" ညူိႏိုင္းတုိင္ပင္ျခင္း္ "

မိသားစုတစ္စုမွာ (၈)ႏွစ္အရြယ္ သားငယ္ေလးတစ္ေယာက္ ၇ွိပါတယ္။ တစ္ေန႔က်ေတာ့ ဒီသားငယ္ေလးဟာ ေက်ာင္းစာေမးပြဲမွာဆုရတယ္။ သူဆုယူရမယ့္အေၾကာင္းကို သူ႔ရဲ႕အေမ ရယ္ အေဒၚရယ္ အဖြားရယ္ကို ေျပာျပလုိက္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဆုယူရမယ့္ ေန႔မတုိင္ခင္မွာ သားငယ္ေလးအတြက္ သူ႔အေမဟာ ဆုယူ၀တ္စံုတစ္စံုကို ၀ယ္လာခဲ့တယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ၀ယ္လာတဲ့ ၀တ္စံုကို သားငယ္ေလးအား ၀တ္ခုိင္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေဘာင္းဘီဟာ ႀကီးေန ေတာကို ေတြ႕ရတယ္။ ေစ်းကိုျပန္၀ယ္ဖုိ႔ အခ်ိန္ကလဲမရေတာ့ဘူး။ မနက္ျဖန္ဆိုရင္လဲ ဆုယူရ ေတာ့မွာျဖစ္တယ္။ အဲဒီအတြက္ အဖြားနဲ႔ အေဒၚကလဲ စိတ္ပူသြားတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ညအိပ္အခ်ိန္ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ အားလံုးအိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ သားငယ္ေလးရဲ႕အေမက ေဘာင္းဘီ ကို ထားရာ ေနႏရာကယူၿပီး လက္တစ္လံုးေလာက္ ကတ္ေက်းနဲ႔ျဖတ္ကာ နႈတ္ခမ္းသားေတြ ကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ျပန္လည္ ခ်ဳပ္ေပးလုိက္တယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ ေသခ်ာစနစ္တက်ေခါက္ၿပီး ဘီရုိထဲကို ျပန္ထည့္ထားလုိက္တယ္။ ျပီးတာနဲ႔ အိပ္ရာထဲ၀င္ၿပီး ျပန္အိပ္လုိက္ပါတယ္။ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ သားငယ္ေလးရဲ႕အေဒၚက တေရးႏိုးလာၿပီး သားငယ္ေလးရဲ႕ ေဘာင္းဘီ ရွည္ေနမွန္းသိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ သူကလဲဘီရုိထဲက အသာထုတ္္ၿပီး လက္ႏွစ္လံုးခန္႔ ကတ္ေက်းနဲ႔ ျဖတ္ကာ စန္စ္တက် ျပန္လည္ ခ်ဳပ္လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ ေဘာင္းဘီကို သပ္ သပ္ရပ္ရပ္ ေခါက္ၿပီးဘီရုိထဲကို ျပန္လည္ထည့္ လုိက္ပါတယ္္။ ၿပီးတာနဲ႔ အိပ္္ရာထဲအသာအရာ ၀င္အိပ္လိုက္ပါတယ္။
အဲဒီလုိနဲ႔ ညသန္ေခါင္ေရာက္ေတာ့ အဖြားက အိပ္ရာကႏိုးလာ ျပန္ပါတယ္။ အိပ္ယာကႏိုးႏိုး ျခင္း သူ႔ေျမးရဲ႕ ေဘာင္းဘီရွည္ေနတာကို သတိရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူကလဲေဘာင္းဘီကို ထုတ္ၿပီး ကတ္ေက်းနဲပလက္ႏွစ္လံုုးေလာက္ ညွပ္ကာ စနစ္တက်ျပန္လည္ခ်ဳပ္ၿပီး ဘီရိုထဲကို ထည့္သိမ္း ထားလုိက္ျပန္ပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ေနာက္ေန႔ ဆုသြားယူမယ့္ အခ်ိန္ကို ေရာက္လာခဲ့ တယ္။ အေမရယ္ အဖြားရယ္ အေဒၚရယ္ သံုးေယာက္ဟာ သားငယ္ေလးကို ေဘာင္းဘီ၀တ္ ေပးလုိက္ပါတယ္။ သူတို႔ သံုးေယာက္စလံုး မ်က္လံုးအျပဴးသား အံ့ၾသသြားၾကတယ္။ ဘာ ေၾကာင့္လည္းဆုိေတာ့ သူတို႔ျဖတ္ထားတာထက္ကို အရမ္းတိုေနတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ တယ္။ အေမရယ္ အဖြားရယ္ အေဒၚရယ္ သံုးေယာက္စလံုးဟာ ဘယ္သူ႔ကိုမွမေျပာဘဲ ညွိႏႈိင္းတုိင္ပင္ျခင္း မျပဳပဲျပန္လည္ ျပင္ခ်ဳပ္ခဲ့တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ေဘာင္းဘီအရမ္းတုိသြားရ ျခင္းျဖစ္တယ္။ သူတို႔ သံုးေယာက္ဟာ သားငယ္ေလးအတြက္ အဆင္မေျပမွာကိုပဲ စိတ္ပူတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ေစတနာေကာင္းနဲ႔ ျပင္ဆင္ေပးခဲ့တာဟာ အေျခအေနကို ပိုမိုဆုိးရြား လာေစခဲ့တယ္လုိ႔ ေျပာခ်င္တာပါပဲ။ အကယ္၍ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦးလွိႏႈိင္းတုိင္ပင္ၿပီးေတာ့ သာလုပ္မယ္ဆုိလွ်င္ ဒီ့ထက္ေကာင္းတဲ့ စနစ္တက်ရွိတဲ့ ေဘာင္းဘီေကာင္းတစ္ထည္ကို လုပ္ေဆာင္ေပးႏိုင္မွာပဲ ျဖစ္တယ္။ အထက္ပါ ဥပမာရဲ႕ဆိုလုိရင္း အဓိပၸာယ္ကေတာ့ အဖြဲ႔အစည္းနဲ႔ လုပ္ရမယ့္ကိစၥေတြကို ေဆြးေႏြးတုိင္ပင္ျခင္းမျပဳပဲ ကိုယ္စီအသိတရားျဖင့္ ကိုယ့္ရူေထာင့္ကေန ကိုယ္လုပ္မယ္ဆုိလွ်င္ (ညူိႏိႈင္းတုိင္ပင္မႈ မရွိဘူးဆုိလွ်င္) ေကာင္းက်ိဳးမွ သည္ ဆုိးက်ိဳးအသြင္ေျပာင္းလဲသြားႏိုင္ ပါတယ္။

အရူံးစိတ္
ဘ၀မွာ အဆံုးအျဖတ္ေပးသင့္တဲ့အခ်ိန္မွာ မေပးဘူးဆိုလွ်င္အခ်ိန္လြန္သြားမယ္။ လုပ္သင့္ လုပ္ထုိက္တာကို မလုပ္ဘဲ လြယ္တာကိုလုပ္မိလွ်င္ ေနာင္မွာ မလြယ္တာေတြနဲ႔ပဲ နိဂံုးခ်ဳပ္ရ လိမ့္မည္။ လူတုိင္းဟာ ဘ၀တစ္ခုရဲ႕ အျမင့္ဆံုးေနရရာကို မွန္းဆတတ္ၾကတယ္။ ဒီထက္ပိုၿပီး ေကာင္းတဲ့ေနရာ၊ ဒီထက္ပိုမိုက်နစြာ ပိုမိုျမင့္မားစြာ မွန္းဆတတ္ၾကပါတယ္။ မွန္းဆရုံသာ မွန္းဆတတ္ၾကၿပီး တကယ္လက္ေတြ႕မွာေတာ့ ပိုင္ဆုိင္မႈေသးေသးေလးေတြကို မစြန္႔ႏိုင္ၾက တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ မွန္းဆထားသေလာက္ ခရီးမေပါက္ၾကပါဘူး။ အတၱ-ပရမခြဲမခြာ အျပန္အ လွန္ေက်းဇူးျပဳတဲ့အရာကိုသာ ေရြးခ်ယ္မည္ဆုိလွ်င္ ဘ၀မွာ ပူပန္ေသာကေတြ ဒီေလာက္မ်ား မွာ မဟုတ္ပါဘူး ေမြးရာပါ အရူံးစိတ္ပါလာတဲ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ ဘာလုပ္လုပ္ျဖစ္မွာ မဟုတ္ ဘူးဆိုတဲ့ စိတ္ပဲ စြဲေနတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ သူဘာလုပ္လုပ္မျဖစ္တာပါ။ သူမ်ားေတြလုပ္ေနတာ ျမင္ရင္လဲ ေဟ့...သြားမလုပ္နဲ႔ ဒုကၡေရာက္သြားမယ္ေနာ္ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ မင္းရူံးလိမ့္မယ္၊ မင္းမုိးကိုဒူးနဲ႔ မတိုက္ပါနဲ႔ကြာ နားမေယာင္စမ္းပါနဲ႔။ မမိုက္မဲ စမ္းပါနဲ႔။ သူငယ္ခ်င္ဆိုၿပီး အက်ိဳး လုိလားသည့္ဟန္ပန္ျဖင့္ ေျပာတတ္ၾကတယ္။ ရူံးစိတ္ေမြးထားသူမွာ ဘာပဲလုပ္လုပ္ ေၾကာက္ စိတ္နဲပ သံသယႏွစ္ခုတြဲေနတယ္။ ျဖစ္မွျဖစ္ပါ့မလား။
