Monday, February 23, 2009
Thursday, February 12, 2009
ေမေမ........
ကိုးလလြယ္ ဆယ္လဖြား
အသက္ကိုရင္း ေမြးေပးခဲ့သည္
ဖဝါး လက္ႏွစ္လံုး
ပခံုးလက္ႏွစ္သစ္
ျခင္မွက္ ျဖဳတ္ယင္ေသာဝ္ မသန္းေစခဲ့...
ေသြးမွ ျဖစ္တည္ ႏို႔ခ်ဳိရည္ကို
မပ်က္တိုက္ေကၽြး ႀကီးျပင္းေစခဲ့...
ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်း ျပဳစုယုယလို႔
သားတို႔ ႏွလံုး ရႊင္ၿပံဳးေစရယ္
ပင္ပန္း ေသာဝ္မွ အၿပံဳးမပ်က္
ေက်နပ္ခဲ့သည္ အုိအေမ...
အခ်ိန္တန္လို႔ ႀကီးျပင္းျပန္ေသာ္
ပညာကိုေပး အေမြျဖစ္ခဲ့
လူမ်ားအလယ္ ဂုဏ္တင့္ေစသည္
ေက်းဇူးႀကီးလွပါသည္ အိုအေမ...
ပညာစံုလို႔ အခ်ိန္တန္ျပန္
သင့္ေတာ္သူကို ရွာေဖြကာရယ္
သားသမီးတို႔ အတြက္
စီမံရြက္ေဆာင္ခဲ့ျပန္သည္..
ဘဝတသက္ေအးဖို႔ရယ္...
သားတို႔ ဘဝ အေျခစံုလို႔
ခ်မ္းသာ တည္ၿငိမ္ေလေသာဝ္
ေက်နပ္အၿပံဳး ပီတိမ်က္ႏွာ
ေအးခ်မ္းစြာႏွင့္ ဆန္ေရကို မရွိေစခဲ့....
ထိုရ္ ထိုရ္ ေက်းဇူး
မဟာပထဝီ ေျမႀကီးထုမက
ႀကီးမားလွေသာ အိုအေမ...
အေဝးေရာက္သားေမာင္
လက္ဆယ္ျဖာ ထိပ္မွာမုိးလို႔
ရွိခိုး ကန္ေတာ့လိုက္ပါသည္......
Tuesday, February 10, 2009
" အေမေပးတဲ့လက္ေဆာင္"
ေသွ်ာင္ေနာက္ ဆံထံုးပါ ဆုိတဲ့စကားအရ ခင္ပြန္းေနာက္(ခင္ပြန္းအိမ္)လုိက္ေနရလို႔ ရက္မွလ၊ လမွ ႏွစ္ေတြ ေျပာင္းလာေတာ အေမကို လြမ္းလာတယ္။ အေမ့ဆီ ျပန္ခ်င္လာတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ခင္ပြန္းထံ ခြင့္ပန္လို႔ အေမရွိရာကို ေခတၱခဏ ျပန္ခဲ့ပါတယ္။ သူျပန္ခ်င္တာလည္း တရားပါတယ္။ အေမ့ေမတၱာ၊ အေမ့အရိပ္ေလာက္ ေအးျမတဲ့ေနရာ ဒီကမၻာမွာ ရွာလုိ႔မွ မေတြ႕ ႏုိင္ေသးတာပဲ။
ေမတၱာေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ အေမ့အိ္ေလးကို ျမင္ရေတာ့ အေမ့ကိုလြမ္းတဲ့စိတ္ေတြကို ထိန္းမထားႏုိင္ေတာ့ဘဲ တစ္ေခၚေလာက္ေ၀းတဲ့ ေနရာကေန ဒုန္းစိုင္းေျပးခဲ့တာ။ အေမ…အ ေမ…ေဟာဟဲ…။ အေမ့မ်က္ႏွာ ျမင္ရမွပဲ အေမာေတြ ေပ်ာက္သြားရပါတယ္။ အမေလး…အ ေမရယ္…ေခၚလုိက္ရတာ၊ အေမ့ကို ေတြ႕မွ ေတြ႕ပါ့မလားလို႔ စိုးရိမ္လုိက္ရတာ။ အခုမွပဲ စိတ္ေအးသြားေတာ့တယ္ ဟုေျပာရင္း အေမ့ရင္ခြင္ၾကား ေခါင္းထားလုိ႔ ကေလးငယ္တစ္ဦး အသြင္တီတီတာတာ ဆုိေနမိပါတယ္။
“ သမီးရယ္ ဘာလုိ႔ျပန္လာတာတံုး။ သမီးခင္ပြန္းေရာ ပါမလာဘူးလား “
“ အေမရယ္…ေမးခြန္းေတြက မ်ားလွခ်ည္လား။ သမီးျပန္လာတာက အေမ့ကိုလြမ္းလုိ႔ေပါ့“
ဟုဆုိရင္း အေမ့မ်က္ႏွာေလးကို လက္ညႈိးေလးနဲ႔ မထိတထိက်ီစယ္ရင္း သူေျဖလုိက္တယ္။ ျပီးေတာ့…အေမ့သမက္ ကြ်န္မခင္ပြန္းက ပါမလာဘူးရွင့္။ သူေနေကာင္းပါတယ္၊ ေဒါင္ေဒါင္ ျမည္လုိ႔ဟု ဟန္ႏွင့္ပန္ႏွင့္ အေမ့ရဲ႕ အေမးကို ေျဖလုိက္တယ္။ ကေလးတစ္ဦးသဖြယ္ ဟန္ႏွင့္ ပန္ႏွင့္ သူ႕အေမးကို ေျဖေနတဲ့ သမီးရဲ႕ပံုကို ျမင္ရတဲ့ မိခင္ကေတာ့ အၿပံဳးမ်ားနဲ႔ သမီးကို ရင္ခြင္ထဲဆြဲသြင္းရင္း ေအးပါကြယ္၊ သိပါၿပီ…သိပါၿပီ။ သမီး ေရသြားခ်ဳိးလုိက္ေနာ္၊ ပင္ပန္းလာ တာ အေမာေျပလန္းဆန္းသြားေအာင္လုိ႔၊ ကဲ…သြား…သြား။
အေမ့စကားအဆံုး အေမ့ရင္ခြင္ထဲက ထြက္လုိ႔ ေရမိုးခ်ိဳး အလွျပင္ကာ အေမေကြ်းတဲ့ ထမင္း ကိုစားရင္း စကားေတြေျပာျဖစ္ခဲ႔တယ္။ စကားေျပာေတြကလည္း တျခားမဟုတ္ပါဘူး၊ စီးပြား ေရး၊ လူမႈေရးေတြပါ။ အထူးသျဖင့္ သမက္ေတာ္ရဲ႕လား၊ သမီးကိုဂရုစိုက္ရဲ႕လား စတာေတြပါ ပဲ။ အေမ့သမက္ကိုလူေခ်ာ ေတာ္ေၾကာင္း၊ ေကာင္းေၾကာင္း၊ ဂရုစိုက္ေၾကာင္းေတြကို ေျဖရင္း ေျပာရတာအေမာ ခင္ပြန္းဆီလြမ္းတဲ့စိတ္က ၀င္လာပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အေမ့ဆီမွာ (၂)ရက္၊ (၃)ရက္ပဲ ေနမယ္ဟု စိတ္ထဲက တိတ္တခိုး ဆံုးျဖတ္လုိက္ပါတယ္။
(၂)ရက္၊ (၃)ရက္ၾကာေတာ့ ခင္ပြန္းဆီျပန္ဖို႔ ျပင္္ဆင္တာေပါ့။ ဘာရမလဲ၊ ကိႏၷရီ ကိႏၷရာ တစ္ညတာေလး ေ၀းေနရတာ ခုႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ ၾကာတယ္ထင္တယ္လုိ႔ ဆိုစကား ရွိသား မဟုတ္လား။ အခုလည္း ငါက ငါ့ခင္ပြန္းကို သတိရလုိ႔ ျပန္ဖုိ႔ ျပင္တာ တရားပါတယ္ေလဟု သူ႔ကိုယ္သူ အားေပးေနေလရဲ႕။ အျပစ္မရွိေၾကာင္းေထာက္ခံေနေလရဲ႕။ ဒီျမင္ကြင္းကို ျမင္သြား တဲ့ မိခင္က “ ဟဲ့…ဟဲ့သမီး ဒါက ဘယ္လုိျဖစ္တာလဲ။ ဆုိင္းမဆင့္ ဗံုမဆင့္ ျပန္ေတာ့မလုိ႔လား “ “ဟုတ္တယ္အေမ၊ သမီးသူ႕ကို လြမ္းေနၿပီ၊ ျပန္ခြင့္ျပဳပါေနာ္ “ ဟု အေမ့ထဲ မ်က္ႏွာငယ္ႏွင့္ ခြင့္ပန္ေတာ့ " ေၾသာ္…သမီးရယ္ ျပန္ေတာ့ ျပန္ပါေအ။ အေမ ၾကည္ျဖဴပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ခင္ပြန္းဆီျပန္တာ လက္ခ်ည္းျပန္လုိ႔ မေတာ္ဘူး သိလား။ အေမ မုန္႔ေၾကာ္ေပးလုိက္မယ္၊ ဒီတစ္ေန႔ေတာ့ ေနပါဦးကြယ္" ဟုတားသည္။ ေအးေလ…တစ္ေန႔နဲ႔ေတာ့ မထူးပါဘူး ေနလုိက္ ပါမယ္။ " အင္းပါ အေမရယ္၊ ဒါဆုိလည္း အေမ မုန္႔ေၾကာ္ေပးေနာ္"ဟု ေတာင္းဆုိလုိက္တယ္။
ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ မုန္႔ေၾကာ္ျပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ သူတို႔အိမ္တံခါး၀မွာ ရဟန္းေတာ္ေလးပါး ဆြမး္ရပ္ေတာ္ မႈလာတယ္။ သူ႔အေမက မုန္႔ေၾကာ္အားလံုး ရဟန္းေတာ္တုိ႔ကို မွ်ေ၀လွဴလုိက္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူေနာက္တစ္ေန႔ အေမ့အိမ္ေလးမွာ ဆက္ေနရတာေပါ့။ ေနာ္ကေန႔ဆက္ျပီး မုန္႔ေၾကာ္၊ ရဟန္းမ်ားၾကြလာလို႔ လွဴလုိက္ရျပန္တယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ေလးရက္ေျမာက္ေန႔မွာ သူ႔ခင္ပြန္းက သူျပန္မေရာက္လုိ႔ ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳသြားျပီလုိ႔ သတင္းစကားၾကားရပါျပီ။ အဲဒီသတင္းစကား သူ႔နားထဲ သံခြ်န္နဲ႔ထုိးဆြသလုိပါပဲ။
သူ႔ခင္ပြန္း ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳလုိက္ျပီဆိုတဲ့ သတင္းစကား ၾကားတဲ့အခါယူက်ံဳးမရျဖစ္ကာ သူေလ အရူးတစ္ပိုင္း မိန္းမရုိင္းၾကီး ျဖစ္သြားျပီး။ သူအခ်ိန္မီ ေရာက္မသြားလို႔သာ ခင္ပြန္း ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳသြားတာ၊ အခ်ိန္မီ မေရာက္ရျခင္းဟာ ရဟန္းေတာ္ေလးပါး ေန႔တုိင္း မုန္႔ အလွဴခံၾကြလာလုိ႔သာပဲဟု တရာခံ၇ွာပါတယ္။ တရားခံဟာ ရဟန္းေတာ္ေလးပါးပဲဟု တစ္ထစ္ ခ် သူယံုမွတ္လုိက္ျပီ။ ဒါေၾကာင့္ သူေလ ရဟန္းျမင္သမွ်ကို ဆဲေရးျပစ္တင္ ပါေတာ့တယ္။ ရဟန္းေတာ္ေတြလည္း သူ႔ကိုေၾကာက္လုိ႔ သူတုိ႔အိမ္ကို မဆိုထားနဲ႔ သူတို႔လမ္းထဲေတာင္ မၾကြ ရဲၾကေတာ့ပါဘူး။
ဒီအေၾကာင္းကို ၾကားသိေတာ္မႈတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားဟာ သူတို႔အိမ္ကို ၾကြေတာ္မႈပါတယ္။ သူ႔အေမက ထုိျမတ္စြာဘုရားကို ျမတ္ျမတ္ႏုိးႏုိး ခရီးဦးၾကိဳဆုိလုိ႔ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး ေနရာထုိင္ခင္းေပးျပိး ရွိခုိးပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားက သူ႔ကိုမေတြ႕လုိ႔ ေမးပါတယ္။ ဒီအခါ သူ႔အေမက အေၾကာင္းစံု ေလွ်ာက္ထားပါတယ္။ အေၾကာင္းအက်ိဳးကိုသိတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားဟာ သူ႔ကို ေခၚေစပါတယ္။ ျပီးေတာ့ " ခ်စ္သမီး..ငါဘုရားရဲ႕သားေတာ္ ရဟန္းေတြဟာ သူတစ္ပါး ေပးတာကိုသာ ယူတာေလာ၊ မေပးတာကို ယူတာေလာ"ဟု ေမးပါတယ္။
ဒီေတာ့ သူက ဘာျပန္ေလွ်ာက္ထားသလဲသိလား။ "ရဟန္းေတာ္မ်ားဟာ ေပးလွဴတာကိုပဲ ယူျပီး မေပးတာကို မယူပါဘူးဘုရား"…တဲ့ေလ။ "ဆြမး္ခံၾကြတဲ့အခါ သင္တုိ႔ရဲ႕ တံခါး၀မွာ ရပ္ျပီး ေပးလွဴတာကိုသာ ယူတာဆုိရင္ ငါ့သားတပည့္ ရဟန္းတုိ႔မွာ အျပစ္ရွိသလား"ဟု ေမးျမန္းပါတယ္။ ဒီအခါမွာလည္း သူကေလ"အရွင္ဘုရားရဲ႕သား တပည့္ရဟန္းေတြမွာ အျပစ္မရွိပါဘူးဘုရား " …လုိ႔ ေျဖျပီး တပည့္ေတာ္မကို အျပစ္မွ ခ်မး္သာေပးပါလုိ႔ ေလွ်ာက္ ထားတယ္ေလ။
ဒီလုိေတာင္းပန္ ကန္ေတာ့မွသာ အျပစ္ကေျပေပ်ာက္မွာကိုး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိရင္ သူဟာ ရဟန္းသားေတာ္ေတြကို ေစာ္ထားတာေၾကာင့္ပါ။ ရဟန္းအေပါင္းကို ေစာ္ကားျခင္းဟာ သံဃာကို ျပစ္မွားတာ ျဖစ္လုိ႔ပါပဲ။ ဘုရားရွင္က ေတာင္းပန္ေလွ်ာက္ထားတဲ့သူကို တရားစကား ေျပာၾကားပါတယ္။
" ခ်စ္သမီး…ဒါနဟာ ေပးသူ၊ ယူသူ ႏွစ္ဦးစလံုးရဲ႕စိတ္ကို ႏူးညံသိမ္ေမြ႕ေစပါတယ္။
- ဒါနဆုိတဲ့ ေပးကမ္းျခင္းဟာ ခရီးသြားတဲ့အခါ ရိကၡာယုပ္ျခင္းနဲ႔တူပါတယ္။
- သံသရာခရီးလမး္မွာ လုိအပ္သလုိ ထုတ္ယူသံုးစြဲဖုိ႔ လက္မွတ္တစ္ေစာင္နဲ႔လည္း တူပါတယ္။
- ဒါနဟာ ဘ၀ဆက္တုိင္းမွာ အူမေတာင့္ဖုိ႔ မ်ိိဳးေစ့တစ္ခုပါ။
ဒါေၾကာင့္ သင္ေပးလွဴခဲ့တဲ့ မုန္႔အလွဴအတါက္ ၀မ္းသာပါ ခ်စ္သမီး "လုိ႔ ဒါနအေၾကာင္း မိန္႔ျမြက္ေဟာၾကားပါတယ္။
