးၾကည့္ပါဦး၊ ဘယ္လုိအႀကံမ်ား ရွိသလဲဆိုတာ သိရေအာင္”
“ေမးမွျဖစ္မယ္၊ မင္းသားက ဗဟုိစည္လုိ တီးမွျမည္မယ့္လူစား၊ မတီးမျမည္ထဲက၊ ငါက ဒါမ်ိဳးမွ သေဘာက်တာ၊ သြက္ဟန္၊ ခ်က္ဟန္၊ တက္ဟန္နဲ႔ ဟိုညံ႕ညံ႕ ဒီညံ႕ညံ႕ အေကာင္မ်ိဳးကို မႀကိဳက္ဘူး”
“အခုေတာ့ ေတာ့အၾကိဳက္ေတြ႔ပါၿပီ၊ သားသမက္ေကာင္းရရင္ လႊဲၿပိးဥပုသ္သီတင္းေစာင့္ ပုတီးစိပ္ေနတာေပါ့၊ ေလွနဲ႔တက္နဲ႔အသင့္ပဲ”
ေနာက္တစ္ေန႔နံနက္ အဘိုးႀကီးႏွင့္အမယ္ႀကီးသည္ေစာေစာထလ်က္ သမက္ကို ေစာင့္၍ေန ၾကေလ၏။
ထုိအခါ မိုးတစိမ့္စိမ့္ရြာသျဖင့္ အေတာ္ေအးေသာ နံနက္ျဖစ္ေလ၏။
သမက္ေတာ္ေမာင္လည္း အခါတုိင္းနည္းတူ ေဆးေပါ့လိပ္ကို ကိုက္ကာ တင္းတိမ္ကိုၿခံဳလ်က္ အိမ္ေပၚမွဆင္း၍လာေလ၏။
အဘိုးႀကီးႏွင့္အမယ္ႀကီးသည္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ လက္တုိ႔ကာ အရိပ္ၾကည့္၍ေနၾက ေလ၏။ သုိ႔ၾကည့္ေနခုိက္တြင္ မီးဖုိထဲသို႔ေဆးလိပ္ဖြာရင္း ၀င္၍သြားေလ၏။
မိုးဖုိမွာ နံနက္အာရုဏ္ဆြမ္းခ်က္ၿပီးစမို႔ ေႏြး၍ေနေလ၏။ ေမာင္စံသည္ အခါတုိင္းနည္းတူ မီးဖုိ မွာထုိင္လ်က္ မီးလႈံရင္း ေဆးလိပ္ကိုသာခဲ၍ေသာက္လ်က္ မီးဖုိကျပာေတြကို ၀ါးျခမ္းစႏွင့္ လိုးဆြေနေလ၏။
“ကိုင္း...ေခၚေလ ရွင့္သားကုိ၊ ရွင္ပဲေခၚပါ”
“မင္းေခၚပါ၊ ငါကအင္မတန္ႀကီး အေရာ၀င္လုိ႔မကိုက္ဘူး”
“အမယ္ေလးေတာ္ ေယာကၡမႏို႔ သမက္မစို႔၀ံ႕သလုိ လုပ္မေနပါနဲ႔၊ ေခၚသာေခၚပါ”
အဘိုးႀကီးသည္ သက္မႀကီးခ်ၿပီး“အဟမ္း” ဟုေခ်ာင္းဟန္႔ၿပီး “ေဟ့..ေမာင္စံလာပါဦးလား ကြယ္၊ မင္းအေမက ေဟာဒီမွာ...”ဟု စကားတစ္ပိုင္းျပတ္ ေျပာလုိက္ေလ၏။
အဘိုးႀကိးသည္ ကၠုေျႏၵႀကီးသူျဖစ္သျဖင့္ သမက္အား“ စတင္ရန္ခက္ပါဘိ” ဆုိသည့္စကားလုိ ျဖစ္၍ေနေလရာ ထိုေခၚျခင္းသည္ ပထမအရဲစြန္႔၍ ေခၚလုိက္ျခင္းျဖစ္ေလ၏။
“ခင္ဗ်ာ”ဟု အသံေသးကေလးႏွင့္ ေမာင္စံကျပန္၍ထူးၿပီး မီးဖုိမွ ထ၍လာေလ၏။