အေျခအေန ပိုဆုိးသြားမလား။ လူေတြကငါ့ကို ၀ိုင္းေျပာၾကမလားဆိုတဲ့ “လား” ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔
အခြင့္အလမ္းေတြနဲ႔ ေ၀းရာကိုထြက္ေျပးခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ေမာ္စီတုန္း မၾကာခဏ ေျပာတတ္တဲ့ စကားတစ္ခုရွိတယ္။ ေတာင္းလုိ႔ရရင္ရ ေတာင္းလုိ႔မရရင္ တုိက္ယူမယ္။ စစ္တုိက္တယ္၊ ရူံးတယ္၊ ထပ္တုိက္တယ္။ ထပ္ရူံးတယ္။ ေနာက္အထပ္ထပ္တုိက္ျပန္တယ္။ ေနာက္ဆံုးေအာင္ ပြဲ ရေတာ့တာပဲေပါ့။ ကိုယ့္ကံၾကမၼာကိုယ္ဖန္တီးပါ။ မဟုတ္လုိ႔ကေတာ့ သူမ်ားက ဖန္တီးသြား လိမ့္မယ္။ ငါလုပ္ႏိုင္တယ္ ဆုိတဲ့စိတ္မေမြးေသးသေရြ႕ ကိုယ္မလုပ္ခ်င္တာေတြကိုပဲ လုပ္ေနရ လိမ့္ဦးမယ္။ ရူံးနိမ့္သူက ေလာကႀကီးကို ၾကိမ္ဆဲတယ္။ ေအာင္ျမင္လုိသူက ေလာကႀကီးကို စိမ္ေခၚတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ဘာမွစားစရာမရွိပဲ ထုိင္ေနမယ့္အစား အျပင္ထြက္ၿပီး လႈပ္လႈပ္ရွားရွားနဲ႔ သြားေနတာကမွ ဘ၀မွာအဓိပၸာယ္ရွိေသးတယ္။ အျပင္ထြက္ၿပီးစီးပြားရွာ တယ္။ တစ္ႀကိမ္ႏွစ္ႀကိမ္ အခက္အခဲျပႆနာေတြ႕ၿပီဆုိတာနဲ႔ ယခင္ေနႏရာေဟာင္းကိုပဲျပန္ သြား ခ်င္တဲ့စိတ္ ျဖစ္ေပၚလာတတ္ၾကတယ္။ လုပ္ငန္းေဟာင္းေတြကို ျမန္ျမန္စြန္႔စားႏိုင္ေလ။ လုပ္ငန္းအသစ္နဲ႔ နီးေလေလပဲျဖစ္တယ္။ လမ္းသစ္ကို ရွာ၇င္းနဲပ မိတ္ေဆြသစ္ကိုဖြဲ႕သြားပါ။ သင့္ကို အကူအညီေပးပါလိမ့္မယ္။ ဒုကၡဆိုတာ ၾကည့္လုိက္ရင္ေတာ့ ေၾကာက္စရာခ်ည္းပဲ။ တကယ္ျဖတ္သန္းသြားလာၾကည့္မွ ဘာမွမရွိတာကို ေတြ႕ရလိမ့္မယ္။ ဒုကၡဟာႏွင္းထုႀကီးနဲ႔တူ တယ္။ အေ၀းကေနၾကည့္လုိက္ရင္ ပိန္းေမွာင္ေနတယ္။ ျဖတ္သန္းသြားလာၾကည့္လုိက္၇င္ ဘာမွ မရွိတာကို ေတြ႕ရလိမ့္မယ္။ သင့္ရဲ႕စိုးထိတ္ေနမႈေတြကိုဖယ္ရွားၿပီး ဒုကၡေတြကို ျဖတ္သန္းသြားလာမယ္ဆုိရင္ သင္လုိခ်င္တဲ့ ခ်မ္းသာျခင္းသုခႏွင့္ လြတ္လပ္ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းကို ရရွိပါလိမ့္မယ္။ ပတ္၀န္းက်င္သစ္၊ ေရေျမသစ္ကို ေရာက္္ရွိလာၿပီဆိုတာနဲ႔ အေတြးသစ္၊ အျမင္သစ္၊ မိတ္ေဆြသစ္ေတြ ထပ္မံရရွိလာမည္ျဖစ္တယ္။ အေျပာင္းအလဲအသစ္ဆိုတာ ကိုယ့္ကိုဒုကၡေပးႏိုင္တယ္လုိ႔ သင့္အေနနဲ႔ ထင္ေကာင္းထင္မယ္။
ဒါေပမဲ့ သင့္ကိုအေတြ႕အၾကံဳအသစ္တစ္ခု ထပ္မံရရွိေအာင္သူက တြန္းအားေပးတာပဲျဖစ္ တယ္။ ေရာက္ရွိလာတျ့ ပတ္၀န္းက်င္ေပၚမွာ ယခင္ကထားရွိခဲ့တဲ့ မေကာင္းတဲ့စိတ္မ်ိဳးေတြ ဘယ္ေတာ့မွ မေမြးေတာ့ပါနဲ႔။ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္ကလူေတြကို ေျပာင္းလဲေစခ်င္လွ်င္ ကိုယ့္ကို ကိုယ္အရင္ေျပာင္းလဲလုိက္ပါ။ ကိုယ့္ေရွ႕မွာ ေ၇ာက္လာတဲ့လူေတြအားလံုးကို ညီအစ္ကိုေမာင္ ႏွမသဖြယ္ဆက္ဆံပါ။ မိတ္ေဆြစိတ္နဲ႔ ဆက္ဆံလွ်င္ သူတို႔ကလည္း မိတ္ေဆြအျဖစ္ႏွင့္ ကိုယ့္ကို ဆက္ဆံလာလိမ့္မယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဆံုးျဖတ္မခံလုိတဲ့ အရာေတြနဲ႔ သူတစ္ပါးကို သြားၿပီး မဆံုးျဖတ္ပါႏွင့္။ ေထာင့္က်ဥ္းက်ဥ္းကိုေရွာင္ပါ။ ေခ်ာင္ပိတ္မိေနသူကို အႏုိင္မယူပါ ႏွင့္။ ဒါဟာရူံးရင္လည္းရူံးတာပဲ။ ႏိုင္ရင္လည္း ႏိုင္တာပါပဲ။ တစ္ဖက္လူကို ႏႈတ္ျပိဳင္ေျပာတဲ့အ ခါ သူနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကို အေျခအျမစ္မရွိတာေတြ၊ ေခ်းေျခာက္ေရးႏူးဟာ ယိုေပါက္ေတြ ျပည့္ႏွက္ေနတာကို မိမိကပယ္ပယ္နယ္နယ္ ေထာက္ျပရတဲ့အခါအေတာ့္ကို ပီတိျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ႏိုင္ခဲ့တဲ့လူဟာတစ္ေန႔ ရူံးရေတာ့မွပဲဆိုတာ သူမစဥ္းစားမိလုိက္ပါ။ ဥပမာ ေလးတစ္ခုေျပာျပမယ္။ မနက္(၇း၀၀)နာရီ ေနထြက္ၿပီဆုိတာနဲ႔ ေနထြက္ရာ အေရွ႕အရပ္္ကို သင္မ်က္ႏွာမႈလုိက္ပါ။ ေနမင္းႀကီးဟာ သင့္ေရွ႕တည့္တည့္မွာ ရွိေနတာေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္။ မြန္းတည့္ (၁၂း၀၀)နာရီမွာ ညေန(၅း၀၀)နာရီ အခ်ိန္ဆိုလွ်င္ သင့္ေရွ႕တည့္တည့္မွာ ေနမင္းႀကီးမရွိေတာ့ပါဘူး။

" စြန္႔လႊတ္သင့္တာကိုမစြန္႔လႊတ္လွ်င္ သင္ဟာအရူံး္ "