" ခ်စ္သမီး…ဒါနဟာ ေကာင္းက်ိဳးအျဖာျဖာကို ေပးႏုိင္သလုိ သီလဟာလည္း ေကာင္းျခင္း တရားမ်ားစြာကို ေပးႏုိင္ပါတယ္။ သီလနဲ႔ ျပည့္စံုသူဟာ
- ျဖစ္ေလရာ ဘ၀တုိင္းမွာ အသက္ရွည္မယ္။
- သီလေဆာက္တည္ရျခင္းေၾကာင့္ မိမိရဲ႕စိတ္ကို ျဖဴစင္ေစပါတယ္။
- မိမိအနီးအနား ဆက္ႏြယ္သူမွန္သမွ်ကို ျငိမး္ခ်မး္ေစႏုိင္ပါ။
ဒါနမႈ၊ သီလမႈေတြေၾကာင့္ လူ႔ျပည္ နတ္ျပည္မွာ အခါခါ က်င္လည္က်က္စားႏုိင္ပါတယ္။ နတ္ျပည္မွာ ၀တ္စရာ၊ စားစရာ၊ ေနစရာ အားလံုးဟာ အဆင္သင့္ပါပဲ။ ပူစရာမလုိဘူး ခ်စ္သမီး။ ဒါေပမဲ့ လူ႔ျပည္ေရာက္ရင္ လူ႔ခႏၶာ၊ နတ္ျပည္ေရာက္ရင္နတ္ခႏၶာကို ရမွာပါ။ ရုပ္၊ နာမ္ဆုိတဲ့ သင့္ရဲ႕ခႏၶာငါးပါးတရားစုဟာ ဒုကၡခ်ည္းသက္သက္ပါ။ ရုပ္၊ နာမ္တရားေတြဟာ အျမဲမျပတ္ ျဖစ္ပ်က္ေနလုိ႔ မျမဲတဲ့သေဘာ အနိစၥပါပဲ။ ဤခႏၶာငါးပါး အနိစၥတရားကို ခ်မး္သာေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေပမဲ့ ဒုကၡဆင္းရဲ သက္သက္ပါပဲ။ ခႏၶာငါးပါး ရုပ္နာမ္တရားေတြ ဟာ ငါ့အၾကိဳက္မလုိက္ ျဖစ္ျပီး ပ်က္ေနလုိ႔ အနတၱဟုဆင္ျခင္ပါ။ သံသရာမွ ထြက္ေျမာက္ ေၾကာင္းျဖစ္တဲ့ ျဖစ္ပ်က္ကို ျမင္ေအာင္ရူပါ။ လူ႔ခႏၶာလည္း ေသရမွာ၊ နတ္ခႏၶာလည္း ေသရမွာပဲ"လုိ႔ ဆံုးမပါတယ္။
ဘုရားရွင္ရဲ႕ တရားအဆံုးအမေတြကို သူေလနားက တရားနာျပီးဥာဏ္က ခႏၶာဘက္လွည့္ျပီး ေစာင့္ၾကည့္ပါတယ္။ ပူတာကရုပ္၊ ပူတယ္လုိ႔သိတာက နာမ္လုိ႔ သိပါတယ္။ သေဘာခႏၶာ ေတြကို ဥာဏ္နဲ႕ရူပါတယ္။ ပစၥဳပၸန္ခႏၶာကို သူေတြ႕ပါတယ္။ ပစၥဳပၸန္ခႏၶာဆိုတာ သေဘာခႏၶာ ေပါ့။ ဘုရားရွင္ရဲ႕ အသံေတာ္က သူ႔ရဲ႕နားမွာ ေတြ႕ပါတယ္။ အဲဒီမွာ ၾကားစိတ္၊ ၾကားခႏၶာလုိ႔ သိပါတယ္။နားမွာပဲ အသံေတြဟာ ခုေပၚ(ခုျဖစ္) ခုပ်က္ေနေၾကာင္း ထိုးထြင္းသိပါတယ္။ ၾကားခႏၶာရဲ႕ ျဖစ္ပ်က္ေတြ မဂ္ဂင္ငါးပါး ၀ိပႆနာဥာဏ္နဲ႔ ျမင္ပါတယ္။ ရုပ္၊ နာမ္ေတြျဖစ္ျပီးပ်က္ေနတာ၊ ခႏၶာေတြ ျဖစ္ျပီး ပ်က္ေနတာ ျမင္လုိပါတယ္။
- ျဖစ္ပ်က္ေတြ ျမင္ဖန္မ်ားေတာ့ သူမုန္းလာပါတယ္။
- မုန္းဖန္မ်ားေတာ့ ျဖစ္ပ်က္ေတြ အဆံုးကို ေတြ႕ပါတယ္။
- တစ္ၾကိမ္မုန္း တစ္ၾကိမ္ဆံုးေတာ့ သူေလ ေသာတာပန္တည္သြားပါတယ္။
- သူ ေသာတာပန္တည္ေတာ့ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ ရတနာသံုးပါတြင္ ၾကည္ညိဳေစျပီး ေသာတာပန္တည္ေအာင္ တရားေဟာကာ ေလာကုတၱရာ အေမြေတြ ေပးခဲ့ေၾကာင္း မိန္႕ၾကားတာေပါ့။
ဘုရားရွင္မိန္႔ၾကားသံကိုၾကားရတဲ့ ေကာသလမင္းၾကီးလည္း သာသနာေတာ္ကို ၾကည္ညိဳတဲ့ မင္းျဖစ္တာေၾကာင့္ သူ႔ကို သမီးအျဖစ္ ေမြးစားျပီး ေလာကီစည္းစိမ္အေမြတို႔ကို ေပးပါတယ္။ ျပီးေတာ့သူ႔ကို အမတ္တစ္ဦးနဲ႔ အိမ္ေထာင္ခ်ေပးပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ သူဟာ အရူံးထဲမွာ အျမတ္ ရွာႏိုင္ခဲ့တာေပါ့။
သူဟာ..
ပထမ မုန္႕ေၾကာ္မ်ား ဆံုးရူံးရျခင္း၊
ဒုတိယ လင္ေယာက္်ား ဆံုးရူံးရျခင္း၊
တတိယ သူႏွင့္သံဃာမ်ားကို ျပစ္မွားမိျခင္းေၾကာင့္ ကိုယ္က်င့္တရားမ်ား ဆံုးရူံးရျခင္း ဒါေပမဲ့ ဘုရားရွင္က တရားေဟာ ဆံုးမလုိ႔
- ကာသလမင္းၾကီးရဲ႕ သမီးေတာ္ အျဖစ္တည္၍ စည္းစိမ္ဥစၥာတုိ႔ကို ရရွိျခင္း၊
- အရာရွိအမတ္ လင္ေယာက္်ားကို ရရွိျခင္း၊
- ဒါနမႈ၊ သီလမႈမ်ား မျငိဳမျငင္ျပဳရျခင္း။
- ဘုရားရွင္ရဲ႕သမီးအစစ္ ေသာတာပန္အျဖစ္တည္ရျခင္း စတဲ့ အျမတ္တရားမ်ား ထုတ္ယူႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ သူဆိုတာ ကာဏာဆုိတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေလးပါ။ သူ႔အေမကေတာ့ ကာဏမာတာ လုိ႔ေခၚပါတယ္။ ဒီအေၾကာင္းအရာေလးဟာ ျမတ္စြာဘုရားသာ၀တၱိျပည္၊ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းမွာ သီတင္းသံုးျပီးသတၱ၀ါေတြရဲ႕ အက်ိဳးကို ေမွ်ာ္ကိုး သာသနာျပဳေနတဲ့ အခ်ိန္က အျဖစ္အပ်က္ ကေလးပါ။
ေလာက္မွာ အေမကို သားသမီးတုိ႔ရဲ႕ ပစၥဳပၸန္သံသရာ ႏွစ္ျဖာေကာင္းက်ိဳး ေမွ်ာ္ကိုးေဆာင္ရြက္ ေပးတတ္တဲ့ အတုမရွိလုိ႔ တင္စားၾကပါတယ္။ ဒီဇာတ္လမ္းေလးထဲက ကာဏမာတာဟာ သမီး ကာဏာကို ပစၥဳပၸန္ဘ၀အတြက္ ခင္ပြန္းေကာင္းနဲ႔ စည္းစိမ္တုိ႔ကို ေပးခဲ့ျပီး။ သံသရာဘ၀ အတြက္ ေသာတာပန္တြင္ တည္ေစခဲ့ျပီး။ ဒါေတြဟာ အေမကေပးတဲ့လက္ေဆာင္ (အျမတ္တရား) မ်ားပဲ မဟုတ္ပါလား။
(ဓမၼပဒ-ပ႑ိတ၀ဂ္၊ ကာဏမာတာ၀တၳဳ)
Monday, February 9, 2009
ခ်စ္ဦးသစၥာ...