အဘိုးႀကီးႏွင့္ အမယ္ႀကီးေရွ႕၌ က်ံဳ႕က်ံဳ႕ကေလးလာ၍ ထုိင္ေလ၏။
အဘိုးႀကီးက အမယ္ႀကီးအား လက္ကုတ္ကာ“ဘယ့္ႏွယ္လဲ၊ ေယာကၡမမိဘမုိ႔ ရုိေသရမွန္း၊ ကိုင္းညြတ္ရမွန္း သိလုိက္တာ၊ အခုကာလသားကေလးေတြနဲ႔ မျခားဘူးလား”ဟု ေျပာေလ၏။
“ေအး...ေလာကမွာ အႀကံနဲ႔လူ၊ ဥာဏ္နဲ႔လူမွ ေဖေဖတုိ႔က သေဘာက်တာ၊ အႀကံေကာင္းတစ္ ခ်က္တဲ့၊ ေငြေၾကးဆုိတာႀကံဖို႔ စည္ဖုိ႔ထားတာ။ လုပ္ခ်င္ကိုင္ခ်င္ ႀကံစည္ခ်င္ရင္ အားမနာနဲ႔၊ ဘားမွရွက္ေၾကာက္ေနဖုိ႔ မရွိဘူး။ ေဖေဖတုိ႔ကလဲ အသက္အရြယ္ႀကီးၾကၿပီ ႀကံသမဆစည္သ မွ်လဲ မင္းတုိ႔ဖုိ႔ပဲ၊ ေျပာသာေျပာ၊ မငး္မနက္တုိင္း စိတ္အုိက္ေနတာကို ျမင္ရတာ ငါတုိ႔မသက္ သာဘူး”
ေမာင္စံသည္ ေျပာရမ်ာ ခက္သည့္အမႈအရာႏွင့္ မ်က္ႏွာေအာက္ခ်လ်က္ “မေျပာပါရေစနဲ႔ဦး ေဖေဖရယ္၊ ႀကံေတာ့ ႀကံတာပဲ၊ စဥ္းစားပါရေစဦး”ဟု ျပန္၍ေျပာေလ၏။
အေမႀကီးက “ဘာမ်ားခက္စရာရွိေနလုိ႔လဲကြဲ႕၊ တယ္လဲအားနာတတ္တာကိုးကြဲ႕။ ေျပာသာ ေျပာပါ၊ အႀကံရွိလုိ႔ မင္းစဥ္းစားမရရင္ အေမတုိ႔လဲကူၿပီး စဥ္းစားရတာေပါ့။ ေျပာသာေျပာပါ”
“သည္းခံပါ အေမရယ္ တျဖည္းျဖည္းေတာ့ သိရမွာပါ။ အခုေတာ့ ေစာလဲေစာပါေသးတယ္”
ဤကဲ့သို႔ သံုးေလးရက္ၾကာ၍ သြားေသာအခါ အမယ္ႀကီးက“မင္းတုိ႔အႀကံေကာင္းရွိလုိ႔ လုပ္ကိုင္ျဖစ္ထြန္းရင္ ငါတုိ႔ကိုေပးရမွာစိုးလုိ႔ မေျပာတာလား၊ စိုးရင္မင္းတုိ႔ဘာသာ လုပ္တာေပါ့၊ ေငြဘယ္ေလာက္လုိတယ္ဆုိတာသာေျပာ”ဟု အမယ္ႀကီးက ေျပာေလ၏။
အဘုိးႀကီးက“မၿပီးခင္ ဗမာမျမင္ေစနဲ႔ဆုိတဲ့ ကရင္စကားလုိ ထင္ပါရဲ႕ကြယ္၊ ေလာကမွာ အဲဒီလုိလွ်ိုဳ႕၀ွက္တာလဲ ေကာင္းတာပဲကြဲ႕၊ ဒီလူမ်ိဳးမွ ႀကီးပြားတာ၊ အႀကံကိုလူေတြ႕တုိင္းေျပာ သူေတြဟာ အေျပာနဲ႔ၿပိးတာပဲ”
ထုိကဲ႔သို႔ သံုးေလးရက္ ဆက္လက္၍ အဘုိးႀကီးႏွင့္ အမယ္ႀကီးက ေျပာေသာအခါ ေမာင္စံမွာ ဆက္လက္၍လွ်ိဳ႕၀ွက္စြာ မထားႏုိင္ေတာ့သည္ျဖစ္ရကား အႀကံကို ထုတ္ဖြင့္ကာ...