လူျဖစ္လာၿပီဆုိလွ်င္ ကုိယ့္အနားမွာရွိတဲ့ လူေတြအားလံုးေပၚ၌ေသာ္၄င္း၊ ပတ္၀န္းက်င္ လူ႔ေဘာင္အဖြဲ႕အစည္းကလူေတြကို တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦးအျပန္အလွန္ ယံုၾကည္မႈတည္ေဆာက္ရ မည္ျဖစ္တယ္။ ကိုယ္ရရွိပိုင္ဆုိင္ေသာ ဓနဥစၥာေငြေၾကးမ်ားဟာ မိမိဘ၀ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါး ခ်မ္း သာရန္အတြက္ အဓိကလုိအပ္ခ်က္ပင္ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ခ်မ္းသာျခင္းကို အျပည့္အ၀ ပိုင္ဆုိင္ႏိုင္ဖုိ႔အတြက္ သင့္ကို စိတ္ေစရာအတုိင္း ဖန္တီးေပးၾကတဲ့ အေျခြအရံမ်ားသည္လည္း ရွိၾကမည္သာျဖစ္ပါတယ္။ အေျခြအရံဆုိတဲ့ သေဘာတရားသည္ ေျခြမွာသာလွ်င္ ရံၾကတဲ့အ တြက္ေၾကာင့္ ေပးသင့္ေပးထုိက္သည္ကို သမၼာအာဇီ၀နည္းျဖင့္ ေပးၾကရလိမ့္မယ္။ သမၼာအာဇီ ၀ျဖင့္ ဓနဥစၥာေငြေၾကးမ်ားကို ရွာေဖြျခင္းဟာ လုပ္သင့္လုပ္ထုိက္တဲ့ အလုပ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သမၼာအာဇီ၀ျဖင့္ရရွိထားေသာ ဓနဥစၥာေငြေၾကးကို ကိုယ့္ရဲ႕အေျခြအရံမ်ားအေပၚမွာ ေပးသင့္ ေပးထုိက္ပါလွ်က္ကယ္ႏွင့္ ေလာဘသကၠာယစိတ္ေၾကာင့္ မေပးပဲေနပါက သမၼာအာဇီ၀ျဖင့္ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းျပဳတဲ့ ပုဂၢိဳလ္လုိ႔မဆုိႏိုင္ပါဘူး။ မိမိရရွိထားေသာ စည္းစိမ္ခ်မ္သာမွန္ သမွ်ဟာ မိမိဦးေႏွာက္ဥာဏ္အားကိုးသံုးၿပီး ေအာက္ေျခလူတန္းစားျဖင့္ တည္ေဆာက္ထားရ တဲ့ အိမ္တစ္အိမ္ႏွင့္တူပါတယ္။ ဘ၀ေပး အေျခအေနေၾကာင့္ မလြဲဲသာလုိ႔ မိမိထံမွာ အလုပ္အေကြ်းျဖင့္လာေရာက္ လုပ္ေပးရတဲ့ လူရဲ႕အေပၚမွာ အေသးအမႊားကိစၥကအစ ေငြ ေၾကးတြက္ခ်က္ စာရင္းဇယားျပၿပီး သူ႔ပိုင္ဆုိင္မႈထဲမွ ႏႈတ္ယူျခင္းမ်ားကိုလည္း မျပဳလုပ္ရပါ ဘူး။ ေအာက္ေျခ လူတန္းစားဆုိတာ သူ႔ဘ၀ရပ္္တည္ႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ ဘ၀တစ္ခုလံုးကို သင့္ထံ ပံုအပ္ခဲ့ရတယ္။ သင့္ရဲ႕ေစာင့္ေရွာက္မႈေၾကာင့္ ေက်းဇူးတရားကိုနားလည္ၿပီး သင့္အလုိက်စိတ္
ေစရာလုပ္ေပးမည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။
အဲဒီလုိလုပ္ေပးပါလွ်က္နဲ႔ အေသးစိတ္ကအစ တြက္ခ်က္ေနမည္ဆုိလွ်င္ သင္ပဲဆံုးရူံးနစ္နာရ မည္ျဖစ္တယ္။ အျဖစ္အပ်က္ကေလးတစ္ခုကို ေျပာျပခ်င္ပါေသးတယ္။ စာေရးသူတို႔ရဲ႕ အရပ္ ေဒသမွာ ေငြေၾကးခ်မ္းသာတဲ့ အရာရွိအမ်ိဳးသမီးႀကီးတစ္ဦးရွိပါတယ္။ သူ႔မွာအစိုးရဌာနက ေပးထာေသာ မာစတာဂ်စ္ကား အစိမး္ေလးတစ္စီးလည္း ရွိပါတယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့ သူ႔ကား ဒရုိင္ဘာနဲ႔အတူ ထိုဂ်စ္ကားအစိမး္ေလးနဲ႔ပင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကို အလုပ္ကိစၥနဲ႔ ထြက္လာခဲ့ၾက တယ္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေရာက္ေတာ့လည္း သူ႔ကားသမားက ထုိအမ်ိဳးသမီးႀကီး သြားခ်င္တဲ့ေနရာ မွန္သမွ်ကို မညည္းမညဴလုိက္လံ ပို႔ေဆာင္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူဟာတစ္လမ္းလံုး သူ႔ဒရုိင္ဘာကို ထမင္းလဲမေကြ်းဘူး။ သူ႔ဟာသူ၀ယ္စား၊ ကိုယ့္ဟာကိုယ္စား၊ ကားသမားကို လခေပးထားတာပဲဆိုတဲ့ အသိစိတ္နဲ႔ အားနာလုိ႔ေတာင္ မုန္႔ဟင္းခါး ေခၚေကြ်းေဖာ္မရဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေန႔မွာေတာ့ သူ႔ကိုထမင္းဆုိင္ေကာင္းေကာင္း တစ္ဆုိင္ပို႔ခုိင္းပါတယ္။ ထမင္းဆုိင္ ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ ေရာ့နင္ကေတာ့ မုန္႔ဟင္းခါးသြားစားဆုိၿပီး ေငြ(၂၀၀)က်ပ္ ထုပ္ေပးလုိက္ပါ တယ္။ မုန္႔ဟင္းခါးစားၿပီးလွ်င္ ကားနဲ႔ဒီဆုိင္ေရွ႔မွာလာၿပီး ေစာင့္ေနပါလုိ႔မွာလုိက္တယ္။ ကား သမားလည္း အရာရွိအမ်ိဳးသမီးႀကီးကို ထမင္းဆုိင္မွာထားၿပီး ဆီအေရာင္းအ၀ယ္လုပ္တဲ့ဆုိင္ ကို ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ ဆီဆုိင္ေရာက္ေတာ့ ကားေပၚပါလာတဲ့ ဆီထဲမွေနၿပီး ဆီဂါလံ(၂၀)ကို ထုတ္ေရာင္းလုိက္ပါတယ္။ ကားသမားလည္း ေငြ (၅)ေသာင္းေလာက္ရသြားပါတယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ သူ႔အမ်ိဳးသမီးအရာရွိစားတဲ့ ဆုိင္ထက္ႀကီးေသာ စားေသာက္ဆုိင္မွာ သြားၿပီးေတာ့ ေကာင္း ေကာင္း စားေသာက္ပစ္လုိက္ပါတယ္။ ဒီအျဖစ္အပ်က္ဟာ တစ္ကယ္ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ေသာ အျဖစ္ အပ်က္ပင္ျဖစ္ပါတယ္။ စာေရးသူက အဲဒီကားသမားကို ေမးၾကည့္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔ အဲ့ဒီလုိ လုပ္တာလည္ေမးေတာ့ သူခုိင္းတာေတြလဲ လုပ္ရေသးတယ္။ ဘယ္စားေသာက္ဆုိင္ထဲသြား သြား သူတစ္ေယာက္ထဲပဲစားတယ္။ သူ႔ကို အားနာလုိ႔ေတာင္ ေခၚေဖာ္မရဘူး။ သူကပ္ေစးႏွဲ မွန္းကိုလည္း အရင္ကတည္းက သိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္အရပ္ကိုယ့္ေဒသမွာဆုိလွ်င္ ခြင့္လႊတ္ႏိုင္တယ္။ ယခုက်ေတာ့ ကိုယ့္အရပ္ကုိယ့္ေဒသလဲ မဟုတ္ဘူး။ သူေခၚလို႔လဲလုိက္ လာရေသးတယ္။ စားဖုိ႔မရွိလုိ႔ ပိုက္ဆံေတာင္းလွ်င္လဲ နင့္လခထဲကျဖတ္မွာေနာ္။ နင့္လခထဲက ျဖတ္မွာေနာ္ဆိုၿပီး တဖြဖြေျပာပါတယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ေစတနာကို ဒီေလာက္ပဲေစာ္ကားရသလား။ ကိုယ့္၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေပၚမွာ ဒီေလာက္ပဲ အလုိက္သိမႈ ၾကင္နာမႈ၊ စာနာမႈေခါင္းပါး ရသလားဆုိၿပီး အျမင္ကတ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ယခုလုိ လုပ္လုိက္တာပဲလုိ႔ သူကေျပာပါတယ္။