တစ္နယ္စီျခား
ေ၀းကြာျငားလည္း
တမ္းတသူကို
မွန္းဆမိေန
ေလရႈးေႏွာက္ေမႊ
သစ္ရြက္ေၾကြစဥ္
မွန္းဆေရာ္ရည္ ေမာင္႕အခ်စ္ေတြသည္
ဆူးေတာပန္းပြင္႕
မွတ္ယူတင္႔၍
ေျခာက္ေသြ႕ ကႏၱာ
ဆင္႕ဆင္႕ေက်ာ္ကာ
ေမ႕ဆီအေရာက္
ေမာင္လွမ္းေလွ်ာက္မည္
ေႏြဦး ေရာက္ခဲ႕ျပန္ေလျပီ....၊
အာကာခံျပင္း
ေဒါမာန္တင္း၍
မုန္တိုင္းေတးသံ
ေသာေသာညံစဥ္
မွန္းဆေရာ္ရည္
ေမာင္႕အခ်စ္ေတြသည္
လွမ္းလင္႕ႏြံအိုင္
ေတာကိုခ်ိဳင္၍
သားရဲ ရင္ဆိုင္
မရြ႕ံ ေၾကာက္ႏုိင္ပဲ
ေမ႕ဆီအေရာက္
ေမာင္လွမ္းေလွ်ာက္မည္
မိုးသို႕ေရာက္ခဲ႕ျပန္ေလျပီ.....၊
ျခံဳလႊာယွက္ သိုင္း
ျမဴေတြဆိုင္း၍
ေ၀႕ေ၀႕သီမႈန္
ခ်မ္းသိမ္႕တုန္စဥ္
မွန္းဆေရာ္ရည္
ေမာင္႕အခ်စ္ေတြသည္
ထီမထင္အား
ႏွင္းေတာင္လႊား၍
ေရခဲျမစ္ျပင္
လက္ပစ္ႏွင္ကာ
ေမ႕ဆီအေရာက္
ေမာင္လွမ္းေလွ်ာက္မည္
ေဆာင္းသို႕တစ္ေခါက္
ေရာက္ေလျပီ.........၊
ရာသီစက္၀န္း
အလီလီယြန္း၍
အိုမင္းရင္႕ေရာ္
ေျခာက္ေသြ႕ေသာ္လည္း
မွန္းဆေရာ္ရည္
ေမာင္႕အခ်စ္ေတြသည္
ေႏွာင္ထံုး ဖြဲ႕ တည္
ေမ႕အတြက္ကိုသာရည္.....။
( အခ်စ္ကို ကဗ်ာသီ......
သူ႕ကိုရည္ ၍ ေရာ္ရည္တမ္းတ..
အိပ္ပ်က္ညေတြ
မ်ားခဲ႕ပါျပီ...........)
အခ်စ္=အခ်စ္..
အခ်စ္အခ်စ္..
ခ်စ္တုိင္းခ်စ္၍
ခ်စ္ေလခ်စ္ေလ
ခ်စ္မေၿပတည္း...
ဆားငန္ေရေနာက္
ငတ္တုိင္းေသာက္က
ေသာက္ေလေသာက္ေလ
ငတ္မေၿပသုိ႔...
ေပမအရာ၊တဏွာဖဲြ႔ရစ္
ထုိအခ်စ္လည္း
၊အၿပစ္မၿမင္
မဆင္ၿခင္ဘဲ
ခ်စ္လွ်င္ေပ်ာ္ႏူိး
ခ်စ္စပ်ဳိးသည္
ခ်စ္ရုိးခ်စ္စဥ္ ခ်စ္လမ္းတည္း။
"တိတ္တိတ္ေနသူ"
ေမာင္စံသည္နံနက္ေစာေစာ အိပ္ရာမွ ထေလ့ရွိသည္။ အိပ္ရာမွထၿပီးေနာ္က တင္းတိမ္ကိုၿခံဳ ကာ မီးဖုိေခ်ာင္၌ ေဆးေပါ့လိပ္ကိုဖြာရင္း စိတ္ကူးဥာဏ္ထုတ္၍သာ ေနေလ့ရွိ၏။
ေယကၡမေယာက်ာ္းႀကီးႏွင့္ မိန္းမႀကိးသည္ကား ရခါစျဖစ္ေသာသားမက္ကို နံနက္တိုင္းအကဲ ခတ္လ်က္ အားတက္၍ေနၾကေလ၏။ “ေတာ္လိမ့္မယ္ရွင္မရဲ႕၊ စကားေတာ့ အင္မတန္ႀကီးမ ေျပာဘူး၊ ႀကိတ္ႀကံေနတဲ့ပံုပဲ” ဟု ေယာကၡမေယာက်ာ္းႀကီးက ေျပာေလ၏။
ေယာက်ာ္းႀကီးက “ေအး...ကုသိုလ္ပဲ၊ “လူေျပာမသန္၊ လူသန္မေျပာ”တဲ့၊ တစ္ေယာက္တည္း ႀကိတ္ၿပိးႀကံတဲ့လူမ်ားဟာ မည႔ံဘူးေနာ္၊ ဒါနဲ႔အလ်င္ကေတာ့ မင္းကဘာေလးညာေလး ေျပာေသးတယ္၊ ငါကလူကဲၾကည့္ၿပီး စီမံလုိက္တာ၊ မင္းကေတာ့ မီးပံုအေလွာ္ေကာင္းလုိ႔ ငါပါတယ္ထင္တာေပါ့။ အခုဘယ့္ႏွယ္ရွိစ ဒါမ်ိဳးမွအဖုိးတန္ရုပ္ကေတာ့ ေနာက္ပိတ္နဲ႔ ေခါင္း ေပါင္းနဲ႔ဆုိရင္ ပြဲစားရုပ္ပဲ၊ ဟင္ မဟုတ္ဘူးလား”
“ပြဲစားဆုိတာ စကားမ်ား ရတယ္ေတာ့၊ ေတာ့သားက စကားနည္းတာ”
“စကားမ်ားတုိင္း အသားပါတာမဟုတ္ဘူးကြယ္၊ တစ္လံုးေျပာရင္ ေျပာသာေလာက္ အရာ ေရာက္မွ စကားေျပာက်ိဳးနပ္တာ၊ မင္းသားက ဒီလုိအစားမ်ိဳးထဲက”
“ဟုတ္တယ္၊ က်ဳပ္လဲအကဲခတ္ရက္ပဲ၊ မနက္တုိင္းေစာေစာထတယ္၊ ေစာေစာထတာဟာ ၀ီရိယပဲ”
“၀ီိရိယလဲ ၀ီရိယပဲကြယ့္၊ လူဟာႀကံၿပီဆုိရင္ အိပ္မေနႏိုင္ဘူး၊ ႏိုးရတာမ်ိဳး၊ သည္ေတာ့အႀကံ ေတြ စိတ္ကူးေတြ မ်ားအားႀကီးလုိ႔ အိပ္ရာထဲမွာ မေနႏုိင္ဘဲထၿပီး၊ လူႀကီးမိဘကို ေၾကာက္ရြံ႕ရုိေသတဲ့စိတ္ကလဲ တစ္ဖက္မုိ႔ မီးဖုိနားမွာေခ်ာင္ခုိၿပီး စဥ္းစားတာပဲ”
“အင္း...အခုအိမ္ေပၚေရာက္တာ တစ္လနီးၿပီ၊ ႀကံရက္ခ်ည္းေနတာပဲ၊ ဘာမ်ားႀကံသလဲ မသိ ဘူး”