“ေဖေဖတုိ႔ ဒီေလာက္ေတာင္ သိခ်င္သလား၊ ကြ်န္ေတာ္အႀကံက ေငြေၾကးမကုန္က်ပါဘူး”
“မကုန္က်ဘဲနဲ႔ျဖစ္ႏုိင္ရင္ အတုိင္းထက္ အလြန္ေပါ့ကြယ္၊ ေျပာစမး္ပါဦး ဘယ္လုိအႀကံမ်ိဳးမ်ား လဲ၊ ေဖေဖတုိ႔ကေရွးက်ကုန္ၿပီ၊ မင္းတုိ႔က ကာလဥာဏ္မီတယ္၊ ေငြရင္းမစိုက္ဘဲျဖစ္ထြန္းႏုိင္ တာဆုိ၇င္ လူစြမး္လူစလုိတာေပါ့၊ ေျပာပါဦးလကြဲ႕” ဟု အဘိုးႀကီးက ေျပာ၏။
အမယ္ႀကီးက “ေအးကြယ္...ေျပာစမး္ပါဦး၊ လူစြမး္ရင္ ေငြထက္အဖုိးတန္တာေပါ့၊ ခုိး၀ွက္လု ယက္တာမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး ထင္ပါရဲ႕”
“မေတာ္တာအေမရယ္...ကြ်န္ေတာ္ဒါမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး၊ သူတစ္ပါးပစၥည္းဆုိရင္ စိတ္နဲ႔ေတာင္ မျပစ္မွားခဲ့ဘူး”
“ေအး..ဒါမ်ိဳးမွ ငါတုိ႔က သေဘာက်တယ္ကြဲ႕၊ ငါတုိ႔က ရုိးရုိးလုပ္ကိုင္ရွာေဖြ ျဖစ္သင့္သေလာက္ ျဖစ္ထြန္းလာခဲ့ၾကၿပီ။ သူတစ္ပါးပစၥည္း ဘာလုပ္ဖု႔ိလဲ၊ ကိုင္း...ငါ့သားအႀကံေျပာစမး္ပါဦး”
“ေဖေဖတို႔ကလဲ တယ္သိခ်င္တာကိုး၊ သိခ်င္လုိ႔ေမး၊ ေျပာရေတာ့မွာပဲ”
“ေအးကြယ္...ေျပာလုိက္စမး္ပါ“ဟု အမယ္ႀကီးက အားတက္စြာေျပာၿပီး သမက္၏မ်က္ႏွာကို ၾကည့္လ်က္ ေနေလ၏။
ေမာင္စံ... “အဟမ္း...ကြ်န္ေတာ္ ႀကံတာက တျခားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး အေမ”
အဘိုးႀကီး... “ဘယ္လုိဆိုတာ သိရေအာင္”
ေမာင္စံ...“အခုလုိ အရမး္ေအးလွတဲ့ မိုးတြင္းအခါမ်ားမွာ”
“ေအးေအး..ဆုိစမ္းပါဦး”
“အခုလုိ မနက္ေစာေစာ မိုးရြာခုိက္မွာ”
“ေအး...ဆိုစမ္းပါဦး”
ေမာင္စံ...“ကြ်န္ေတာ့္ စိတ္ကူးကို ေျပာတာေနာ္”
“ေအးေအး...ေျပာပါလကြဲ႕”
ေမာင္စံ...“ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ကူးတာေတာ့ အခုလုိမနက္ေစာေစာ မိုးရြာခုိက္မွာ ေစာင့္ျခံဳၿပီး ထမင္းရည္ပူပူကေလးကို ဆားခပ္ေသာက္ရရင္ အင္မတန္ ေကာင္းမွာပဲလို႔ စိတ္ကူးေနတာပါ ေဖေဖရဲ႕”ဟု ျပန္၍ေျပာေလ၏။
ထုိအခါက်မွ ေယာကၡမႀကီးႏွစ္ေယာက္မွာ ငိုလည္းငိုခ်င္ ရယ္လည္းရယ္ခ်င္ျဖစ္လ်က္ ျငိမ္သက္စြာ မထုိင္ႏိုင္ဘဲ အိမေနာက္ေဖးသုိ႔ ဆင္း၍ေျပးၾကေလ၏။
အမယ္ႀကီး...“ကိုင္း..ဘယ့္ႏွယ္ရွိစ၊ က်ဳပ္အစကေမေျပာလား”
“မေျပာတတ္ပါဘူးကြယ္၊ ဟိုေကာင္မ အေလွာ္ေကာင္းတာနဲ႔ ငါလဲ...”