ဒီလုိထုတ္ေရာင္းလုိက္တာ သူမသိဘူးလားေမးေတာ့ သူက ကားအေၾကာင္းနားမလည္ဘူး။ ဘယ္နွစ္မုိင္ေမာင္းလွ်င္ ဆီဘယ္ေလာက္ကုန္လဲဆိုတာ သူမသိဘူး။ ကားသမားေျပာတဲ့အ တုိင္းပဲ ဆီဘယ္ေလာက္ကုန္ကုန္ သူကထည့္မယ္။ အဲဒါက်ေတာ့ သူမႏွေျမာဘူး။ ကားသမားကို ထမင္း(၅၀၀) ဖုိးေလာက္ေကြ်းရမွာက်ေတာ့ ႏွေျမာတယ္။ လခထဲကျဖတ္မယ္ ခဏခဏေျပာတယ္။ အကယ္၍သာ သူအလုိက္သိခဲ့မယ္ဆုိလွ်င္ သူ႔အေပၚမွာ ဒီလုိမ်ိဳးမလုပ္ပါ ဘူးလုိ႔ သူက စာေရးသူကို ေျပာျပပါတယ္။ ဒီလုိေျပာျပတာကလည္း စာေရးသူႏွင့္ အလြန္ရင္း ႏွီးတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ဒီအျဖစ္အပ်က္ကေလးကို သူေျပာျပတာပါ။
ဒါေၾကာင့္ မိမိအေပၚေကာင္းတဲ့ ေစတနာထားသူေတြအေပၚ မိမိကလည္း စစ္မွန္ေသာေစတနာ ေလးေတြထားၾကရမယ္။ ဘာမဟုတ္တာေလးေတြကိုတြန္႔တုိေနၿပီး စြန္႔လႊတ္သင့္တာေတြကို မစြန္႔လႊတ္ႏိုင္ခဲ့ရင္ေတာ့ ထုိ႔ထက္ပိုတဲ့ ဆံုးရူံးမႈေတြရွိလာႏုိင္ပါတယ္။ ဆိုလုိတာကေတာ့ ေပး သင့္ေပးထုိက္တာကို မေပးဘဲ အေသးအဖြဲ ေလးေတြကအစ ႏွေျမာတြန္႔တုိ ေနမယ္ဆုိလွ်င္ ႀကီးစြာေသာ ဆံုးရူံးမႈႏွင့္ ႀကီးစြာေသာ ေပးဆပ္မႈေတြကို တန္ျပန္ခံၾကရတယ္ေလ။

" အဆင့္ျမင့္ကားႀကီးႏွင့္ သူေဌးႀကီးပံုျပင္ "

သူေဌးႀကီးတစ္ေယာက္ဟာ အလြန္အင္မတန္မွ အဆင့္ျမင့္ေသာလွပတဲ့ ကားႀကီးတစ္စီးကို ပိုင္ဆုိင္ထားပါတယ္။ သူေဌးႀကီးဟာ အသက္ကလည္းႀကီးၿပီျဖစ္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ သူအင္မ တန္မွ ႏွစ္သက္တဲ့ သူကိုယ္တုိင္တီထြင္ထားတဲ့ကားႀကီးကို စိတ္ခ်ရတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို အေမြေပးထားခဲ့ခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီကားကိုပိုင္ဆုိင္မယ့္သူက ရုိးသား၊ ႀကိဳးစားတဲ့ လူျဖစ္ ရမယ္။ ဒီကားနဲ႕ပတ္သတ္လုိ႔ ပ်က္စီးခ်ိဳ႕ယြင္းသြားလုိ႔ရွိရင္ ကားမွာသံုးတဲ့ ၀က္အူေသးေသး ေလးမွအစ တစ္ပံုစံတည္းျဖစ္ေအာင္ တီထြင္ဖန္တီးႏုိင္တဲ့ လူျဖစ္ရမယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီကားႀကီး ကို လႊဲအပ္အေမြေပးဖုိ႔အတြက္ သင္ယူခ်င္တဲ့စိတ္လည္းရွိမယ္။ ရုိးသားႀကိဳးစားတဲ့ လူတစ္ ေယာက္လည္း ျဖစ္ရမယ္ဆုိတဲ့ လူမ်ိဳးကို ၿမိဳ႕ရြာေတြမွာ လွည့္ၿပီးရွာပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ သူေဌးႀကီး ဟာ အလြန္အင္မတန္မွ ဆင္းရဲလွတဲ့ ရြာေလးတစ္ခုကို ေရာက္ရွိသြားပါတယ္။ အဲသည္ရြာ ေလးတစ္ရြာမွာ အသက္နွစ္ဆယ္ခန္႔ရွိတဲ့ ဆင္းရဲလွတဲ့ လူငယ္ေလးဟာ သံျပားတစ္ခ်ပ္ကို ကေလးကစားစရာ ကားပံုစံတစ္ခုကို ျပဳလုပ္ေနပါတယ္။
ဒီလူငယ္ေလးဟာ ပစၥည္းကိ၇ိယာ အစံုအလင္မရွိဘဲနဲပ ခဲရာခဲဆစ္ လုပ္ေနျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကို သူေဌးႀကီးကျမင္ေတာ့ အလြန္သေဘာက် သြားပါတယ္။ “ ေဟ့...လူေလး၊ မင္း ၾကည့္ရ တာ ကားနဲ႔ပတ္သတ္လုိ႔ ၀ါသနာပါတဲ့ သေဘာရွိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ “ေဟာ...ဟိုမွာျမင္ေနရတဲ့ ကားႀကီးမ်ိဳးေရာ မလုိခ်င္ဘူးလားလုိ႔” ေမးလုိက္ပါတယ္။“ဟာ...အဘဘ ကလည္း ကြ်န္ေတာ္ က အဲလုိကားမ်ိဳၚမွ မလုပ္တတ္တာလုိ႔” ေျပာလုိက္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ သူေဌးႀကီးက “ကားလုပ္ရ တာ ဘာမွမခက္ဘူး။ သင္ယူခ်င္း တဲ့စိတ္ပဲခက္တာ...မင္းမွာသာ သင္ယူခ်င္တဲ့စိတ္ရွိရင္ ဒီကာလုပ္ပံုလုပ္နည္းေတြကို ငါသင္ျပေပးမယ္လုိ႔” ေျပာလုိက္ပါတယ္။ လူငယ္ေလးက အရမ္း ၀မ္းသာသြားတယ္။ “တကယ္ေျပာတာလား အဘ” “ေအး...တကယ္ေျပာတာေပါ့” ဒါဆုိရင္ ကြ်န္ေတာ္လုိက္သင္မယ္လုိ႔” လူငယ္ေလးက ေျပာလုိက္ပါတယ္။ သူေဌးႀကီးက လူငယ္ေလး ကိုအရမ္းသေဘာက်သြားတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ သူ႔ရဲ႕အိမ္ကိုေခၚသြားခဲ့တယ္။ သူေဌးႀကီးဟာ သူ႔ရဲ႕အိမ္ေရာက္ေတာ့ ေတာသားလူငယ္ေလးအတြက္ အခန္းတစ္ခန္းႏွင့္ စားစရာမ်ားကို စီစဥ္ထားရွိေပးပါတယ္။ သူေဌးႀကီးဟာ မုိးလင္းကေနမိုးခ်ဳပ္ထိ ကားနဲ႔ပတ္သတ္တဲ့ ၀က္အူ၊ သံေခ်ာင္း၊ သံျပား၊ အင္ဂ်င္ စသည့္ပစၥည္းမ်ားကို ထုပ္လုပ္ပံု၊ ထုတ္လုပ္နည္း စနစ္တက် လူငယ္ေလးကို သင္ျပေပးပါတယ္။ အဲဒီလုိနျပ ေန႔စဥ္ရက္စက္ဆုိသလို ကားနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ပညာေတြကို သင္ျပေပးပါတယ္။ ကားတည္ေဆာက္ဖုိ႔အတြက္ လုိအပ္တဲ့ပစၥည္း ထုတ္လုပ္ ၿပီးတဲ့အခါ အဆင့္ျမင့္ကားႀကီးကိုတည္ေဆာက္ပါတယ္။ အဲဒီလုိတည္ေဆာက္ၿပီးတဲ့အခါ ကားကိုေမာင္းၾကည့္ပါတယ္။ ကားေမာင္းလုိ႔ရၿပီဆုိတာနဲ႔ စက္ျပင္ဂိုေဒါင္ထဲကို သြင္းၿပီးကား ႀကီးကို တစ္စစီျပန္ ျဖဳတ္ခုိင္းပါတယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ တစ္ခါျပန္တပ္ခုိင္းပါတယ္။