“ဟုတ္တယ္၊ အႀကံဘယ္ေလာက္ေကာင္းေစကာမႈ လကၡဏာ မရွိေတာ့လဲ ၾကိတ္မႏိုင္ခဲမရ ျဖစ္ေနရတာပဲ၊ မိဘဆီမွာ ေငြေၾကးေတာင္းဖုိ႔ဆိုလဲ ခက္ေနတယ္ ထင္ပါရဲ႕”
“အႀကံေကာင္းရင္ ေငြဘာအေရးႀကီးသလဲကြယ့္၊ ေငြဆိုတာ ႀကံဖို႔စ္ဖုိ႔ဟာပဲ၊ ေငြကိုစုထားလို႔ ဘာလုပ္မွာတုန္း၊ ကိုယ့္သားသမက္ကို ကူလီစာရင္ ငွားအလုပ္သမားလုိလဲမခုိင္းႏုိင္ဘူးကြယ့္၊ သည္ေတာ့ အႀကံေကာင္း အစည္ေကာင္းရွိ၇င္ ခန္႔ခန္႔ညားညား ေနာက္လုိက္ေနာက္ပါနဲ႔ သြားလာႀကံဖတ္ႏိုင္ေအာင္ေေငြထုတ္ဖုိ႔ရွိတာပဲ”
“ေမးၾကည့္ပါဦး၊ ဘယ္လုိအႀကံမ်ား ရွိသလဲဆိုတာ သိရေအာင္”
“ေမးမွျဖစ္မယ္၊ မင္းသားက ဗဟုိစည္လုိ တီးမွျမည္မယ့္လူစား၊ မတီးမျမည္ထဲက၊ ငါက ဒါမ်ိဳးမွ သေဘာက်တာ၊ သြက္ဟန္၊ ခ်က္ဟန္၊ တက္ဟန္နဲ႔ ဟိုညံ႕ညံ႕ ဒီညံ႕ညံ႕ အေကာင္မ်ိဳးကို မႀကိဳက္ဘူး”
“အခုေတာ့ ေတာ့အၾကိဳက္ေတြ႔ပါၿပီ၊ သားသမက္ေကာင္းရရင္ လႊဲၿပိးဥပုသ္သီတင္းေစာင့္ ပုတီးစိပ္ေနတာေပါ့၊ ေလွနဲ႔တက္နဲ႔အသင့္ပဲ”
ေနာက္တစ္ေန႔နံနက္ အဘိုးႀကီးႏွင့္အမယ္ႀကီးသည္ေစာေစာထလ်က္ သမက္ကို ေစာင့္၍ေန ၾကေလ၏။
ထုိအခါ မိုးတစိမ့္စိမ့္ရြာသျဖင့္ အေတာ္ေအးေသာ နံနက္ျဖစ္ေလ၏။
သမက္ေတာ္ေမာင္လည္း အခါတုိင္းနည္းတူ ေဆးေပါ့လိပ္ကို ကိုက္ကာ တင္းတိမ္ကိုၿခံဳလ်က္ အိမ္ေပၚမွဆင္း၍လာေလ၏။
အဘိုးႀကီးႏွင့္အမယ္ႀကီးသည္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ လက္တုိ႔ကာ အရိပ္ၾကည့္၍ေနၾက ေလ၏။ သုိ႔ၾကည့္ေနခုိက္တြင္ မီးဖုိထဲသို႔ေဆးလိပ္ဖြာရင္း ၀င္၍သြားေလ၏။
မိုးဖုိမွာ နံနက္အာရုဏ္ဆြမ္းခ်က္ၿပီးစမို႔ ေႏြး၍ေနေလ၏။ ေမာင္စံသည္ အခါတုိင္းနည္းတူ မီးဖုိ မွာထုိင္လ်က္ မီးလႈံရင္း ေဆးလိပ္ကိုသာခဲ၍ေသာက္လ်က္ မီးဖုိကျပာေတြကို ၀ါးျခမ္းစႏွင့္ လိုးဆြေနေလ၏။
“ကိုင္း...ေခၚေလ ရွင့္သားကုိ၊ ရွင္ပဲေခၚပါ”
“မင္းေခၚပါ၊ ငါကအင္မတန္ႀကီး အေရာ၀င္လုိ႔မကိုက္ဘူး”
“အမယ္ေလးေတာ္ ေယာကၡမႏို႔ သမက္မစို႔၀ံ႕သလုိ လုပ္မေနပါနဲ႔၊ ေခၚသာေခၚပါ”
အဘိုးႀကီးသည္ သက္မႀကီးခ်ၿပီး“အဟမ္း” ဟုေခ်ာင္းဟန္႔ၿပီး “ေဟ့..ေမာင္စံလာပါဦးလား ကြယ္၊ မင္းအေမက ေဟာဒီမွာ...”ဟု စကားတစ္ပိုင္းျပတ္ ေျပာလုိက္ေလ၏။
အဘိုးႀကိးသည္ ကၠုေျႏၵႀကီးသူျဖစ္သျဖင့္ သမက္အား“ စတင္ရန္ခက္ပါဘိ” ဆုိသည့္စကားလုိ ျဖစ္၍ေနေလရာ ထိုေခၚျခင္းသည္ ပထမအရဲစြန္႔၍ ေခၚလုိက္ျခင္းျဖစ္ေလ၏။
“ခင္ဗ်ာ”ဟု အသံေသးကေလးႏွင့္ ေမာင္စံကျပန္၍ထူးၿပီး မီးဖုိမွ ထ၍လာေလ၏။
အဘိုးႀကီးႏွင့္ အမယ္ႀကီးေရွ႕၌ က်ံဳ႕က်ံဳ႕ကေလးလာ၍ ထုိင္ေလ၏။
အဘိုးႀကီးက အမယ္ႀကီးအား လက္ကုတ္ကာ“ဘယ့္ႏွယ္လဲ၊ ေယာကၡမမိဘမုိ႔ ရုိေသရမွန္း၊ ကိုင္းညြတ္ရမွန္း သိလုိက္တာ၊ အခုကာလသားကေလးေတြနဲ႔ မျခားဘူးလား”ဟု ေျပာေလ၏။
“ေအး...ေလာကမွာ အႀကံနဲ႔လူ၊ ဥာဏ္နဲ႔လူမွ ေဖေဖတုိ႔က သေဘာက်တာ၊ အႀကံေကာင္းတစ္ ခ်က္တဲ့၊ ေငြေၾကးဆုိတာႀကံဖို႔ စည္ဖုိ႔ထားတာ။ လုပ္ခ်င္ကိုင္ခ်င္ ႀကံစည္ခ်င္ရင္ အားမနာနဲ႔၊ ဘားမွရွက္ေၾကာက္ေနဖုိ႔ မရွိဘူး။ ေဖေဖတုိ႔ကလဲ အသက္အရြယ္ႀကီးၾကၿပီ ႀကံသမဆစည္သ မွ်လဲ မင္းတုိ႔ဖုိ႔ပဲ၊ ေျပာသာေျပာ၊ မငး္မနက္တုိင္း စိတ္အုိက္ေနတာကို ျမင္ရတာ ငါတုိ႔မသက္ သာဘူး”
ေမာင္စံသည္ ေျပာရမ်ာ ခက္သည့္အမႈအရာႏွင့္ မ်က္ႏွာေအာက္ခ်လ်က္ “မေျပာပါရေစနဲ႔ဦး ေဖေဖရယ္၊ ႀကံေတာ့ ႀကံတာပဲ၊ စဥ္းစားပါရေစဦး”ဟု ျပန္၍ေျပာေလ၏။