“လူကဲခတ္တတ္္ တယ္ဆို...လူကဲ ခတ္ေကာင္းႀကီး၊ အခုဘုရား အေလာင္းနဲ႔ ေတြ႕ၿပီးပြဲစားရုပ္၊ တယ္ေတာ္တယ္...ေတာ့ အတတ္”ဟုေျပာၿပီး မီးဖုိ သို႔၀င္္ကာေစ်းျခင္း ကိုဆြဲၿပီး ေျခကိုေဆာင့္၍ နင္းကာ ေစ်းသို႔သြား၍ ဆန္၀ယ္ရရွာေလ ေတာ့သည္။
စိတ္ႏွလံုးယဥ္ေက်းျခင္း
ကိုယ္အမႈအရာ ႏႈတ္အမႈအရာ ရုိင္းစိုင္းျခင္း တုိေတာင္းျခငး္သည္ မရွိေစရ။ သို႔ေသာ္လည္း ေအာက်ိဳ႕ခယ၊ ၀ပ္တြားျခင္းထက္ တုိေတာင္းျခင္းက ေတာ္ေသး၏။
တစ္ဖက္သားကု လြန္စြာအရုိအေသေပးျခင္းသည္ေျမွာက္ပင့္ျခငး္ ျဖစ္ေလရာ ရႈတ္ခ်ဖြယ္ရာ ေကာင္းေသာ အမႈအရာ ျဖစ္ေလသည္။
“မွန္ပါေပးမယ္။ ဟုတ္ပါေပတယ္။ အမိန္႔ေတာ္အတုိငး္ခင္ဗ်ာ” စသည့္စကားမ်ိဳးႏွင့္ ကုန္းျခငး္၊ ကြျခင္း၊ ရွစ္ခုိးဦးညႊတ္ေတာ့ မလုိရပ္ျခငး္သည္ ေရွးေခတ္ႏွင့္ ေရွးလူႀကီးမ်ား၏စိတ္၌ “လူလိမၼာသား ယဥ္ပါသည္” ဟုေျပာကာ ခ်ီးမြမး္ၾကေသာ္လည္း ယခု ကြ်နု္ပ္တုိ႔ေခတ္မွာကား ေယာက်္ားမပီ၊ လူမလီလူညာ၊ တကယ့္ေနရာ၌ လူရာမ၀င္လူမ်ိဳးျဖစ္ေလသည္။
ယခုေခတ္လူမ်ားသည္ လြန္စြာယဥ္ေက်း၍ စိတ္သေဘာႀကီးၾက၏။ ပရိသတ္အလယ္တြင္ တစ္စံုတစ္ေယာက္၌ အျပစ္ပင္ရွိေစကာမႈ ရူတ္ခ်ျခင္း၊ ကဲ့ရဲ႕ျခင္း ေလ်ာင္ရယ္ ေျပာင္ရယ္ ျပဳျခင္းမ်ားကို မလုိလား မႏွစ္သက္ၾကေပ။
ေရွးအခါက ပရိသတ္ဗိုလ္ပံုအလယ္၌ တစ္စံုတစ္ေယာက္သည္ မယဥ္ေက်းေသာ အမႈကိုျပဳမိ သည္ျဖစ္ေစ၊ စကားအသံုးအႏႈန္းရုိင္းသည့္အခါျဖစ္ေစ၊ လူႀကီးလူေကာင္း ေထရ္ႀကီး ၀ါႀကီးမ်ား ဟုပင္ အၾကင္နာျပံဳး၊ အခြင့္လႊတ္ၿပံဳး၊ ၄င္းနည္းမ်ိဳးျဖင့္ ၿပံဳးရယ္ကာ မွားသူကို ေသးသိပ္ေအာင္ ျပုတတ္ၾကေလသည္။
“မသိရွာလုိ႔ဘဲ နားမလည္လုိ႔ပါ”ဟူေသာစကားမ်ိဳးျဖင့္ ရယ္ေမာတတ္ၾက၏။ ယခုအခါ၌ကား ထိုကဲ့သုိ႔ မေျပာဘဲ အမွားကိုပင္ မထင္ေပၚေစရေအာင္ လုိက္ေလ်ာတတ္ၾကေလသည္။
အခ်ုိဳ႕ေသာသူမ်ားသည္ ေရွးနည္းအတုိင္း ေျပာဆုိသံုးႏႈန္းၾကရာ ယခုေခတ္လူမ်ားသည္ မႏွစ္သက္ေစကာမႈ အျပစ္္ဆိုေလ့မရွိၾကေပ။ သို႔အတြက္ မိမိတုိ႔နည္းလမ္းကို ေကာင္းသည္မွတ္ထင္၍ ေနၾကေလသည္။