ဒီလုိတပ္လုိက္ ျဖဳတ္လုိက္ စက္ႏႈိးလုိက္ႏွင့္ေလ့က်င့္လုိက္ရာ ေတာသားလူငယ္ေလးမွေနၿပီး အဆင့္ျမင့္ကား ထုတ္လုပ္တဲ့သူ တစ္ေယာက္အျဖစ္ ကြ်မ္းက်င္သြားခဲ့ပါၿပီ။ ဒီလုိကြ်မ္းက်င္ သြားတာကို သူေဌးႀကီး ကၾကည့္ၿပီးအလြန္ပဲ သေဘာက်ေက်နပ္သြားပါတယ္။ သူေဌးႀကီးက လူငယ္ေလးကို ေမးလုိက္ပါတယ္။ “လူေလး...မင္းအေနနဲ႔ ဒီလုိအဆင့္ျမင့္ကားႀကီး မ်ိဳးမလုပ္ တတ္ပါဘူးလုိ႔ ေျပာလုိ႔ရေသးလား” “ဟုတ္ကဲ့...အဘမရေတာ့ပါဘူး” “ေအးေလ ဟိုတုန္းက မင္းကသင္မွမသင္ရေသးတာ အခုေတာ့သင္ၿပီးသြားၿပီဆုိေတာ့ တတ္ေျမာက္သြားၿပီေပါ့။ ငါ မင္းကို ေမးပါရေစအံုး။ ဒီကားႀကီးကို မငး္မစီးခ်င္ဘူးလား...” “ဟာ...အဘကလည္းဒီကားနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔မတန္ပါဘူးလို႔ ေျပာလုိက္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ သူေဌးႀကီးက “မင္းက ဒီကားနဲ႔ မတန္ဘူးလုိ႔ ထင္ေနတာပါ။ ကားေတာင္မွ မင္းကိုယ္တုိင္ တီထြင္တတ္ၿပီဆုိေတာ့ ဒီကားနဲ႔မင္း နဲ႔မထုိက္ တန္ဘူးဆုိရင္ ဘယ္သူကလာၿပီး ထုိက္တန္ ႏိုင္ပါ့မလဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဘာမွထပ္ ေျပာမေနနဲ႔ေတာ့။ အခုမင္းဒီကားေပၚတက္ေတာ့ဆုိၿပီး သူေဌးႀကီးက ကားတံခါးကို ဆြဲဖြင့္ေပး လုိက္ပါတယ္။ လူငယ္ေလးက သူေဌးႀကီးကိုေၾကာက္ၿပီး ကားေပၚတက္ထုိင္လုိက္ပါတယ္။ ကားတံခါးလည္းပိတ္လုိက္ေရာ လူငယ္ေလးမွာ ၾကက္သီးေမႊးညွင္းမ်ားထေအာင္ လန္႕သြား ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ဒီကားမ်ိဳးကို သူတစ္ခါမွမစီးဖူးဘူး။ ကားဖင္ထုိင္ခံုနဲ႔ သူနဲ႔မ တန္ဘူးလုိ႔ ထင္ထားတယ္။ သူေဌးႀကီးက ကားေမာင္းတဲ့ ေနရာမွာ၀င္ထုိင္လုိက္ပါတယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ ကားကို ၿမိဳ႕ျပင္အေ၀းေျပးလမး္မႀကီးရွိရာ ေမာင္းႏွင္သြားပါေတာ့တယ္။ လူငယ္ေလး ရဲ႕စိတ္ထဲမွာ ကားေပၚမွာထုိင္လုိက္ေနေပမဲ့ ေလထဲမွာလြင့္ေျမာေနသလုိ ခံစားေနရပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ သူေဌးႀကီး ကသူ႔ကိုေမးလုိက္ပါတယ္။ “လူေလး...မင္းလည္း ဒီကားကို ေမာင္းမယ္ဆုိ ရင္ ျဖစ္လိမ့္မယ္ လုိ႔မေတြးမိဘူးလား” “ဟုတ္ကဲ့...အဘသင္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ ေမာင္းတက္ မယ္လုိ႔ထင္ပါတယ္” လုိ႔ေျပာလုိက္တယ္။ သူေဌးႀကီးဟာ ကားကိုရပ္လုိက္ပါတယ္။ ကားေပၚ ကဆင္းၿပီး လူငယ္ေလးႏွင့္ ထုိင္ခံုခ်င္း လဲထုိင္လုိက္ပါတယ္။ လူငယ္ေလးကို ကားေမာင္းတဲ့ ေနရာမွာ သူေဌးႀကီးက ထိုင္ခုိင္းလုိက္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္အလြန္ပင္ ေၾကာက္လန္႔ေနပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူကေျပာလုိက္ပါတယ္။ အဘ ကြ်န္ေတာ္ကားမောမင္းတတ္ပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္ကို ဒီမွာထုိင္ခုိင္းရတာလဲလုိ႔ ေမးလုိက္ပါတယ္။
ဒီေတာ့ သူေဌးႀကီးက “ေအး...မင္းကို ကားေမာင္းသင္ေပးမလုိ႔...ငါခုိင္းတဲ့ အတုိင္းလုိက္ၿပီး လုပ္ပါ။ ကားေသာ့ကိုဖြင့္ စက္ကိုႏႈိးပါ။ ဘာမွ စိတ္မပူပါနဲ႔။ မင္းရဲ႕ေဘးနားမွာ စိတ္ခ်ရတဲ့ကား ေမာင္းကြ်မ္းက်င္တဲ့ ဆရာေကာင္းတစ္ေယာက္ရွိေနတယ္လုိ႔ သေဘာထားပါ။ မင္းကားမ ေမာင္းတက္လည္း ဘာမွမပူနဲ႔။ မင္းကို ကားေမာင္းသင္ရင္းနဲ႔ငါပါ ကားေမာင္းကူေပးမွာပါ။ ဟုတ္ၿပီလား...ဟုတ္ကဲ့အဘ။ ဒီလုိနဲ႔ သူေဌးႀကီးဟာ သူ႔လက္နဲ႔ စတီယာတုိင္ကို ကိုင္ၿပီးကလပ္ကို ဘယ္လုိနင္းရတယ္။ လီဘာကို ဘယ္လုိ တင္၇တယ္။ စီယာတုိင္ကို ဘယ္လုိကိုင္ရတယ္။ လမ္းေတြရဲ႕ အေကြ႕အေကာက္မွာ ဘယ္လုိေမာင္းရတယ္။ ေရွ႕မွာ ေရွာင္စ၇ာရွိ၇င္ ဘယ္နႈန္းနဲ႔ေမာင္းရတယ္။ ေရွ႕မွာ ေရွာင္စရာမရွိရင္ ဘယ္နႈန္းေမာင္းရတယ္။ လမ္းေတြဟာေျဖာင့္ေနေပမယ့္ ေျမလိမ္ေနတာမ်ိဳးရွိလွ်င္ ကားဟာေမာင္းေနရင္း ေဘးကို ေရာက္သြားတတ္တယ္။ ေရွ႕မွာေရွာင္စရာရွိရင္ ကားဟြန္းသံကို ဘယ္ေလာက္အကြာ အေ၀း က ႀကိဳၿပီးတီးရတယ္။ ကားစထြက္လွ်င္ ကားရပ္မည္ဆုိလွ်င္ လီဘာကို ဘယ္လုိ ေလွ်ာ့ၿပီး ဘယ္လုိဘရိတ္အုပ္ရမည္ ဆုိတာကို အေသးစိပ္ သင္ျပေပးပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ေတာသားလူငယ္ ေလးဟာ သူေဌးႀကီးေျပာတဲ့ စကားေတြကိုနားေထာင္ရင္း ေမာင္းလုိက္ရာ ခရီးမိုင္ေပါင္းမ်ား စြာကို ေမာင္းနွင္ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။ သူ႔စိတ္ထဲမွာလည္း သူေဌးႀကီး ေမာင္းကူလို႔ ယခုလုိေမာင္းနိုင္ တာလုိ႔ ထင္ေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူေဌးႀကီးက သူ႔ရဲ႕ေဘးနားထုိင္ခံုမွာ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္္ အိပ္ေမာက်ေနခဲ့ပါတယ္။ လူငယ္ေလးဟာ သူ႔ဟာသူအရမး္အံ့ၾသ သြားပါတယ္။ ငါ့စိတ္ထဲမွာ သူေဌးႀကီး ေမာင္းေပးေနတယ္လုိ႔ထင္ေနတာ။ ခုေတာ့...ငါကိုယ္တုိင္ အဆင့္ျမင့္ကားႀကီးကို ကြ်မ္းကြ်မ္းက်င္က်င္နဲ႔ ေမာင္းႏိုင္ခဲ့တာပါလားလုိ႔ေတြးရင္း နဲ႔၀မ္းသာ လာခဲ့ပါတယ္။ ဒိအခ်ိန္ မွာ သူေဌးႀကီးက အိပ္ရာကႏိုးလာပါတယ္။ ဘယ္လုိလဲလူေေလး...မင္းကားမေမာင္းႏိုင္ဘူး ဆုိတာ ဟုတ္ေသးရဲ႕လား...ဟုတ္ကဲ့“အဘ” ကြ်န္ေတာ္အခု အဆင့္ျမင့္ကားႀကီးကို ေမာင္းႏုိင္ သြားၿပီလုိ႔ ေက်နပ္၀မ္းသာစြာ အားရပါးရ ေျပာလုိက္ပါတယ္။ သူေဌးႀကီးကလည္း လူငယ္ေလး ရဲ႕ ႀကိဳးစားမႈေတြကို အရမး္သေဘာက်သြားတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ သူေဌးႀကီးက လူေလးေရွ႕နားကား ရပ္ပါဦး...ဆုိၿပီး အရပ္ခုိင္းလုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူေဌးႀကီးက လူငယ္ေလးကို ေျပာလုိက္ပါ တယ္။ လူေလး...ဒီကားႀကီးနဲ႔ ပတ္သတ္လုိ႔ ကြ်မ္းက်င္နားလည္မႈ အရွိဆံုး လူဟာလည္း မင္းပဲ ျဖစ္တယ္။