အေမႀကီးက “ဘာမ်ားခက္စရာရွိေနလုိ႔လဲကြဲ႕၊ တယ္လဲအားနာတတ္တာကိုးကြဲ႕။ ေျပာသာ ေျပာပါ၊ အႀကံရွိလုိ႔ မင္းစဥ္းစားမရရင္ အေမတုိ႔လဲကူၿပီး စဥ္းစားရတာေပါ့။ ေျပာသာေျပာပါ”
“သည္းခံပါ အေမရယ္ တျဖည္းျဖည္းေတာ့ သိရမွာပါ။ အခုေတာ့ ေစာလဲေစာပါေသးတယ္”
ဤကဲ့သို႔ သံုးေလးရက္ၾကာ၍ သြားေသာအခါ အမယ္ႀကီးက“မင္းတုိ႔အႀကံေကာင္းရွိလုိ႔ လုပ္ကိုင္ျဖစ္ထြန္းရင္ ငါတုိ႔ကိုေပးရမွာစိုးလုိ႔ မေျပာတာလား၊ စိုးရင္မင္းတုိ႔ဘာသာ လုပ္တာေပါ့၊ ေငြဘယ္ေလာက္လုိတယ္ဆုိတာသာေျပာ”ဟု အမယ္ႀကီးက ေျပာေလ၏။
အဘုိးႀကီးက“မၿပီးခင္ ဗမာမျမင္ေစနဲ႔ဆုိတဲ့ ကရင္စကားလုိ ထင္ပါရဲ႕ကြယ္၊ ေလာကမွာ အဲဒီလုိလွ်ိုဳ႕၀ွက္တာလဲ ေကာင္းတာပဲကြဲ႕၊ ဒီလူမ်ိဳးမွ ႀကီးပြားတာ၊ အႀကံကိုလူေတြ႕တုိင္းေျပာ သူေတြဟာ အေျပာနဲ႔ၿပိးတာပဲ”
ထုိကဲ႔သို႔ သံုးေလးရက္ ဆက္လက္၍ အဘုိးႀကီးႏွင့္ အမယ္ႀကီးက ေျပာေသာအခါ ေမာင္စံမွာ ဆက္လက္၍လွ်ိဳ႕၀ွက္စြာ မထားႏုိင္ေတာ့သည္ျဖစ္ရကား အႀကံကို ထုတ္ဖြင့္ကာ...
“ေဖေဖတုိ႔ ဒီေလာက္ေတာင္ သိခ်င္သလား၊ ကြ်န္ေတာ္အႀကံက ေငြေၾကးမကုန္က်ပါဘူး”
“မကုန္က်ဘဲနဲ႔ျဖစ္ႏုိင္ရင္ အတုိင္းထက္ အလြန္ေပါ့ကြယ္၊ ေျပာစမး္ပါဦး ဘယ္လုိအႀကံမ်ိဳးမ်ား လဲ၊ ေဖေဖတုိ႔ကေရွးက်ကုန္ၿပီ၊ မင္းတုိ႔က ကာလဥာဏ္မီတယ္၊ ေငြရင္းမစိုက္ဘဲျဖစ္ထြန္းႏုိင္ တာဆုိ၇င္ လူစြမး္လူစလုိတာေပါ့၊ ေျပာပါဦးလကြဲ႕” ဟု အဘိုးႀကီးက ေျပာ၏။
အမယ္ႀကီးက “ေအးကြယ္...ေျပာစမး္ပါဦး၊ လူစြမး္ရင္ ေငြထက္အဖုိးတန္တာေပါ့၊ ခုိး၀ွက္လု ယက္တာမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး ထင္ပါရဲ႕”
“မေတာ္တာအေမရယ္...ကြ်န္ေတာ္ဒါမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး၊ သူတစ္ပါးပစၥည္းဆုိရင္ စိတ္နဲ႔ေတာင္ မျပစ္မွားခဲ့ဘူး”
“ေအး..ဒါမ်ိဳးမွ ငါတုိ႔က သေဘာက်တယ္ကြဲ႕၊ ငါတုိ႔က ရုိးရုိးလုပ္ကိုင္ရွာေဖြ ျဖစ္သင့္သေလာက္ ျဖစ္ထြန္းလာခဲ့ၾကၿပီ။ သူတစ္ပါးပစၥည္း ဘာလုပ္ဖု႔ိလဲ၊ ကိုင္း...ငါ့သားအႀကံေျပာစမး္ပါဦး”
“ေဖေဖတို႔ကလဲ တယ္သိခ်င္တာကိုး၊ သိခ်င္လုိ႔ေမး၊ ေျပာရေတာ့မွာပဲ”
“ေအးကြယ္...ေျပာလုိက္စမး္ပါ“ဟု အမယ္ႀကီးက အားတက္စြာေျပာၿပီး သမက္၏မ်က္ႏွာကို ၾကည့္လ်က္ ေနေလ၏။
ေမာင္စံ... “အဟမ္း...ကြ်န္ေတာ္ ႀကံတာက တျခားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး အေမ”
အဘိုးႀကီး... “ဘယ္လုိဆိုတာ သိရေအာင္”
ေမာင္စံ...“အခုလုိ အရမး္ေအးလွတဲ့ မိုးတြင္းအခါမ်ားမွာ”
“ေအးေအး..ဆုိစမ္းပါဦး”
“အခုလုိ မနက္ေစာေစာ မိုးရြာခုိက္မွာ”
“ေအး...ဆိုစမ္းပါဦး”
ေမာင္စံ...“ကြ်န္ေတာ့္ စိတ္ကူးကို ေျပာတာေနာ္”
“ေအးေအး...ေျပာပါလကြဲ႕”
ေမာင္စံ...“ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ကူးတာေတာ့ အခုလုိမနက္ေစာေစာ မိုးရြာခုိက္မွာ ေစာင့္ျခံဳၿပီး ထမင္းရည္ပူပူကေလးကို ဆားခပ္ေသာက္ရရင္ အင္မတန္ ေကာင္းမွာပဲလို႔ စိတ္ကူးေနတာပါ ေဖေဖရဲ႕”ဟု ျပန္၍ေျပာေလ၏။
ထုိအခါက်မွ ေယာကၡမႀကီးႏွစ္ေယာက္မွာ ငိုလည္းငိုခ်င္ ရယ္လည္းရယ္ခ်င္ျဖစ္လ်က္ ျငိမ္သက္စြာ မထုိင္ႏိုင္ဘဲ အိမေနာက္ေဖးသုိ႔ ဆင္း၍ေျပးၾကေလ၏။
အမယ္ႀကီး...“ကိုင္း..ဘယ့္ႏွယ္ရွိစ၊ က်ဳပ္အစကေမေျပာလား”
“မေျပာတတ္ပါဘူးကြယ္၊ ဟိုေကာင္မ အေလွာ္ေကာင္းတာနဲ႔ ငါလဲ...”