လူတစ္ဖက္သား၏စိတ္ႏွလံုးကို မသက္သာေအာင္ မျပဳရ။ ေအာက္က်ိုဳ႕လြန္းျခင္းသည္ မေကာင္းေပ။ လူပလီမ်ိဳး၏ အက်င့္ယုတ္မ်ိဳးႏွင့္ တူေလသည္။
နားေထာင္သင့္သူတို႔ကား ရုိးမွန္ေသာစိတ္ႏွင့္ ေပါ့ပါးလ်င္ျမန္စြာ အမိန္႔ကိုနာယူေဆာင္ရြက္ရ မည္။ အမိန္႔ကို ေကာင္းစြာနာခံတတ္မွ အမိန္႔ေပးသူ၏အျဖစ္သို႔ ေရာက္ႏုိင္၏။ တပည့္ေကာင္း ျဖစ္မွ ဆရာေကာင္း ျဖစ္ႏုိင္ေလသည္။ အမိန္႔ကိုသုန္မႈန္စြာ နားေထာင္သူသည္ ကြ်န္ႏွင့္တူ၏။ ရႊင္လန္းၾကည္ျဖဴစြာနားေထာင္တတ္သူသည္ကား သားသမိးေကာင္းတပည့္ေကာင္းႏွင့္တူ၏။
တစ္ရံေသာအခါ ျမိဳ႕လွမင္းဓမၼာရုံတစ္ခု၍ လူႀကီးလူေကာင္းမ်ားစကားေျပာေနၾကစဥ္ ေယာ က်္ားပ်ိဳတစ္ေယာက္ လက္တစ္ဖက္၌ ေက်ာက္နီလက္စြပ္ႏွစ္ကြင္းကို ဆင့္၍၀တ္၏ ထုိအခါ၌ ထင္ရွားေသာ မငး္လွၿမိဳ႕သူေဌးဦးမႈိသည္ လူႀကီးမ်ားအထဲတြင္ တစ္ေယာက္အပါအ၀င္ျဖစ္၏။ ဦးမႈိက ၄င္းေယာက်ာ္းပ်ိဳကို ေသခ်ာစြာၾကည့္ၿပိး “မင္းဘာျဖစ္လုိ႔ လက္စြပ္ႏွစ္ကြင္းဆင့္ ၀တ္ရသလဲ၊ ဘာအေၾကာင္းရွိလုိ႔လဲ၊ အခုခြ်တ္ပစ္လုိက္” ဟုေျပာရာ ၄င္းေယာက်ာ္းပ်ိဳက “ကြ်န္ေတာ္မသိလုိ႔ မွားမိတယ္ ဘႀကီးရယ္” ဟုေျပာကာ လက္စြပ္မ်ားကို ကပ်ာကယာခြ်တ္ ၿပီး အိတ္ထဲသို႔ထည့္၍ထားလုိက္၏။
ဦးမႈိအား“ဤသူငယ္ႏွင့္ ဘာေတာ္သလဲ”ဟုအျခားလူႀကီးတစ္ေယာက္က ေမးၾကည့္ရာ “ဘားမွမေတာ္ပါ”ဟု ဦးမႈိကျပန္၍ ေျပာေလသည္။ ထိုေယာက်ာ္းပ်ိဳေက်းေတာသားကေလးမွာ လ်င္ျမန္ၾကည္ျဖဴစြာနာခံသည့္အတြက္ေၾကာင့္ အျခားလူႀကီးလူေကာင္းမ်ား၏ ခ်ီးမြမး္ျခင္းကို ခံရေလသည္။ မလိမၼသူ ျဖစ္ေခ်က“ခင္ဗ်ားႏွင့္ဘာဆုိင္သလဲဗ်ာ၊ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ရွိလုိ႔၀တ္တာ” ဟု ျပန္၍ေျပာေကာင္းေျပာေပလိမ့္မည္။ လိမၼာေသာေယာက်ာ္းပ်ိဳသည္ကားဤသိို႔မေျပာ။ ေက်းဇူးတင္ေသာ အမႈအရာႏွင့္လ်င္ျမန္စြာ နားေထာင္လုိက္ေလသည္။