ဒါေၾကာင့္ အလုပ္တစ္ခုကို မလုပ္ရေသးခင္ အရင္ဆံုး မလုပ္တတ္ဖူး၊ မလုပ္နိုင္ဖူး လုိ႔ ဆင္ေျခေပးတတ္တဲ့ ပါးစပ္က ထမင္းငတ္တတ္တယ္ေနာ္။ ဆင္ေျခေပးတယ္ဆုိတာဟာ ပ်င္းတဲ့ လူေတြအလုပ္ပါ။ ေကာင္းတဲ့ ၊ မွန္ကန္တဲ့ အလုပ္ ၊ လုပ္သင့္တယ္ထင္ရင္ မျဖစ္မေန လုပ္ရမယ္။ မသိရင္၊ မတတ္ရင္လည္း သူတစ္ပါးထံမွာ သင္ယူတတ္ရမယ္ေနာ္။ တစ္ကယ္ ေတာ့ မလုပ္ေသးတာပဲရွိတယ္။ မလုပ္တတ္တာဘားမွမရွိဖူးဆုိတာ မိတ္ေဆြတုိ႔မွတ္ထားပါ။ စစ္မေရာက္ခင္ မွ်ားကုန္တာမ်ိဳး ဘယ္ေတာ့မွမျဖစ္ပါေစနဲ႔လုိ႔ အၾကံေပးခ်င္ပါတယ္။

" အဓိပၸာယ္ရွိေသာလူ "

အလုပ္မွာ စက္ရုပ္တစ္ရုပ္လုိ လုပ္ေနရၿပီဆုိလွ်င္ ဘ၀ဟာအဓိပၸာယ္ မရွိေတာ့ဘူး။ က်န္းမာ ေရးေတြ ခ်ိဳ႕ယြင္းလာမယ္၊ စီးပြးေရးေတြဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း ကိုယ္ရွာေဖြထားတဲ့ စည္းစိမ္ဟာ ကိုယ့္က်န္းမာေရးမွ ျပန္လည္ မေစာင့္ေရွာက္ႏုိင္ဘူးဆိုလွ်င္ ရရွိထားတဲ့စည္းစိမ္ ခ်မ္းသာဟာ အလကားပဲ ျဖစ္တယ္။ လူမႈေရးေတြလည္း လစ္ဟင္းလာမယ္။ လူမႈေရးေတြကို လွ်စ္လွ်ဴရူမိလွ်င္ ပတ္၀န္းက်င္ေကာင္း မိတ္ေဆြေကာင္းနဲ႔ ေ၀းၾကရလိမ့္မယ္။ ကိုယ့္ပါတ္၀န္း က်င္ကလူေတြက ကိုယ့္ကို ယံုၾကည္မႈ ေလးစားမႈေပါ့ေလွ်ာ့လာၿပီဆုိလွ်င္ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာ ရွိေသာ္လည္း ဘ၀မွာအေဖာ္မဲ့ အထီးက်န္အျဖစ္မ်ိဳးနဲပ ၾကံဳဆံုရပါလိမ့္မယ္။ လက္ရွိလုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ဟာ စီးပြားေရး ေငြေၾကးေတြ တုိးတက္လာသည္ႏွင့္အမွ် လူမႈေရးရာ အသိုင္းအ၀ိုင္း ေတြလည္းပိုၿပီး က်ယ္ျပန္႔လာရမွာပဲျ့ဖစ္တယ္။ လွဴသင့္တာလွဴ ေပးသင့္တာေပး လ်စ္လ်ဴရူ သင့္တာကို လ်စ္လ်ဴရူ လုပ္သင့္လုပ္ထုိက္တာေတြကို လုပ္သြားမယ္ဆုိလွ်င္ ေရႊမရွား-ေငြမရွား- လူမရွား အဓိပၸာယ္ရွိတဲ့လူအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳခံရပါလိမ့္မယ္။

" ေငြကိုပိုက္ျဖင့္ သြယ္ယူေသာေရထမ္းသမား္ "

လူေတြဟာ ေအာင္ျမင္ႀကီးပြားလုိတဲ့စိတ္ လူတုိင္းမွာ ရွိိၾကသည္။ ဒါေပမယ့္ တကယ့္လက္ ေတြ႕မွာေတာ့ ေအာင္ျမင္ႀကီးပြားတဲ့ အလုပ္ကိစၥကို လက္ေတြ႕က်က် လုပ္ႏိုင္ျခင္းမွာ မစြမ္း ႏိုင္ၾကေခ်။ တစ္ခ်ိဳ႕လူေတြၾကည့္ပါလား။ ေဟ့...သူငယ္ခ်င္း ေအာင္ျမင္ႀကီးပြားခ်မး္သာတဲ့ နည္း ငါ့မွာရွိတယ္။ အဲဒါမင္းလုပ္နိုင္မလား။ ဒီအခါမွာ သူက ဘယ္လုိျပန္ေျဖသလဲဆုိေတာ့ ေအး မင္းေျပာတာေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္။ ငါကခ်မ္းသာခ်င္တာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ ခ်မ္းေတာ့ခ်မ္း သာခ်င္တယ္။ နင္ေျပာတဲ့ ခ်မ္းသာျခငး္အေၾကာင္း ငါစဥ္းစားဥိးမယ္ဆုိၿပီး တုန္႔ျပန္လုိက္ပါ တယ္။ ဒီေနရာမွာ သင္ကိုယ္တုိင္ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ ကိုယ္က ခ်မ္းသာခ်င္းလားလုိ႔ ေမးလုိက္ ေတာ့ သူက ခ်မ္းသာခ်င္တယ္လုိ႔ေျဖတယ္။ အဲဒါဆုိရင္ မင္းကို ငါခ်မ္းသာတဲ့နည္းေျပာမယ္။ ျပမယ္ဆုိေတာ့သူက “စဥ္းစားဦးမယ္” လုိ႔ အေျဖေပးလုိက္တယ္။ ကဲစဥ္းစားၾကည့္ေတာ့။ ခ်မ္းသာမယ္ ဆိုတဲ့အရာမ်ား၊ ကိုယ္လုိခ်င္ေနမွေတာ့ ဘာမ်ားစဥ္းစားေနစရာလုိေသးလို႔လဲ။ ဒါေၾကာင့္လဲ လူေတြမခ်မ္းသာၾကတာပဲျဖစ္တယ္။ အခြင့္အလမ္းဆိုတာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀မွာ(၃)ႀကိ္မ္ (၃)ခါတံခါးေခါက္ၿပီး ၀င္လာတတ္တယ္လုိ႔ ဆုိိၾကတယ္။ အခြင့္အလမ္းကို အခြင့္အလမ္းမွန္း မသိတဲ့သူဟာ ကိုယ့္ရဲ႕ေျခေထာက္ေရွ႕မွ ေငြထုပ္ႀကီးလာၿပီးခ်ေပးေနတာ ေတာင္မွ ရွာေဖြေတြ႕ႏုိင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ မခ်မ္းသာတဲ့နည္းေတြဟာ ႏွစ္ေပါင္း (၂၀) (၃၀) လုပ္လည္း မခ်မး္သာႏိုင္ဘူး။ ေနာက္(၅)ႏွစ္ေနလညး္ ဒီအတုိင္း၊ ေနာက္ (၁၀)ႏွစ္ေနလည္း ဒီပံုစံ၊ ဒါဟာ တကယ္ခ်မး္သာတဲ့ နညး္မဟုတ္လုိ႔ေပါ့။ တကယ့္ခ်မ္းသာတဲ့နည္းဟာ တစ္လ၊ တစ္ႏွစ္အတြင္းမွာပင္လွ်င္ ဘ၀တစ္ဆစ္ခ်ိဳး ေျပာင္းလဲသြားေအာင္ ေငြေၾကးဓနဥစၥာမ်ားစြာ တုိးတက္ ေျပာင္းလဲျခင္းေတြနဲ႔အတူ ရရွိပိုင္ဆုိင္ေစပါတယ္။ အခြင့္အလမ္းကို အခြင့္အလမ္း မွန္းမသိတဲ့လူရဲ႕ေရွ႕မွာ ဘယ္လုိပင္ အက်ိဳးအေၾကာင္း အဆုိးအေကာင္း ယွဥ္ျပ၍ စနစ္တက် ခ်ျပနည္းလမး္ေပးေသာ္လညး္ လက္ရွိ ခါးကုန္းေအာင္လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ေလာက္ ယံုၾကည္မႈ မရွိပါဘူး။ သက္သက္သာသာ အလြယ္တကူနဲ႔ ေငြရေပါက္ရလမး္ကို တစ္သက္လံုးခါးကုန္းၿပီး လုပ္ရတဲ့ အလုပ္ေလာက္ သူစိတ္မခ်ပါဘူး။ ဟိုးေရွးတုန္းက ပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္ရွိတယ္။