“လူကဲခတ္တတ္္ တယ္ဆို...လူကဲ ခတ္ေကာင္းႀကီး၊ အခုဘုရား အေလာင္းနဲ႔ ေတြ႕ၿပီးပြဲစားရုပ္၊ တယ္ေတာ္တယ္...ေတာ့ အတတ္”ဟုေျပာၿပီး မီးဖုိ သို႔၀င္္ကာေစ်းျခင္း ကိုဆြဲၿပီး ေျခကိုေဆာင့္၍ နင္းကာ ေစ်းသို႔သြား၍ ဆန္၀ယ္ရရွာေလ ေတာ့သည္။
စိတ္ႏွလံုးယဥ္ေက်းျခင္း
ကိုယ္အမႈအရာ ႏႈတ္အမႈအရာ ရုိင္းစိုင္းျခင္း တုိေတာင္းျခငး္သည္ မရွိေစရ။ သို႔ေသာ္လည္း ေအာက်ိဳ႕ခယ၊ ၀ပ္တြားျခင္းထက္ တုိေတာင္းျခင္းက ေတာ္ေသး၏။
တစ္ဖက္သားကု လြန္စြာအရုိအေသေပးျခင္းသည္ေျမွာက္ပင့္ျခငး္ ျဖစ္ေလရာ ရႈတ္ခ်ဖြယ္ရာ ေကာင္းေသာ အမႈအရာ ျဖစ္ေလသည္။
“မွန္ပါေပးမယ္။ ဟုတ္ပါေပတယ္။ အမိန္႔ေတာ္အတုိငး္ခင္ဗ်ာ” စသည့္စကားမ်ိဳးႏွင့္ ကုန္းျခငး္၊ ကြျခင္း၊ ရွစ္ခုိးဦးညႊတ္ေတာ့ မလုိရပ္ျခငး္သည္ ေရွးေခတ္ႏွင့္ ေရွးလူႀကီးမ်ား၏စိတ္၌ “လူလိမၼာသား ယဥ္ပါသည္” ဟုေျပာကာ ခ်ီးမြမး္ၾကေသာ္လည္း ယခု ကြ်နု္ပ္တုိ႔ေခတ္မွာကား ေယာက်္ားမပီ၊ လူမလီလူညာ၊ တကယ့္ေနရာ၌ လူရာမ၀င္လူမ်ိဳးျဖစ္ေလသည္။
ယခုေခတ္လူမ်ားသည္ လြန္စြာယဥ္ေက်း၍ စိတ္သေဘာႀကီးၾက၏။ ပရိသတ္အလယ္တြင္ တစ္စံုတစ္ေယာက္၌ အျပစ္ပင္ရွိေစကာမႈ ရူတ္ခ်ျခင္း၊ ကဲ့ရဲ႕ျခင္း ေလ်ာင္ရယ္ ေျပာင္ရယ္ ျပဳျခင္းမ်ားကို မလုိလား မႏွစ္သက္ၾကေပ။
ေရွးအခါက ပရိသတ္ဗိုလ္ပံုအလယ္၌ တစ္စံုတစ္ေယာက္သည္ မယဥ္ေက်းေသာ အမႈကိုျပဳမိ သည္ျဖစ္ေစ၊ စကားအသံုးအႏႈန္းရုိင္းသည့္အခါျဖစ္ေစ၊ လူႀကီးလူေကာင္း ေထရ္ႀကီး ၀ါႀကီးမ်ား ဟုပင္ အၾကင္နာျပံဳး၊ အခြင့္လႊတ္ၿပံဳး၊ ၄င္းနည္းမ်ိဳးျဖင့္ ၿပံဳးရယ္ကာ မွားသူကို ေသးသိပ္ေအာင္ ျပုတတ္ၾကေလသည္။
“မသိရွာလုိ႔ဘဲ နားမလည္လုိ႔ပါ”ဟူေသာစကားမ်ိဳးျဖင့္ ရယ္ေမာတတ္ၾက၏။ ယခုအခါ၌ကား ထိုကဲ့သုိ႔ မေျပာဘဲ အမွားကိုပင္ မထင္ေပၚေစရေအာင္ လုိက္ေလ်ာတတ္ၾကေလသည္။
အခ်ုိဳ႕ေသာသူမ်ားသည္ ေရွးနည္းအတုိင္း ေျပာဆုိသံုးႏႈန္းၾကရာ ယခုေခတ္လူမ်ားသည္ မႏွစ္သက္ေစကာမႈ အျပစ္္ဆိုေလ့မရွိၾကေပ။ သို႔အတြက္ မိမိတုိ႔နည္းလမ္းကို ေကာင္းသည္မွတ္ထင္၍ ေနၾကေလသည္။
လူတစ္ဖက္သား၏စိတ္ႏွလံုးကို မသက္သာေအာင္ မျပဳရ။ ေအာက္က်ိုဳ႕လြန္းျခင္းသည္ မေကာင္းေပ။ လူပလီမ်ိဳး၏ အက်င့္ယုတ္မ်ိဳးႏွင့္ တူေလသည္။
နားေထာင္သင့္သူတို႔ကား ရုိးမွန္ေသာစိတ္ႏွင့္ ေပါ့ပါးလ်င္ျမန္စြာ အမိန္႔ကိုနာယူေဆာင္ရြက္ရ မည္။ အမိန္႔ကို ေကာင္းစြာနာခံတတ္မွ အမိန္႔ေပးသူ၏အျဖစ္သို႔ ေရာက္ႏုိင္၏။ တပည့္ေကာင္း ျဖစ္မွ ဆရာေကာင္း ျဖစ္ႏုိင္ေလသည္။ အမိန္႔ကိုသုန္မႈန္စြာ နားေထာင္သူသည္ ကြ်န္ႏွင့္တူ၏။ ရႊင္လန္းၾကည္ျဖဴစြာနားေထာင္တတ္သူသည္ကား သားသမိးေကာင္းတပည့္ေကာင္းႏွင့္တူ၏။
တစ္ရံေသာအခါ ျမိဳ႕လွမင္းဓမၼာရုံတစ္ခု၍ လူႀကီးလူေကာင္းမ်ားစကားေျပာေနၾကစဥ္ ေယာ က်္ားပ်ိဳတစ္ေယာက္ လက္တစ္ဖက္၌ ေက်ာက္နီလက္စြပ္ႏွစ္ကြင္းကို ဆင့္၍၀တ္၏ ထုိအခါ၌ ထင္ရွားေသာ မငး္လွၿမိဳ႕သူေဌးဦးမႈိသည္ လူႀကီးမ်ားအထဲတြင္ တစ္ေယာက္အပါအ၀င္ျဖစ္၏။ ဦးမႈိက ၄င္းေယာက်ာ္းပ်ိဳကို ေသခ်ာစြာၾကည့္ၿပိး “မင္းဘာျဖစ္လုိ႔ လက္စြပ္ႏွစ္ကြင္းဆင့္ ၀တ္ရသလဲ၊ ဘာအေၾကာင္းရွိလုိ႔လဲ၊ အခုခြ်တ္ပစ္လုိက္” ဟုေျပာရာ ၄င္းေယာက်ာ္းပ်ိဳက “ကြ်န္ေတာ္မသိလုိ႔ မွားမိတယ္ ဘႀကီးရယ္” ဟုေျပာကာ လက္စြပ္မ်ားကို ကပ်ာကယာခြ်တ္ ၿပီး အိတ္ထဲသို႔ထည့္၍ထားလုိက္၏။
ဦးမႈိအား“ဤသူငယ္ႏွင့္ ဘာေတာ္သလဲ”ဟုအျခားလူႀကီးတစ္ေယာက္က ေမးၾကည့္ရာ “ဘားမွမေတာ္ပါ”ဟု ဦးမႈိကျပန္၍ ေျပာေလသည္။ ထိုေယာက်ာ္းပ်ိဳေက်းေတာသားကေလးမွာ လ်င္ျမန္ၾကည္ျဖဴစြာနာခံသည့္အတြက္ေၾကာင့္ အျခားလူႀကီးလူေကာင္းမ်ား၏ ခ်ီးမြမး္ျခင္းကို ခံရေလသည္။ မလိမၼသူ ျဖစ္ေခ်က“ခင္ဗ်ားႏွင့္ဘာဆုိင္သလဲဗ်ာ၊ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ရွိလုိ႔၀တ္တာ” ဟု ျပန္၍ေျပာေကာင္းေျပာေပလိမ့္မည္။ လိမၼာေသာေယာက်ာ္းပ်ိဳသည္ကားဤသိို႔မေျပာ။ ေက်းဇူးတင္ေသာ အမႈအရာႏွင့္လ်င္ျမန္စြာ နားေထာင္လုိက္ေလသည္။