ရြာေလးတစ္ရြာမွာ ေမာင္ဇင္ႏြယ္နဲ႔ ေမာင္တင္ညိဳဆုိတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ သူတို႔ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ဟာ သူတို႔ရြာနဲ႔(၂)မုိင္ေလာက္ေ၀းတဲ့ ေတာင္က်စမ္းေခ်ာင္းေလး ကေနၿပီး ေန႔စဥ္ရြာထဲကို ေရထမ္းၿပီးေရာင္းၾကပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ တစ္ေန႔မွာေတာ့ ေမာင္ဇင္ႏြယ္ မွာ အႀကံတစ္ခုရလုိက္တယ္။ ေမာင္တင္ညိဳေရ ငါတုိ႔ ေရထမ္းေရာင္းတဲ့ ဘ၀ကလြတ္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ငါတုိ႔ေရထမ္းရတဲ့ ဘ၀မွလြတ္တဲ့နညး္စနစ္ကို အသံုးျပဳၾကရေအာင္။ အဲဒါက ဘာလဲဆိုေတာ့ ဒီစမ္းေခ်ာင္းေလးထဲကေနၿပီး ရြာထဲေရာက္ေအာင္ ရတဲ့ေငြေလးနဲ႔ ေရပိုက္သြယ္ၾကရေအာင္။ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေရပိုက္ကို နဲနဲခ်င္း ဆက္သြယ္သြားႏိုင္လွ်င္ မၾကာမီမွာ ရြာထဲကို ေရပိုက္ ေရာက္သြားပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီအခါက်ရင္ ေရထမး္စရာလဲမလုိ ေတာ့ဘူး။ ရြာထဲမွာ ေရကန္တစ္ခုလုပ္၊ အဲဒီေရကန္ထဲကေန ေရေတြခပ္ေရာင္းလို႔ရၿပီဆိုၿပီး ေမာင္ဇင္ႏြယ္က သူ႔ရဲ႕အႀကံကို ေျပာျပလုိက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေမာင္တင္ညိဳက ဘာျပန္ေျပာသ လဲဆုိေတာ့ဟ...သူငယ္ခ်င္း ေမာင္ဇင္ႏြယ္၊ မင္းကလည္း ႀကံႀကံဖန္ဖန္ အလုပ္ရူပ္ေအာင္ စဥ္းစားေနတယ္။ ငါတုိ႔ဘိုးဘြာဘီဘင္ လက္ထက္ကတည္းက အစဥ္အဆက္ ဒီစမ္းေခ်ာင္းက ေန ေရထမး္ေရာင္းလာၾကတယ္။ ငါကေတာ့ ေရထမ္းရတဲ့ အလုပ္ကိုပဲေပ်ာ္တယ္။ ဒီတုိင္းထမ္း ေရာင္းေနလုိ႔လဲရတာပဲဥစၥာ။ အခ်ိန္ကုန္ခံ၊ လူပင္ပန္းခံၿပီး အလုပ္ရူပ္ေအာင္ ေရပိုက္သြယ္တဲ့ အလုပ္ကိုေတာ့ ငါမလုပ္ခ်င္ဘူးလို႔ ေျပာလုိက္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ေမာင္ဇင္ႏြယ္က ေအး.. . မင္း မသြယ္ခ်င္လဲေနပါ။ ငါက ေကာင္းတဲ့အႀကံကို ေျပာျပတာပဲျဖစ္တယ္။ ဒီေန႔ကစၿပီး ေရထမး္တဲ့ ဘ၀က လြတ္ေအာင္ေတာ့ ေရပိုက္သြယ္တဲ့စနစ္ကို တျဖည္းျဖည္းခ်င္း လုပ္သြားမယ္လုိ႔ ဆံုး ျဖတ္ခ်က္ခ်လုိက္ၿပီလုိ႔ သူကေျပာလုိက္ပါတယ္။ ေမာင္ဇင္ႏြယ္ဟာ ေမာင္တင္ညိဳနဲ႔အတူ ေရထမး္ေရာင္းရင္း ၿမိဳ႕ကေနေရပိုက္ကိုတျဖည္းျဖည္းခ်င္း ၀ယ္တယ္။ စမ္းေခ်ာင္းကေန ေရပိုက္ကို တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ဆက္သြားတယ္။ တစ္ခ်ိုဳ႕ရြာသူရြာသားေတြကလည္း သူေရပိုက္သြယ္တဲ့ စနစ္ကို သေဘာက်ၾကတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ အလွဴေငြမ်ားကိုလည္း ၀ိုင္းၿပီး ထည့္ၾကတယ္။ အဲဒီလုိနဲ႔ ေမာင္ဇင္ႏြယ္က ေရပိုက္သြယ္လုိက္တာ တစ္ႏွစ္မျပည့္ခင္မွာပဲ ရြာကို ေရပိုက္္ေရာက္သြားတယ္။ ေရပိုက္သြယ္ၿပီးၿပီဆိုေတာ့ ေရကန္ကိုလုပ္တယ္။ ေရကန္ထဲ ကို ေရသြယ္ထည့္ၿပီး အဲဒီေန႔ကစၿပီး ေရထမ္းတဲ့ဘ၀မွ လြတ္ကာ ေရခပ္ေရာင္းတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။
ေမာင္တင္ညိဳကေတာ့ ေရထမ္းတဲ့ဘ၀မွာပဲ ရွိေနတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ေရထမ္းၿပီး ေရာင္းတဲ့ အ တြက္ေၾကာင့္ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုး ပင္ပန္းႏြမ္းႏြယ္ၿပီး အရုိးၿပိဳင္းၿပိဳင္းက်လာပါေတာ့တယ္။ အသက္(၅၀/၆၀) ရွိသည့္တုိင္ေအာင္ ေရထမး္တဲ့ဘ၀မွာပဲရွိေနပါေတာ့တယ္။ အထက္ပါအ အေၾကာ္ငးအရာ အျဖစ္အပ်က္သည္ကား ယေန႔ေခတ္ လူမ်ားႏွင့္အလြန္ပင္ ကိုက္ညီလွပါ တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ လူအမ်ားစုဟာ သမာရုိးက်လုပ္ရုိးလုပ္စဥ္ မ်ား၌သာလွ်င္ အခ်ိန္ကုန္ဆံုးၾကလွ်က္ တစ္သက္လံုး ခါးကုန္းေအာင္ လုပ္ရတဲ့ အလုပ္မ်ိဳးကိုသာလွ်င္ ႏွစ္ သက္ေက်နပ္ၾကတယ္။ ယေန႔(၂၁)ရာစု ကမာၻႀကီးတြင္ နညး္ပညာေခတ္ ထြန္းကားလာၿပီ ျဖစ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ယခုလက္ရွိလုပ္ငန္းမ်ားထက္ေကာင္းေသာ ႀကီးပြားခ်မး္သာေရး လုပ္ငန္းမ်ားကို ေလ့လာၾကရမည္ ျဖစ္တယ္။ အကယ္၍မ်ား ယခုလက္ရွိလုပ္ငန္းသည္ သင့္ဘ၀အတြက္ ၀င္ေငြအေကာင္းဆံုးရသည့္လုပ္ငန္းတစ္ခု ျဖစ္တယ္လုိ႔ ယူဆပါက (၁၀)နာရီ လုပ္ရမည့္ အုလပ္ဆုိလွ်င္ (၅)နာရီႏွင့္ ၿပီးျပတ္ေအာင္ စီမံႏုိင္တဲ့လူျဖစ္ရပါမယ္။ မိမိ အတြက္ပိုလွ်ံလာတဲ့ အခ်ိန္မ်ားကို ေခတ္ေပၚ နညး္စံနစ္သစ္မ်ားကို ေလ့က်င့္သင္ယူရင္းျဖင့္ တစ္နည္းတစ္ပံု ေစ်းကြက္ထုိးေဖာက္ရန္ စီမံေဆာင္ရြက္ၾကရပါလိမ့္မယ္။ အခ်ိန္ႏွင့္ေငြဟာ လူ႔ဘ၀၌ အလြန္တန္ဘိုးရွိပါတယ္။ သူတပါးလုပ္နိုင္တဲ့အလုပ္ကို သင္ကုိယ္တုိင္ မလုပ္ပါႏွင့္။ သင္လုပ္ရမည့္ အလုပ္ကိုလည္း သူတစ္ပါးကို မခုိင္းပါႏွင့္။ သင္ကိုယ္တုိင္လုပ္မွ အျမန္ဆံုးၿပီး မယ္ဆုိလွ်င္ ထုိအလုပ္ကို သင္ကိုယ္တုိင္ပဲလုပ္ပါ။ အခ်ိန္ကို တန္ဘိုးရွိစြာ စိစစ္ အသံုးျပဳႏုိင္ ျခင္းဟာ သင့္ထံကိုေငြြေတြဒလေဟာစီး၀င္ေနသည့္ပမာ သင့္ထံကိုလည္း ေငြေတြဒလေဟာ စဲီး၀င္ေအာင္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ပါေလာ့ဟု အႀကံျပဳလုိက္ခ်င္ပါတယ္။

" ေလွ်ာ္ထမ္းသမားႏွစ္ေယာက္ "

ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက သာ၀တၳိျပည္မွာေနတဲ့ ကုန္သည္သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ရွိခဲ့တယ္။ သူတို႔ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ဟာ တစ္ေန႔မွာ ခရီးတစ္ခုကို ႏွစ္ေယာက္အတူတူ သြားျဖစ္ၾကတယ္။ သူတို႔ေနတဲ့ သာ၀တၳိၿမိဳ႔ကေန ဗာရာဏသီျပည္ကို သြားရန္အတြက္ မနက္ေစာေစာ ခရီးထြက္ လာခဲ့ၾကတယ္။ ေတာေတာင္ေတြကိုလည္း ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကရတယ္။ ဒီလုိနဲပ ခရီးတစ္ခု အလွမ္း ေ၀းေရာက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ေလွ်ာ္ပံုတစ္ပံုေတြ႕ရတယ္။ တစ္ေယာက္က အႀကံတစ္ခုရလုိက္ တယ္။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းကို ဖြင့္ေျပာလုိက္တယ္။ သူငယ္ခ်င္း ငါတုိ႔ခရီးသြားတာ ဒီတုိင္းလက္ ခ်ည္းပဲ သြားေနမယ့္အတူတူ ဒီေလွ်ာ္ေတြထမး္ၿပီး သယ္သြားမယ္။ ဟို ဗာရာဏသီ ေရာက္လုိ႔ ရွိရင္ ဒီေလွ်ာ္ေတြကို ေရာင္းစားမယ္။ ဒီအႀကံကို သူ႔သူငယ္ခ်င္းကလည္း သေဘာတူလုိက္ တယ္။ အဲဒီလုိနဲ႔ ေရွ႕ခရီးတစ္ေထာက္မွာ အထည္အလိပ္ေတြေတြ႕တယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္ ပထမသူငယ္ခ်င္းက ေလွ်ာ္ေတြကို ခ်ထားၿပီး အထည္ေတြကိုသယ္ဖုိ႔ ဒုတိယသူငယ္ ခ်င္းကို ေျပာတယ္။ ဒုတိယ သူငယ္ခ်င္းက ေလွ်ာ္ေတြကို အေ၀းႀကီးကတည္းက သယ္လာခဲ့ ရတယ္။ ငါေတာ့ ေလွ်ာ္ပဲဆက္သယ္မယ္လုိ႔ ေျပာတယ္။ ပထမသူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ေလွ်ာ္ ေတြကိုခ်ၿပီး အ၀တ္အထည္ေတြကို သယ္သြားတယ္။ ဒုတိယ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ေလွ်ာ္ကိုပဲ ဆက္သယ္သြားတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ေရွ႕ခရီးတေထာက္နားတဲ့ေနရာ ေရာက္ျပန္ေတာ့ အဲဒီမွာလည္း ေငြထည္ပစၥည္းေတြကိုသယ္တယ္။ ဒုတိယသူငယ္ခ်င္းကေတာ့ေလွ်ာ္ေတြပဲ ဆက္ၿပီးထမး္သြား တယ္။ အဲဒီလုိနဲ႔ခရီးဆက္ခဲ့ရာ ဗာရာဏသီၿမိဳ႕နားေရာက္ခါနီးက်ေတာ့ ေရႊထည္ ပစၥည္းေတြကို ေတြ႕ျပန္တယ္။ ပထမသူငယ္ခ်င္းက ဒုတိယသူငယ္ခ်င္းကို ေလွ်ာ္ေတြထားခဲ့ၿပီး ေရႊေတြကို သယ္ရေအာင္လုိ႔ ေျပာလုိက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒုတိယသူငယ္ခ်င္းက ငါကဒီေလွ်ာ္ေတြကို အေ၀းႀကီးကတည္းက ထမ္းလာခဲ့ရတာ။ ဒီေလွ်ာ္ေတြကို ငါမစြန္႔ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အိမ္ အထိပဲ သယ္သြားေတာ့မယ္လုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္။ ပထမသူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ေငြေတြကိုခ်ၿပီး ေရႊေတြကို သယ္သြားပါေတာ့တယ္။ အဲဒီလုိနဲ႔ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္စလံုး အိမ္ျပန္ေရာက္ သြား ၾကတယ္။ ပထမသူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ခရီးတစ္ေလွ်ာက္လံုး တစ္မ်ိဳးထဲဆုပ္ကိုင္ထားျခင္းမရွိဘဲ ေကာင္းသထက္ေကာင္းရာကို ေရြးခ်ယ္ၿပီးသယ္ေဆာင္လာခဲ့တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ဘ၀တစ္ခု လံုးမွာ နဂိုရွိရင္းစြဲပစၥည္းအေပၚ၌သာလွ်င္ တစ္လမ္းလံုး တြယ္တာလာခဲ့တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ မေကာင္းမွန္းသိေသာ္လည္း မစြန္႔လႊတ္ႏိုင္ဘူး။ ခရီးတစ္ခုဆံုးလို႔ အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့အခါမွာ လည္း သူ႔မိန္းမရဲ႕ဆဲဆိုျခင္းကိုခံရပါတယ္။ ဒီအျဖစ္အပ်က္ အေၾကာင္းအရာကေတာ့ ယေန႔ ေခတ္ လူမ်ားႏွင့္ အလြန္ပင္ တူညီလွပါတယ္။
ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ လူအမ်ားစုဟာ မိမိထံေမွာက္ အခြင့္အလမ္းေတြ ဘယ္ေလာက္ပင္ ေရာက္ေစကာမႈ လက္ရွိလုပ္ငန္းအေပၚ၍သာလွ်င္ အခ်ိန္ေတြေပးဆပ္ကာ အခ်ိန္ေတြကုန္ ဆံုး၍ ေနၾကရတယ္။ “အနည္းငယ္ေသာ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာကို စြန္႔လြတ္ျခင္းသည္ ႀကီးစြာေသာ အက်ိဳးကိုရရွိေစႏုိင္သည္” ဟုဆိုေသာစကားဟာ ဘယ္အလုပ္ဘယ္အေၾကာင္းအရာမဆုိ ရုိး ေျမက်စြဲထားျခင္း မရွိပဲ စြန္႔သင့္သည့္အခ်ိန္မွာ စြန္႔၊ ရယူသင့္သည့္ အခ်ိန္မွာ ရယူ၊ ေခတ္ႏွင့္ အညီ မိမိအေတြးအေခၚေတြေျပာင္းလဲၿပီး ေခတ္သစ္ စနစ္သစ္လုပ္ငန္းမ်ားကို ေရြးခ်ယ္လုပ္ ကိုင္ႏိုင္ေသာ သူမ်ားသာလွ်င္ အခ်ိန္အခါမဆုိင္း စည္းစိမ္ခ်မ္းသာမ်ားစြာ ရရွိႏိုင္သည္။
အနည္းငယ္မွ်ကို စြန္႔လႊတ္ရမွာ ေၾကာက္ေသာသူသည္ အေျပာင္းအလဲသစ္တစ္ခုကို ရင္မ ဆုိင္ရဲေသာေၾကာင့္ ႀကီးစြာေသာ အခြင့္အလမး္ႏွင့္ လြဲၾကရတယ္။ လူေတြအမ်ားစုဟာ ေလွ်ာ္ ထမ္းတဲ့ အလုပ္ျဖင့္ပင္ အခ်ိန္ကုန္လံုးသြားတတ္ၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္ကေတာ့ ေခတ္ ႏွင့္အညီေျပာင္းလဲတုိးတက္ခ်င္လွ်င္ ေလွ်ာ္ထမ္းသမားလုိမျဖစ္ေအာင္ ဂရုစိုက္ၾကရမွာပဲျဖစ္ သည္။ ဒါသည္ပင္လွ်င္ ဘ၀အတြက္အေကာင္းဆံုး ပညာေပးသင္ခန္းစာႀကီး တစ္ရပ္ပင္ ျဖစ္တယ္လုိ႔ မွတ္ယူၾကပါေလေတာ့။

" အိုဘယ္လူသား စြဲမွတ္ထားေလာ့ "