" စိတ္ႏွလံုးယဥ္ေက်းျခင္း "
ကိုယ္အမႈအရာ ႏႈတ္အမႈအရာ ရုိင္းစိုင္းျခင္း တုိေတာင္းျခငး္သည္ မရွိေစရ။ သို႔ေသာ္လည္း ေအာက်ိဳ႕ခယ၊ ၀ပ္တြားျခင္းထက္ တုိေတာင္းျခင္းက ေတာ္ေသး၏။
တစ္ဖက္သားကု လြန္စြာအရုိအေသေပးျခင္းသည္ေျမွာက္ပင့္ျခငး္ ျဖစ္ေလရာ ရႈတ္ခ်ဖြယ္ရာ ေကာင္းေသာ အမႈအရာ ျဖစ္ေလသည္။
“မွန္ပါေပးမယ္။ ဟုတ္ပါေပတယ္။ အမိန္႔ေတာ္အတုိငး္ခင္ဗ်ာ” စသည့္စကားမ်ိဳးႏွင့္ ကုန္းျခငး္၊ ကြျခင္း၊ ရွစ္ခုိးဦးညႊတ္ေတာ့ မလုိရပ္ျခငး္သည္ ေရွးေခတ္ႏွင့္ ေရွးလူႀကီးမ်ား၏စိတ္၌ “လူလိမၼာသား ယဥ္ပါသည္” ဟုေျပာကာ ခ်ီးမြမး္ၾကေသာ္လည္း ယခု ကြ်နု္ပ္တုိ႔ေခတ္မွာကား ေယာက်္ားမပီ၊ လူမလီလူညာ၊ တကယ့္ေနရာ၌ လူရာမ၀င္လူမ်ိဳးျဖစ္ေလသည္။
ယခုေခတ္လူမ်ားသည္ လြန္စြာယဥ္ေက်း၍ စိတ္သေဘာႀကီးၾက၏။ ပရိသတ္အလယ္တြင္ တစ္စံုတစ္ေယာက္၌ အျပစ္ပင္ရွိေစကာမႈ ရူတ္ခ်ျခင္း၊ ကဲ့ရဲ႕ျခင္း ေလ်ာင္ရယ္ ေျပာင္ရယ္ ျပဳျခင္းမ်ားကို မလုိလား မႏွစ္သက္ၾကေပ။
ေရွးအခါက ပရိသတ္ဗိုလ္ပံုအလယ္၌ တစ္စံုတစ္ေယာက္သည္ မယဥ္ေက်းေသာ အမႈကိုျပဳမိ သည္ျဖစ္ေစ၊ စကားအသံုးအႏႈန္းရုိင္းသည့္အခါျဖစ္ေစ၊ လူႀကီးလူေကာင္း ေထရ္ႀကီး ၀ါႀကီးမ်ား ဟုပင္ အၾကင္နာျပံဳး၊ အခြင့္လႊတ္ၿပံဳး၊ ၄င္းနည္းမ်ိဳးျဖင့္ ၿပံဳးရယ္ကာ မွားသူကို ေသးသိပ္ေအာင္ ျပုတတ္ၾကေလသည္။
“မသိရွာလုိ႔ဘဲ နားမလည္လုိ႔ပါ”ဟူေသာစကားမ်ိဳးျဖင့္ ရယ္ေမာတတ္ၾက၏။ ယခုအခါ၌ကား ထိုကဲ့သုိ႔ မေျပာဘဲ အမွားကိုပင္ မထင္ေပၚေစရေအာင္ လုိက္ေလ်ာတတ္ၾကေလသည္။
အခ်ုိဳ႕ေသာသူမ်ားသည္ ေရွးနည္းအတုိင္း ေျပာဆုိသံုးႏႈန္းၾကရာ ယခုေခတ္လူမ်ားသည္ မႏွစ္သက္ေစကာမႈ အျပစ္္ဆိုေလ့မရွိၾကေပ။ သို႔အတြက္ မိမိတုိ႔နည္းလမ္းကို ေကာင္းသည္မွတ္ထင္၍ ေနၾကေလသည္။
လူတစ္ဖက္သား၏စိတ္ႏွလံုးကို မသက္သာေအာင္ မျပဳရ။ ေအာက္က်ိုဳ႕လြန္းျခင္းသည္ မေကာင္းေပ။ လူပလီမ်ိဳး၏ အက်င့္ယုတ္မ်ိဳးႏွင့္ တူေလသည္။
နားေထာင္သင့္သူတို႔ကား ရုိးမွန္ေသာစိတ္ႏွင့္ ေပါ့ပါးလ်င္ျမန္စြာ အမိန္႔ကိုနာယူေဆာင္ရြက္ရ မည္။ အမိန္႔ကို ေကာင္းစြာနာခံတတ္မွ အမိန္႔ေပးသူ၏အျဖစ္သို႔ ေရာက္ႏုိင္၏။ တပည့္ေကာင္း ျဖစ္မွ ဆရာေကာင္း ျဖစ္ႏုိင္ေလသည္။ အမိန္႔ကိုသုန္မႈန္စြာ နားေထာင္သူသည္ ကြ်န္ႏွင့္တူ၏။ ရႊင္လန္းၾကည္ျဖဴစြာနားေထာင္တတ္သူသည္ကား သားသမိးေကာင္းတပည့္ေကာင္းႏွင့္တူ၏။
တစ္ရံေသာအခါ ျမိဳ႕လွမင္းဓမၼာရုံတစ္ခု၍ လူႀကီးလူေကာင္းမ်ားစကားေျပာေနၾကစဥ္ ေယာ က်္ားပ်ိဳတစ္ေယာက္ လက္တစ္ဖက္၌ ေက်ာက္နီလက္စြပ္ႏွစ္ကြင္းကို ဆင့္၍၀တ္၏ ထုိအခါ၌ ထင္ရွားေသာ မငး္လွၿမိဳ႕သူေဌးဦးမႈိသည္ လူႀကီးမ်ားအထဲတြင္ တစ္ေယာက္အပါအ၀င္ျဖစ္၏။ ဦးမႈိက ၄င္းေယာက်ာ္းပ်ိဳကို ေသခ်ာစြာၾကည့္ၿပိး “မင္းဘာျဖစ္လုိ႔ လက္စြပ္ႏွစ္ကြင္းဆင့္ ၀တ္ရသလဲ၊ ဘာအေၾကာင္းရွိလုိ႔လဲ၊ အခုခြ်တ္ပစ္လုိက္” ဟုေျပာရာ ၄င္းေယာက်ာ္းပ်ိဳက “ကြ်န္ေတာ္မသိလုိ႔ မွားမိတယ္ ဘႀကီးရယ္” ဟုေျပာကာ လက္စြပ္မ်ားကို ကပ်ာကယာခြ်တ္ ၿပီး အိတ္ထဲသို႔ထည့္၍ထားလုိက္၏။
ဦးမႈိအား“ဤသူငယ္ႏွင့္ ဘာေတာ္သလဲ”ဟုအျခားလူႀကီးတစ္ေယာက္က ေမးၾကည့္ရာ “ဘားမွမေတာ္ပါ”ဟု ဦးမႈိကျပန္၍ ေျပာေလသည္။ ထိုေယာက်ာ္းပ်ိဳေက်းေတာသားကေလးမွာ လ်င္ျမန္ၾကည္ျဖဴစြာနာခံသည့္အတြက္ေၾကာင့္ အျခားလူႀကီးလူေကာင္းမ်ား၏ ခ်ီးမြမး္ျခင္းကို ခံရေလသည္။ မလိမၼသူ ျဖစ္ေခ်က“ခင္ဗ်ားႏွင့္ဘာဆုိင္သလဲဗ်ာ၊ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ရွိလုိ႔၀တ္တာ” ဟု ျပန္၍ေျပာေကာင္းေျပာေပလိမ့္မည္။ လိမၼာေသာေယာက်ာ္းပ်ိဳသည္ကားဤသိို႔မေျပာ။ ေက်းဇူးတင္ေသာ အမႈအရာႏွင့္လ်င္ျမန္စြာ နားေထာင္လုိက္ေလသည္။
Subscribe to:
Posts (Atom)
